Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2004r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do występowania przed sądami administracyjnymi oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500zł. Wezwanie Sądu zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącego 30 lipca 2004r.
W dniu 4 sierpnia 2004r. skarżący uiścił wpis w podanej wyżej kwocie. Pismem z dnia 6 sierpnia 2004r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przedłużenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Jak wynika ze stempla pocztowego pismo powyższe zostało nadane w Urzędzie Pocztowym dnia 7 sierpnia 2004r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § l pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W sprawie niniejszej pełnomocnik skarżącego został wezwany pod rygorem odrzucenia skargi m. in. do złożenia stosownego pełnomocnictwa. Jak wskazano wyżej wezwanie to zostało doręczone 30 lipca 2004r. Zgodnie z art. 83 § l powołanej ustawy, terminy oblicza się według przepisów kodeksu cywilnego. Art. 111 § l Kodeksu cywilnego stanowi zaś, że termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (art. 111 § 2 k.c.). Tak więc w sprawie niniejszej należy przyjąć, że skarżący uchybił terminowi. Skoro bowiem wezwanie Sądu zostało doręczone na adres jego pełnomocnika 30 lipca 2004r., to ów siedmiodniowy termin rozpoczął bieg z dniem 31 lipca 2004r. Upływ terminu natomiast nastąpił z końcem 6 sierpnia 2004r. Pismo pełnomocnika skarżącego zostało złożone natomiast w Urzędzie Pocztowym 7 sierpnia 2004r. tj. już po terminie. Należy wskazać, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma jest terminem ustawowym (art. 49 § l ustawy) i nie podlega przedłużeniu. Skoro więc braki formalne skargi nie zostały usunięte we wskazanym terminie to z mocy art. 58 § l pkt 3 cyt. ustawy skargę należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.
