I OSK 1078/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-06-08	
Data wpływu	2009-07-30	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Bujko /przewodniczący/
Leszek Leszczyński
Monika Nowicka /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane	
Sygn. powiązane	II SA/Bk 302/08	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.), Protokolant Dominika Człapińska, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółdzielnia [...] w Siemiatyczach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 maja 2009r. sygn. akt II SA/Bk 302/08 w sprawie ze skargi A. O. , T. O. , J. O. , M. O. i M. R. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] marca 2007r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r. ( sygn. akt SA/Bk 302/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Siemiatyckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], obie dotyczące odmowy zwrotu nieruchomości.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Wojewoda Podlaski - działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 136 ust. 3 oraz art. 229 i 229 a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję Starosty Siemiatyckiego z dnia [...] lutego 2007 r. orzekającą o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w Siemiatyczach przy ul. [...], oznaczonej jako działki o numerze [...] o powierzchni 0,4900 ha i o numerze [...] o powierzchni 0,0342 ha.

W motywach swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że aktem notarialnym zawartym w dniu 16 sierpnia 1974 r., w trybie art. 6 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1973 r. Nr 48, poz. 282), została sprzedana Skarbowi Państwa nieruchomość oznaczona jako działki o numerach: [...] o łącznej powierzchni 2,0190 ha, położona w Siemiatyczach przy ul. [...], stanowiąca własność T. i L. O. W treści aktu notarialnego wprawdzie nie wskazano celu nabycia nieruchomości, ale z zatwierdzonego decyzją Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Powiatowego w Siemiatyczach z dnia 29 czerwca 1974 r. planu realizacyjnego wynikało, iż na tym terenie zostało zaplanowane wzniesienie kotłowni miejskiej, która to inwestycja nie została jednak zrealizowana. Następnie, Skarb Państwa zadysponował spornym terenem, zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości Siemiatycze, zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Siemiatycz nr 11/18 z dnia 12 kwietnia 1976 r., w ten m. in. sposób, że oddał w 1982 r. w bezterminowe użytkowanie Spółdzielni [...] w Siemiatyczach ( działki oznaczone nr [...] o powierzchni 0,5242 ha) z przeznaczeniem pod rozbudowę istniejącej piekarni, w oparciu o plan realizacyjny zatwierdzony decyzją z 18 maja 1982 r. Na przekazanej działce nr [...] Spółdzielnia ze środków własnych wybudowała: budynek produkcyjno - spedycyjny nowej piekarni, budynek magazynowo - warsztatowy oraz wieżową trafostację. Działka nr [...] stała się zaś drogą dojazdową do piekarni.

Z wnioskiem o zwrot opisanej na wstępie nieruchomości wystąpili

T. O. i L. O. (w miejsce której, w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, wstąpili jej spadkobiercy tj. – A. O. ,

M. R. , J. O. i M. O. ).

Rozpoznając powyższy wniosek Starosta Siemiatycki odmówił jego uwzględnienia podnosząc, że zrealizowanie innego celu, niż zakładany przy wywłaszczeniu, tj.

rozbudowa piekarni [...], zamiast budowy kotłowni na użytek spółdzielni

mieszkaniowej, stanowiło negatywną przesłankę uniemożliwiającą zwrot działek (art. 229 a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). Rozbudowa piekarni mogła bowiem w dniu wywłaszczenia ( w tym wypadku w dniu zawarcia aktu notarialnego) stanowić podstawę wywłaszczenia.

Rozpoznając sprawę na skutek odwołania, które wniósł niósł A. O. , Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska Wojewoda przywołał treść art. 229 a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i podzielił w pełni wspomniane wyżej stanowisko Starosty.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnieśli: A. O. , T. O. , M. R. J. O. i M. O. . W skardze, wnosząc o uchylenie obu wydanych w tej sprawie decyzji, skarżący zarzucili organowi naruszenie: art. 7, 75 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 229 a ustawy o gospodarce nieruchomościami a w konsekwencji art. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi podkreślano, że - zdaniem skarżących – rozbudowa piekarni nie stanowiła innego celu publicznego a zatem nie mogła stanowić negatywnej przesłanki

zwrotu nieruchomości.

Odpowiadając na skargę, Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie podtrzymując

argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 13 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na toczące się przez Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie o stwierdzenie zgodności art. 229 a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a następnie, po wydaniu w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Trybunał Konstytucyjny wyroku, w którym przepis art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami został uznany za niezgodny w/w przepisami Konstytucji i z tego powodu stracił moc z dniem 9 kwietnia 2008 r., postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

W toku postępowania, jego uczestnik tj. P. wniósł o oddalenie skargi podnosząc m. in., że wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 26 marca 2008 r. (sygn. akt IC [...]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 listopada 2008 r. (sygn. akt [...]) Sąd nakazał Gminie Miasto Siemiatycze złożenie oświadczenia woli, że - jako właściciel nieruchomości położonej w Siemiatyczach, stanowiącej działki nr [...] dla której to nieruchomości założona jest księga wieczysta KW nr [...] prowadzona przez Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z siedzibą w Siemiatyczach - oddaje tę nieruchomość P. w Siemiatyczach w użytkowanie wieczyste na 99 lat oraz przenosi nieodpłatnie na rzecz Spółdzielni własność budynku parterowo - murowanego (piekarnia) oraz magazynu warsztatu, znajdujących się na tej nieruchomości.

Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - zaskarżoną decyzję wraz z decyzją organu pierwszej instancji – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że za takim rozstrzygnięciem przemawiał fakt naruszenia w tej sprawie prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl bowiem art. 145 a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Sąd Wojewódzki zauważył, że decyzje organów obu instancji, zostały wydane m.in. na podstawie art. 229 a ustawy z dnia 21

sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, a przepis ten, wspomnianym wyżej wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2008 r., Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczenie to zaś spowodowało, że w sprawie powstał nowy stan faktyczny. Sąd zaś nie może zastępować organów administracji w ustalaniu tego stanu, który powstał po stwierdzeniu niekonstytucyjności w/w przepisu a następnie dokonywać jego oceny prawnej.

Uchylając obie wydane w tej sprawie decyzje Sąd polecił zatem, aby przy ponownym

rozpoznaniu sprawy organy administracji rozpoznały ją przy uwzględnieniu

okoliczności wynikających z omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz wyroków Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 26 marca 2008r. (sygn. akt [...]) oraz Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 listopada 2008r. (sygn. akt [...]).

W skardze kasacyjnej, wniesionej od powyższego wyroku a opartej na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "S." [...] w Siemiatyczach zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku naruszenie:

I. prawa materialnego tj.

1. art. 145 § l pkt l ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi

w związku z art. l § l zd.l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i z art.3 § l i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz z art. 45 ust. l Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 1997 r. - poprzez błędną jego wykładnię w postaci wadliwej interpretacji treści tego przepisu i mylnym zrozumieniu terminu "naruszenia prawa" w art. 145 § l lit. a) i b);

2. art. 365 § l k.p.c. w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w

Białymstoku Wydziału Cywilnego z dnia 26 marca 2008 r. ( sygn. [...]) o

oddaniu w użytkowanie wieczyste uczestnikowi działek o numerach [...];

II. przepisów postępowania tj.

art. 145 § l pkt l a) i c) w związku z art. 3 § 2 i art. 133 § l, art. 134 § l zd. l oraz art. 141 § 4, ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którym uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi wraz z zasądzeniem kosztów albo jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, z tym że innemu Wydziałowi Sądu niż II Wydział.

W motywach skargi kasacyjnej akcentowano, że gdy sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchylają, to poprzednio musi on kumulatywnie (łącznie) stwierdzić: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądowa musi być bowiem dokonywana we wszystkich trzech wyżej wymienionych płaszczyznach. Wyeliminowanie którejkolwiek z nich czyniłoby ją ułomną i to w sposób, który godziłby w konstytucyjne prawo do sądu, określone w art. 45 ust. l Konstytucji. W zaskarżonym wyroku Sąd ograniczył się zaś tylko do kontroli (i to błędnej) jednej płaszczyzny tj. stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania a nie dokonał oceny zgodności decyzji z prawem materialnym.

Ponadto skarżący kasacyjnie wywodził, że przedmiotowa decyzja nie naruszała prawa materialnego, które obowiązywało w dacie jej wydawania tj. art. 229a a ustawy z dnia 21

sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603

ze zm.) i art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce

nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U z 2004 r. Nr 141,

poz. 1492).

Zdaniem kasatora Sąd I instancji naruszył też prawo materialne w postaci art.

365 § l k.p.c. przez nieuwzględnienie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

Białymstoku z dnia 26 marca 2008 r. (sygn. akt [...]), mocą którego zostały oddane Spółdzielni w użytkowanie wieczyste działki nr [...] a to oznaczało też fakt, iż Sąd nie dokonał - w ramach kontroli - oceny w tym względzie, na

podstawie art. 3 § 2 i art. 145 § l pkt l a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a miało to istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Wskazywano też, że Sąd mylnie wyłożył przepis art. 145 § l pkt l b) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bo nie odniósł się do prawa, które obowiązywało w czasie wydawania zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącego kasacyjnie postępowanie administracyjne było prawidłowe, co powinno skutkować oddaleniem skargi przez Sąd Wojewódzki a nie jej uwzględnieniem. Sąd bowiem ocenia sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydawania zaskarżonego aktu.

Naruszenie przepisu art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kasator upatrywał zaś w braku odniesienia się Sądu do ustaleń faktycznych organów i do stanowiska Spółdzielni.

Poza tym skarżący kasacyjnie, wskazując na art. 94 § 1 i art. 95 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

wnosił też o ocenę postępowania Sądu Wojewódzkiego - w kontekście nieważności postępowania – bowiem w składzie orzekającym brali udział dwaj sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego co deformowało – jego zdaniem - zasadę dwuinstancyjności postępowania bo nie zapewniało niezależności i bezstronności. Podnoszono też, że skarżący kasacyjnie nie miał i nie ma zaufania do bezstronności w sprawie przewodniczącego i jednocześnie sprawozdawcy składu orzekającego, gdyż pierwotnie podał na rozprawie, że w określonym dniu będzie ogłoszony wyrok a następnie ogłosił, że Sąd zawiesza postępowanie, co nastąpiło bez otwarcia rozprawy na nowo. Dodatkowo też wskazywano, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania.

W tych warunkach zdaniem kasatora, choć mimo przeważającego orzecznictwa i doktryny, że udział dwóch sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie uzasadnia uznania takiego składu za sprzeczny z przepisami prawa to, w tym konkretnym przypadku, należało jednak uznać nieważność postępowania, stosownie do przepisu art. 183 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Wbrew stanowisku kasatora okoliczności takie w tej sprawie nie zachodziły.

Wyjaśnić bowiem w tym miejscu należy, że orzekający w sprawie sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostali do Sądu Wojewódzkiego przeniesieni na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ). Przepis ten zaś stanowi, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego po zasięgnięciu opinii Kolegium tego Sądu może przenieść sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której dotychczas pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującemu sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wskazać też trzeba, że wspomniany wyżej przepis był oceniany przez Trybunał Konstytucyjny, który orzekł o jego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ( vide: wyrok z dnia 7 listopada 2005 r. ( sygn. akt P/20/04, OTK-A 2005/10/11). Z tego powodu zatem, że w przedmiotowej sprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku orzekali dwaj sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zasadnie twierdzić, iż skład orzekający był sprzeczny z przepisami prawa ani też, że zaskarżony wyrok naruszał art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczyć wypada, że samo wskazanie na naruszenie konkretnego przepisu konstytucyjnego nie oznacza jeszcze, że przepis taki istotnie został naruszony.

Na przedstawione wyżej stanowisko nie wpływa także okoliczność, że Przewodniczący składu orzekającego podał pierwotnie na rozprawie, że w określonym dniu będzie ogłoszony wyrok a następnie ogłosił, że Sąd postanowił zawiesić postępowanie, co uczynił bez otwarcia rozprawy na nowo. Tego rodzaju uchybienie procesowe pozostaje bowiem bez istotnego wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie merytoryczne.

W rezultacie zatem, postępowanie kasacyjne sprowadzało się w niniejszej sprawie wyłącznie do badania zasadności pozostałych zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Zarzuty jej oparte zostały na obu przesłankach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnośnie naruszenia przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej sprowadzały się do naruszenia: art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzuty te nie były jednak usprawiedliwione a w części nie zostały nawet sformułowane prawidłowo. Zarzut bowiem naruszenia art. 3 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi był całkowicie chybiony, gdyż zawarta w nim regulacja należy do kategorii ustrojowej. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem w/w regulacji.

Zważyć należy, że w/w przepisy, podobnie jak art. l § l zd.l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ujęte przez kasatora jako zarzut naruszenia prawa materialnego, zakreślają jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. W związku z powyższym przepisy ten mogłyby być naruszone tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż ustawowe.

Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły ( nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach.

Omawiany przepis nie został w szczególności naruszony poprzez okoliczność, iż Sąd pierwszej instancji, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, uwzględnił fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny w/w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. Wyrokiem tym Trybunał uznał m. in. bowiem art. 229 a ustawy z dnia ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za niezgodny z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten zaś był podstawą prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej a zatem zachodziła w tym przypadku sytuacja określona w art. 145a k.p.a., co słusznie podniósł Sąd Wojewódzki.

Nietrafnie również wskazano w skardze kasacyjnej na przepis art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Sąd przedstawił stan sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym, ustalonym przez organy. Okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie znalazła się literalna wypowiedź Sądu odnośnie prawidłowości dokonanych w postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych, nie dowodzi, że w tym zakresie Sąd nie dokonał ich kontroli. Zwrócić bowiem trzeba uwagę, że Sąd Wojewódzki nie zakwestionował dokonanych przez organ ustaleń faktycznych a jedynie polecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji rozpoznały ją przy uwzględnieniu okoliczności wynikających z omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz wyroków Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 26 marca 2008r. (sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 listopada 2008r. (sygn. akt [...]).

W związku z powyższym nie można się zgodzić z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, znaczenia treści wspomnianych wyroków sądów cywilnych. Konstatacja ta prowadzi do kwestii oceny zasadności zarzutów, wskazanych w skardze kasacyjnej jako prawnomaterialne. Skarżący kasacyjnie zaliczył do nich, oprócz omówionych wyżej art. l § l zd.l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § l i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), oraz art. 45 ust. l Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, także art. 365 § l k.p.c. i art. 145 § l pkt l ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.

W tym miejscu wypada wyraźnie podkreślić, że zarówno art. 365 § l k.p.c. jak i art. 145 § l pkt l ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( w zakresie wszystkich jego podpunktów) mają charakter proceduralny i nie są przepisami prawa materialnego. Nieprawidłowo zostały zatem wskazane jako przepisy prawnomaterialne. Niezależnie jednak tego, zaakcentować trzeba, że przepisy te nie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem. Jak wyżej wspomniano, wytyczne Sądu orzekającego uwzględniały fakt wydania przez sąd cywilny wyroku zobowiązującego do złożenia oświadczenia woli a uchylenie obu wydanych w tej sprawie decyzji miało swoje oparcie w treści art. 145 § l pkt l b) ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Przepis ten bowiem zobowiązuje wojewódzkie sądy administracyjne do uchylenia zaskarżonej decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, przy czym - po myśli art. 134 § l cytowanej ustawy procesowej sądy te – rozstrzygając w granicach danej sprawy – nie są związane treścią zarzutów zawartych w skardze ani jej wnioskami i wskazana w niej podstawa prawną. W związku z powyższym wystarczającym powodem do uchylenia decyzji jest stwierdzenie przez sąd wojewódzki istnienia tzw. przesłanki wznowieniowej a nie – jak wywodził kasator – konieczne jest w tym wypadku stwierdzenie wystąpienia jednocześnie ( kumulatywnie) wszystkich przesłanek, warunkujących uchylenie takiej decyzji, wymienionych w art. 145 § l pkt l a) – c) ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Każda z podstaw prawnych, wymienionych w w/w artykule, a wyszczególniona w jego paragrafie 1 pkt 1 w podpunktach: a, b i c, może stanowić samodzielną podstawę do wydania wyroku uchylającego zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.