Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. 1. stwierdza, że Prezes Sądu Rejonowego dla [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku A. S. z dnia [...] czerwca 2019 r., 2. bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] na rzecz skarżącego A. S. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. S. pismem z dnia 14 października 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu [...] dla [...] w [...] polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej w formie skanu kopii umowy zawartej z firmą zewnętrzną o świadczenie obsługi prawnej Sądu Rejonowego dla [...] w [...] oraz skanu faktur VAT za 2019 r.

Poinformował, że zarówno wnioskowana kopia umowy o świadczenie obsługi prawnej, aneks nr 1 jak i faktury VAT za 2019 r. zostały mu udostępnione, jednakże poddano je anonimizacji w zakresie danych podmiotu, który świadczy na rzecz Sądu obsługę prawną.

Wskazując na konieczność udostępniania informacji publicznej w postaci umów cywilnoprawnych wraz z danymi osobowymi podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych, odwołał się do ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądów administracyjnych, które wyrażając takie stanowisko wskazują, że jawność i związany z nią dostęp do informacji publicznej mają wymuszać transparentność, uczciwość oraz legalność działania władzy publicznej i zapewnić społeczną kontrolę nad działaniami organów administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 916/12, LEX nr 1394107 oraz z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 213/14).

Wskazał, że również Sąd Najwyższy, np. w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12, wyraził pogląd, że ujawnienie imion i nazwisk osób, zawierających umowy cywilnoprawne z jednostką samorządu terytorialnego, nie narusza prawa do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Osoby takie, zawierając umowy z jednostką samorządu terytorialnego, muszą liczyć się z tym, że ich personalia nie pozostaną anonimowe.

Wobec powyższego, skarżący uznał, że organ nie miał podstaw do zaanonimizowania danych w udostępnionych dokumentach.

Skarżący wniósł o zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku i udzielenia żądanej informacji publicznej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych. Poinformował, że wnioskowane informacje w postaci skanów umów i faktur bez anonimizacji zostały przesłane skarżącemu w dniu [...] października 2019 r.

W dniu [...] listopada 2019 r. skarżący skierował do Sądu pismo, w którym cofnął wniosek zawarty w skardze o zobowiązanie Prezesa Sądu [...] dla [...] w [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. i jednocześnie wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, lecz bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.); dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.

Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym bądź w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), dalej "u.d.i.p.", bądź w przypadku niepodjęcia innych działań, wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87).

Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 ustawy u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy).

W sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu [...] dla [...] w [...] nie załatwił wniosku strony z dnia [...] czerwca 2019 r. w terminie wyznaczonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego zachodzą podstawy do stwierdzenia, że na dzień złożenia skargi do sądu administracyjnego, tj. [...] października 2019 r., pozostawał w bezczynności.

Udostępnienie przez organ wnioskowanej informacji publicznej w dniu [...] października 2019 r., tj. po wniesieniu skargi, nie zwalnia Sądu z badania bezczynności i jej charakteru.

Rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, nawet jeżeli wniosek strony został załatwiony przez organ w toku postępowania sądowego (już po wniesieniu skargi), obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a także stwarza możliwość orzeczenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

W tej sytuacji, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę na bezczynność, stwierdził, że Prezes Sądu [...] dla [...] w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku, zaś w pkt 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podmiot zobowiązany udostępnił bowiem wnioskowaną informację skarżącemu jeszcze przed przekazaniem jego skargi do Sądu. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V p.p.s.a., regulującego kwestię kosztów postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ww. ustawy). Tak więc, nawet w przypadku oddalenia skargi, Sąd nie miałby podstaw prawnych do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.