Postanowieniem z dnia 15 lipca 2016 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata oraz umorzył postepowanie w pozostałym zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazując na treść przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. stanowiącego, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, która skarży działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Odpis postanowienia referendarza doręczony został skarżącemu w dniu [...] lipca 2016 r., który to w ustawowym terminie wywiódł od niego sprzeciw, wnosząc o "przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, w tym także obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na mocy art. 260 § 2 p.p.s.a, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. W sytuacji bowiem, w której przedmiotem skargi skarżącego jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie umorzenia zadłużenia z tytułu składek, a zatem decyzja o której mowa w art. 239 § 1 pkt 1 lit. e p.p.s.a. – to bezspornym – jest, że skarżący zwolniony jest z mocy prawa od uiszczania "jakichkolwiek kosztów" w sprawie (zwolnienie przedmiotowe). Innymi słowy skarżący nie będzie ponosił w związku z wniesieniem skargi do tutejszego Sądu żadnych kosztów postępowania, a zatem w tym zakresie jego wniosek "o zwolnienie go z kosztów sądowych" należało uznać za bezprzedmiotowy, co też służenie uczynił referendarz sądowy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
