Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2629/18 w sprawie ze skargi A. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 4 czerwca 2019 r. sygn. VII SA/Wa 2629/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. I. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotową decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Wojewody Z. z [...] marca 2018 r. znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty K. z [...] października 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) uchylił decyzję Wojewody Z. w całości i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty K. z [...] października 2016 r.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. I., zaskarżając go w całości i podnosząc zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji:

1) przepisów prawa materialnego: a) art. 53 ust. 4 i ust. 5, art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199); b) art. 5, art. 29, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 pkt. 1 i art. 50 ust. 2 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 332) ; c) § 12, § 13, § 216, § 249 ust. 6 w zw. z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), jak również d) naruszenie uchwały Sejmiku Województwa Z. nr [...] z dnia [...].09.2009 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu pod nazwą " Koszaliński Pas Nadmorski " oraz e) uchwały Rady Gminy M. nr [...] z [...].04.2010 r. - poprzez błędne ustalenia i fakt niezastosowania - nie wskazania warunków dla obszaru chronionego i oddziaływania obiektu;

2) przepisów postępowania - art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. i art. 159 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5, pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 28, 77 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i oparcie rozstrzygnięcia na tych błędnych ustaleniach oraz poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającej go decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r. oraz o zmianę na korzyść skarżącej poprzez przyznanie, iż decyzja Starosty K. z [...] października 2016r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., tj. została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, wobec tego posiada wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. W dalszym fragmencie skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa prawnego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

Skarżąca podniosła, że skarga kasacyjna jest tym bardziej zasadna, że w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie sądowym i w decyzjach administracyjnych, wynikających z decyzji i wyroków różnych organów administracji, w tym dwóch wojewódzkich sądów administracyjnych, prowadzące do odmiennej oceny charakteru wady wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. i zasad postępowania z tym związanych, które, zdaniem skarżącej, należałoby ujednolicić.

Uczestnik postępowania sądowego K. W. (inwestor), reprezentowany przez adwokata, w piśmie procesowym wniesionym do Sądu w dniu 12 lutego 2020 r., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z 1 grudnia 2022 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), na mocy którego strony zostały równocześnie poinformowane o możliwości zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie, z którego to uprawnienia jednak nie skorzystały.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku w rozpoznawanej skardze kasacyjnej uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać, m.in., oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wyraźne wyszczególnienie, który z przepisów został według niego naruszony, i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy skargi kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a, skargę kasacyjną można zaś oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego właściwymi dla przedmiotu danej sprawy, w tym przypadku konkretnymi przepisami m.in. prawa budowlanego, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazywać, czy do naruszenia tych przepisów doszło w drodze ich błędnej wykładni czy w drodze niewłaściwego zastosowania. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestionowanie ustaleń faktycznych w sprawie może nastąpić tylko poprzez prawidłowo sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, brak takich zarzutów oznacza, że ustalony stan faktyczny w sprawie nie został zakwestionowany, ani podważony.

Przypomnienie owych podstawowych zasad dotyczących ustawowych wymogów jakie musi spełniać skarga kasacyjna jest w niniejszej sprawie konieczne mając na uwadze treść zarzutów skargi kasacyjnej. Rozpoznawany środek odwoławczy opiera się bowiem na zarzutach sformułowanych w sposób oczywiście wadliwy. W powyższy sposób zakwalifikować po pierwsze należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), pośród których strona wadliwie przywołuje art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Zauważyć bowiem należy, że chociaż niektóre przepisy stanowiące podstawę decyzji administracyjnej zamieszczone są w ustawie procesowej, to mają charakter norm prawa materialnego. Do norm materialnoprawnych zalicza się m.in. normy regulujące przyznanie jednostce statusu strony, umorzenie postępowania (bezprzedmiotowość postępowania) czy stwierdzenie nieważności decyzji (B. Adamiak, Zagadnienia ogólne procesowego prawa administracyjnego [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, System prawa administracyjnego, t. 9, s. 12-13). Po wtóre stwierdzić należy, że sądy administracyjne nie orzekają w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności nie przeprowadzają czynności procesowych na podstawie jego przepisów, gdyż czynią to w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i to pośród przepisów tej ustawy należy poszukiwać norm prawnych stanowiących wzorzec kontrolny wobec działania Sądu I instancji, bowiem Sąd I instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych i nie stosował procedury administracyjnej przewidzianej w k.p.a. Prawidłowa konstrukcja zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zatem powiązania przepisów k.p.a. z odpowiednimi przepisami p.p.s.a., czego autorka rozpoznawanej skargi kasacyjnej zaniechała. Skoro zaś Sąd I instancji nie stosował wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów k.p.a. to nie mógł ich naruszyć.

Ponadto, o ile przyjąć można, że zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., aczkolwiek błędnie określony przez skarżącą kasacyjnie jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy połączyć i rozpoznać w łączności z zarzutami naruszenia innych wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego (tj. wskazanych tam przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i innych), to zarzucane rozpoznawaną skargą kasacyjną naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. ("Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa".) nie łączy się ze wskazaniem przez skarżącą kasacyjnie żadnego przepisu szczególnego, w odniesieniu do którego należało w tej sprawie rozważyć zastosowanie sankcji nieważności w trybie ostatnio powołanego przepisu. Strona skarżąca nie dostrzega, że przesłanka nieważności z art. 157 § 1 pkt 7 k.p.a. jest przesłanką odrębną od przesłanek określonych w art. 157 § 1 pkt 2 k.p.a. ("Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa."), wskazującą, że przepisy szczególne mogą przewidywać wadę nieważności inną niż określone w art. 156 § 1 pkt 1–6 k.p.a. Niezasadnie stąd, jak należy wnosić z treści skargi kasacyjnej, strona wywodzi, że skoro kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, to wobec tego posiada wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Takie zapatrywanie strony dowodzi, że wadę powodującą nieważność decyzji z mocy prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. utożsamia ona z przesłankami nieważności decyzji wskazanymi w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stanowisko skarżącej odnośnie do tej kwestii uznać należało zatem za oczywiście wadliwe.

Odwołanie się z kolei w podstawach kasacyjnych do art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 6 k.p.a. również musi być na gruncie tej sprawy traktowane jako oczywiście nieuzasadnione z tego względu, że sformułowane tam przepisy dotyczą odrębnego trybu postępowania nadzwyczajnego, tj. postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, które w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, prowadzonym w odniesieniu do regulacji przyjętych w rozdziale 13. Działu II k.p.a. nie miały, i nie powinny były mieć, zastosowania. Z powyższych względów należało przyjąć, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów dotyczących naruszenia zaskarżonym wyrokiem w sposób wskazany w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, w odniesieniu do wcześniejszych uwag, stwierdzić na wstępie należy, że zważywszy na przedmiot postępowania administracyjnego, w którym wydana została kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r. (postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z [...] października 2016 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę), zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego każdorazowo powinny zostać powiązane i oceniane przez pryzmat art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc przepisu w odniesieniu do którego Sąd I instancji zaaprobował wniosek organu odwoławczego, iż kwestionowana przez skarżącą decyzją Starosty K. nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie skarżącej kasacyjnie nie udało się skuteczne podważyć z powodu braku odpowiednich podstaw kasacyjnych. W całości nieuprawnione są bowiem zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 53 ust. 4 i ust. 5, art. 59 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę), gdyż przepisy ostatnio powołanej ustawy regulują kwestie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy, którą inwestor w tej sprawie dysponował, a której warunki szczegółowo analizował zarówno WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku, jak i WSA w Szczecinie kontrolujący w sprawie prowadzonej pod sygn. II SA/Sz 278/18 decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wójta G. z [...] kwietnia 2016 r. ustalającej na rzecz inwestora warunki zabudowy (skargę kasacyjną A. I. od wyroku w sprawie II SA/Sz 278/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 16 marca 2022 r. wydanym w sprawie II OSK 215/19). Zarzuty kasacyjnie w ww. zakresie stanowią gołosłowną, nie zawierającą argumentacji merytorycznej, polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji, w związku z czym nie poddają się merytorycznej kontroli sądu kasacyjnego. W tożsamy sposób ocenić należało zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia tychże zarzutów w skardze kasacyjnej sprawia, że z powodu nieprofesjonalnego sposobu jej sporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje usprawiedliwionych podstaw by przyjąć, że odnośne stanowisko Sądu I instancji, szczegółowo w zaskarżonym wyroku uzasadnione, było wadliwe. Strona skarżąca kasacyjnie nie przedstawia bowiem żadnej argumentacji wspierającej zarzuty naruszenia przepisów art. 5, art. 29, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 pkt. 1 i art. 50 ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 12, § 13, § 216, § 249 ust. 6 w zw. z § 271 ww. rozporządzenia, a wniesiona przez nią skarga kasacyjna stanowi w tym zakresie zlepek cytatów fragmentów uzasadnienia decyzji Wojewody Z.. Zarzucając zaś Sądowi I instancji niedostrzeżenie, że projektant odpowiedzialny za przedmiotową inwestycję "nie ujawnił w projekcie istniejących i czynnych w zatwierdzonym planie miejscowym instalacji wodnej i sanitarnej" skarżąca pomija, że powyższe ewentualne pominięcie nie mogło stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K., gdyż w sprawie stwierdzenia nieważności organ nadzoru dokonuje oceny decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym w oparciu o materiał dowodowy jakim dysponował organ, który tą decyzję wydał. W postępowaniu tym, ze względu na jego przedmiot, organ nadzoru zobowiązany jest ocenić to, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa kwestionowana przez stronę decyzja jest dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością (zob. wyroki NSA z 18 stycznia 2023 r. II OSK 2429/21; z 27 lipca 2022 r., II OSK 2490/19; z 27 kwietnia 2020 r. II OSK 2129/19). Również zatem i z tego względu za nietrafne uznać należało zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 oraz art. 77 k.p.a., gdyż w toku postępowania nieważnościwego organ nadzoru nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji, skoro podstawę niespornych w tej sprawie ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku i niekwestionowanych w skardze kasacyjnej, stanowiło m.in. ustalenie, że istniejąca kanalizacja oraz zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej nie są objęte projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty K. (zob. str. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), to Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że okoliczność, iż projekt budowlany swoim zakresem nie obejmuje przeniesienia istniejącej kanalizacji sanitarnej ze studnią oraz sieci wodociągowej nie stanowi podstawy do uznania, że decyzja Starosty K. rażąco narusza prawo.

Całkowicie nieuprawnionym okazał się zarzut naruszenia uchwały Rady Gminy M. nr [...] z [...] kwietnia 2010 r. Przedmiotem tej uchwały była zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., a więc akt niemający charakteru prawa powszechnie obowiązującego, którego przepisy nie znajdowały zastosowania w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie. Ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (lub uchwały w sprawie zmiany studium), jako aktu niebędącego, zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aktem prawa miejscowego, są wiążące jedynie dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 ww. ustawy) i z uwagi na ten ich wewnętrzny charakter nie wiążą organu administracji publicznej wydającego decyzję administracyjną. Wyłącza to zatem możliwość uznania, że decyzja o pozwoleniu na budowę może rażąco naruszać uchwałę w sprawie zmiany studium.

Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła ponadto w jakimkolwiek zakresie, w czym należy upatrywać rażącego naruszenia uchwały Sejmiku Województwa Z. nr [...] z dnia [...].09.2009 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu pod nazwą "Koszaliński Pas Nadmorski" w związku z wydaną inwestorowi decyzją o pozwoleniu na budowę, w związku z czym należało stwierdzić, że również i ten zarzut kasacyjny nie poddaje się kontroli instancyjnej. Z uwagi na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Z powyżej przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestnika postępowania K. W. zgodnie z jego wnioskiem, gdyż stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania.