Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. L., M. L., P. L, P. L., R. L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę.

Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [....] grudnia 2010 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] czerwca 1972 r., nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1972 r., nr [...] w części dotyczącej przyznania odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność S. L.

W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] czerwca 1972 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 1972 r., orzeczono o wywłaszczeniu opisanej wyżej nieruchomości, przyznając jednocześnie właścicielce S. L. odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości [...] złotych.

Pismem z dnia 27 lutego 2007 r. [...] , działający jako następcy prawni S. L., wystąpili o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji w części dotyczącej przyznania odszkodowania.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1972 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 1972 r. w części dotyczącej przyznania odszkodowania.

Pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. [...] wystąpili o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r.

Minister Infrastruktury rozpoznając sprawę uznał, że brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Organ podkreślił, że ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość dokonano na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18, poz. 94), zatem w aspekcie zgodności z przepisami tej ustawy należy ocenić kwestionowane decyzje.

Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że strony zawiadomione zostały o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego oraz wezwane zostały na rozprawę wywłaszczeniową wyznaczoną na dzień [...] maja 1972 r.

Minister Infrastruktury przytoczył treść art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. i podkreślił, że z powołanego przepisu wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy wywłaszczeniowo – odszkodowawczej oraz że wnioskodawcy postępowania nie kwestionują faktu przeprowadzenia rozprawy, a jedynie podnoszą niepowołanie i brak biegłego na rozprawie. Z zachowanych szczątkowych akt archiwalnych przedmiotowej sprawy wynika natomiast, że organ wywłaszczeniowy powołał właściwego biegłego z listy wojewody w osobie mgr inż. J. D., który sporządził datowany na dzień [...] lutego 1971 r. operat szacunkowy, którego przedmiotem była nieruchomość należąca do S. L.. S. L. znała opinię biegłego, gdyż jak wskazano w treści wniosku o wywłaszczenie ww. właścicielka nie wyraziła zgody na dobrowolną sprzedaż nieruchomości za proponowana cenę, ustaloną przez biegłego w szacunku z dnia [...] lutego 1971 r., żądając zapłaty w wysokości [...] zł.

Organ zaznaczył, że odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość ustalono na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. oraz że cena sprzedaży nieruchomości ustalana była w oparciu o zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 53, poz. 424).

Minister Infrastruktury powołał treść § 1 ust. 1 pkt 5 powyższego zarządzenia i zaznaczył, że zważywszy na określone ówczesnymi przepisami sztywne zasady obliczania odszkodowania, obliczenie należnego za wywłaszczenie nieruchomości odszkodowania, oszacowanie jej wartości miało charakter prostego działania matematycznego polegającego na przemnożeniu obowiązujących stawek przez liczbę metrów kwadratowych powierzchni wywłaszczonego gruntu. Ustalona zatem przez biegłego J. D. wysokość odszkodowania stanowiąca kwotę [...] zł została ustalona w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. Ze względu na ustalenie w powyższy sposób wysokości odszkodowania, ewentualny brak na rozprawie biegłego, który sporządził operat szacunkowy, nie mógł wpłynąć na wysokość ustalonego odszkodowania i zarazem nie naruszał praw byłego właściciela wywłaszczonej nieruchomości.

Tym samym organ uznał, że zgromadzone w sprawie materiały dowodowe nie wskazują, aby wydane w sprawie decyzje w części dotyczącej odszkodowania naruszyły ówcześnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. L., M. L., P. L, P. L., R. L., zarzucając wydanie jej z naruszeniem:

- art. 7 kpa w związku z art. 77 kpa, poprzez błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że w postępowaniu wywłaszczeniowo – odszkodowawczym doszło do wysłuchania opinii biegłego na rozprawie, w sytuacji gdy biegli nie zostali w postępowaniu w ogóle powołani, a właścicielka nieruchomości wysokość odszkodowania poznała dopiero z treści zaskarżonej decyzji,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 21 ustawy wywłaszczeniowej, poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji (w zakresie odszkodowania) pomimo wydania ich z rażącym naruszeniem prawa w zakresie wskazanego przepisu ustawy z dnia 12 marca 1958 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczyli argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn.. akt I SA/WA 53/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało wadliwie. Oczywiste bowiem jest, że odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość ustalone zostało bez szczegółowo uzasadnionej opinii biegłych powołanych na zlecenie organu, a tym samym bez możliwości wysłuchania biegłych na rozprawie. Decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] czerwca 1972 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1972 r., w części dotyczącej przyznania odszkodowania, wydane więc zostały z rażącym naruszeniem art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, a zatem dotknięte są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza to, że decyzje nadzorcze, odmawiające stwierdzenia nieważności tych decyzji w części orzekającej o odszkodowaniu, wydane zostały z naruszeniem prawa, co uzasadnia ich uchylenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18, poz. 94) poprzez uznanie, że w sytuacji gdy biegły osobiście nie uczestniczył w rozprawie oraz nie był powołany przez naczelnika powiatu, decyzja wywłaszczeniowo-odszkodowawcza została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez sformułowanie w uzasadnieniu

kwestionowanego orzeczenia błędnej, a wiążącej organ oceny prawnej, która może mieć wpływ na nieprawidłowe rozstrzygnięcie organu,

b) art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego uwzględnionego w uzasadnieniu decyzji organu.

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi, który wydał wyrok, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn.. akt I OSK 1826/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten pozwala sądowi administracyjnemu na uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy akt ten narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, jakie przepisy procesowe, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zostały naruszone, ani jakie to naruszenie prawa miało wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA uznał, iż decyzje nadzorcze zostały wydane z naruszeniem prawa, gdyż nie podzielił stanowiska organów co do oceny rażącego naruszenia art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Odmienna ocena, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów postępowania. Zdaniem NSA można w takiej sytuacji mówić o naruszeniu prawa materialnego, jednakże Sąd I instancji nie wskazał jako podstawy rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Zasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Sąd pierwszej instancji uznał, że po pierwsze, opinia sporządzona przez biegłego przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego nie stanowi opinii biegłych wymaganej zgodnie z art. 21 ustawy wywłaszczeniowej; po wtóre, rażącym naruszeniem prawa jest brak udziału biegłych w rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tak kategorycznego stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku. Nieobecność biegłych na rozprawie wywłaszczeniowej stanowi naruszenie art. 21 omawianej ustawy, jednakże naruszenie to należy rozważyć w kontekście całości postępowania w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że nieobecność biegłych na rozprawie miała wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania można uznać, że z tej przyczyny doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie dodatkowym elementem jest to, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., sygn.. akt I OSK 1826/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadnym okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Sąd pierwszej instancji uznał, że po pierwsze, opinia sporządzona przez biegłego przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego nie stanowi opinii biegłych wymaganej zgodnie z art.21 ustawy wywłaszczeniowej; po wtóre, rażącym naruszeniem prawa jest brak udziału biegłych w rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tak kategorycznego stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku wskazując, że nieobecność biegłych na rozprawie wywłaszczeniowej stanowi naruszenie art. 21 omawianej ustawy, jednakże naruszenie to należy rozważyć w kontekście całości postępowania w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że nieobecność biegłych na rozprawie miała wpływ na wysokość ustalonego odszkodowania można uznać, że z tej przyczyny doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W przedmiotowej sprawie organ prawidłowo ustalił, że z zachowanych szczątkowych akt archiwalnych wynika, że organ wywłaszczeniowy powołał właściwego biegłego z listy wojewody w osobie mgr inż. J. D., który sporządził datowany na dzień [...] lutego 1971 r. operat szacunkowy, którego przedmiotem była nieruchomość należąca do S. L.. S. L. znała opinię biegłego, gdyż jak wskazano w treści wniosku o wywłaszczenie ww. właścicielka nie wyraziła zgody na dobrowolną sprzedaż nieruchomości za proponowana cenę, ustaloną przez biegłego w szacunku z dnia [...] lutego 1971 r., żądając zapłaty w wysokości [...] zł.

Akta archiwalne wskazują również na to, że w badanym postępowaniu miała miejsce rozprawa (czego skarżący nie kwestionują).

Wprawdzie opinia biegłego została sporządzona przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego lecz fakt ten nie przekładał się w żaden sposób na wysokość ustalonego odszkodowania.

Skarżący w piśmie z dnia 13 czerwca 2014r. podnosili, że obliczanie wysokość odszkodowania, zostało oparte na nieobowiązujących aktach prawnych, tj. zarządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia [...] grudnia 1969r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z dnia 31 grudnia 1969r. nr 53, poz. 424) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 30 czerwca 1951r. w sprawie zasad i trybu zaliczania gromad do stref ekonomicznych (Dz. U. Nr 38, poz. 294).

Skarżący wskazywali, że zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] lutego 1969r. obowiązywało w chwili wydania decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu (czerwiec 1972r.), lecz z uwagi na wniesione odwołanie przez właścicielkę nieruchomości, w chwili orzekania przez Komisję Odwoławczą (decyzja z dnia [...] grudnia 1972r.) oba ww. akty prawne już nie obowiązywały. Zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] grudnia 1969r. zostało uchylone z dniem [...] sierpnia 1972r. a rozporządzenie Ministra Rolnictwa zostało uchylone z dniem [...] stycznia 1972 roku.

Należy jednak zważyć, że naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji musi nosić znamiona rażącego (art. 156 § 1 kpt 2 k.p.a.). Nie każde naruszenie prawa jest rażące.

W przedmiotowej sprawie aby mówić o takim kwalifikowanym typie naruszenia przepisów należałoby ustalić, że zmiana przepisów i nie zastosowanie przez organ przepisów nowych wywołało negatywny skutek dla stron postępowania administracyjnego.

Obowiązujące w dacie wydania decyzji organu I instancji zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] grudnia 1969r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych przewidywało za jeden hektar gruntu IIIb, strefa oddalona wiejska [...] zł.

Obowiązujące w dacie wydania decyzji przez II instancję zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] lipca 1972r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 39, poz.217) nie wprowadzał w tym zakresie żadnych zmian.

Powyższe uchybienie organu nie mogło zatem stanowić rażącego naruszenia prawa.

Skarżący w piśmie z dnia 13 czerwca 2014r. podnosili, że obowiązujące w chwili wydania decyzji drugoinstancyjnej Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] lipca 1972r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych przewidywało w § 2 odesłanie do przepisów w sprawie podatku gruntowego (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1971r. w sprawie podatku gruntowego). Rozporządzenie to przewidywało 4 strefy ekonomiczne (strefa miejska, strefa podmiejska, strefa wiejska oraz strefa wiejska oddalona).

Nieruchomość objęta wywłaszczeniem zaliczona została do strefy wiejskie oddalonej z ceną sprzedaży [...] zł za 1 hektar gruntów (kat IIIb).

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] czerwca 1951 r.w sprawie zasad i trybu zaliczania gromad do stref ekonomicznych (Dz. U. z dnia 23 lipca 1951 r.) na podstawie art. 7 ust. 5 dekretu z dnia 30 czerwca 1951 r. o podatku gruntowym (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 283) dzieliło obszar całego Państwa na 4 strefy ekonomiczne (strefę miejską, strefę podmiejską, strefę wiejską, strefę wiejską oddaloną). Zgodnie z § 2 ust. 3 do strefy ekonomicznej wiejskiej zaliczało tereny położone dookoła miast i ośrodków przemysłowych i uzdrowiskowych liczących: powyżej 250 do 500 tys. mieszkańców - w odległości ponad 24 do 40 km od ich centrum, powyżej 100 do 250 tys. mieszkańców - w odległości ponad 20 do 35 km od ich centrum, powyżej 50 do 100 tys. mieszkańców - w odległości ponad 16 do 30 km od ich centrum, powyżej 25 do 50 tys. mieszkańców - w odległości ponad 12 do 25 km od ich centrum, powyżej 15 do 25 tys. mieszkańców - w odległości ponad 8 do 20 km od ich centrum, powyżej 10 do 15 tys. mieszkańców - w odległości ponad 5 do 15 km od ich centrum, powyżej 5 do 10 tys. mieszkańców - w odległości ponad 4 do 12 km od ich centrum, powyżej 2 do 5 tys. mieszkańców - w odległości do 10 km od ich centrum

Wszystkie pozostałe tereny zaliczało się do strefy wiejskiej oddalonej.

Kolejno, obowiązujące w chwili wydania decyzji drugoinstancyjnej Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] lipca 1972r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych przewidywało w § 2 odesłanie do przepisów w sprawie podatku gruntowego, który przewidywał identyczne cztery strefy, jak Rozporządzenie Ministra Rolnictwa z dnia [...] czerwca 1951 r. Również podobnie kwalifikowało poszczególne miejscowości do poszczególnych stref.

Miejscowości położone dookoła miast i ośrodków przemysłowych i uzdrowisk liczących: mieszkańców w odległości od centrum powyżej do 250 tys. ponad 12 km do 40 km,100 tys. 250 tys. ponad 10 km do 35 km, 50 tys. 100 tys. ponad 8 km do 30 km, 25 tys. 50 tys. ponad 6 km do 25 km, 15 tys. 25 tys. do 20 km,10 tys. 15 tys. do 15 km, 5 tys. 10 tys. do 12 km, 2 tys. 5 tys. do 10 km, rozporządzenie kwalifikowało jako strefę wiejską.

Samo zastosowanie przez organ II instancji nieobowiązujących przepisów nie może stanowić więc rażącego naruszenia prawa.

Skarżący podnosili, że wywłaszczona nieruchomość powinna być uznana jako znajdująca się w strefie wiejskiej a nie wiejskiej oddalonej. Na poparcie tej tezy podają, że R. jest oddalony od G. o niecałe 20 km. Nie wiadomo jednak ilu mieszkańców liczyły G. w dacie zaskarżonej decyzji i jaka jest istotnie odległość miejscowości R. od centrum G.

Sąd w niniejszym postępowaniu nie będzie dokonywać tego typu ustaleń z uwagi na funkcje kontrolne jakie sprawuje w zakresie decyzji organu administracji. Należy jednak przypomnieć, że w obecnym postępowaniu znajdujemy się na etapie nadzoru administracyjnego wobec postępowania wywłaszczeniowego. Nie każdy zatem zarzut, który mógłby okazać się skuteczny w postępowaniu wywłaszczeniowym odniesie ten sam efekt w postępowaniu nadzorczym.

Gdyby nawet przyjąć, że organ dokonał błędnej kwalifikacji (co nie jest w sprawie oczywiste) i nieruchomość wywłaszczona powinna znaleźć się w strefie wiejskiej to nie przekłada się to automatycznie na rażące naruszenie prawa.

Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 stycznia 2013 r., II SA/Łd 915/12, LEX nr 1270513 wskazał, że: "1. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. 2. Co do zasady spór co do wykładni przepisu prawa materialnego, nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a."

W sprawie będącej obecnie przedmiotem rozpoznania przed Sądem nie występuje takie przekroczenie prawa, które wskazywałoby na rażące jego naruszenie. W sytuacji zarysowania przez ustawodawcę nieostrych i często trudnych do uchwycenia granic pomiędzy poszczególnymi strefami ekonomicznymi nawet omyłka, jeśli nie ma charakteru oczywistego naruszenia prawa nie uzasadnia przyjęcia rażącego naruszenia prawa. Należy jeszcze raz zaznaczyć, że nie jest również oczywiste czy istotnie organ w postępowaniu wywłaszczeniowym nieprawidłowo zakwalifikował nieruchomość położoną w R..

Kolejno, odnosząc do aspektu uchybień formalnych oferty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961r., Nr 18, poz.94) należy wskazać, że brak oznaczenia ceny w ofercie nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy: Ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany jest przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej umowę nabycia nieruchomości za cenę nie wyższą od ustalonej według zasad odszkodowania przewidzianych w niniejszej ustawie lub umowę zamiany nieruchomości według zasad tej ustawy. Umowa taka może być zawarta również w razie porozumienia stron w toku postępowania wywłaszczeniowego. Ustalenie ceny kupna nieruchomości następuje w oparciu o opinię biegłych z listy prezydium wojewódzkiej rady narodowej.

Zatem cena zaproponowana nie mogła odbiegać od ceny przewidzianej zgodnie z zasadami odszkodowania przewidzianymi w ustawie. Natomiast właścicielka nieruchomości wywłaszczonej na każdym etapie postępowania domagała się wyższego odszkodowania.

Podsumowując, organ w toku postępowania administracyjnego nie naruszył przepisów prawa materialnego art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 21 ustawy wywłaszczeniowej.

Odnosząc do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. należało wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1754/13 podkreślił, iż: Kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu.

W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zatem przyjąć, że organ rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nie wykazując niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy jeżeli wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Należy podnieść, że materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.