Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska- Matusiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę

Decyzją z [...] lutego 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2008 r., którą nałożono na H. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. w W. (dalej jako skarżący) karę pieniężną w kwocie 19.600 złotych, za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] maja 2008 r. w Z., na drodze wojewódzkiej nr [...], gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. - dla pojedynczej osi napędowej, natomiast dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t., dokonano kontroli ciągnika marki l. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki N. o nr rej. [...] (dalej jako zespół pojazdów), kierowanego przez K. T. W wyniku ważenia, dokonanego przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, których świadectwa legalizacji znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, stwierdzono -po odjęciu 200 kg oraz 2 % z pomiaru nacisków wszystkich osi, że zespół pojazdów był nienormatywny, a przewoźnik nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd takim zespołem pojazdów po ww. drodze. Naruszono dopuszczalne normy: przy nacisku 10,14 t. na pojedynczej osi napędowej dopuszczalny nacisk został przekroczony o 2,1 t.; nacisk 27,5 t. na potrójnej osi spowodował przekroczenie dopuszczalnej normy o 5,7 t., a łączna masa zespołu pojazdów (DMC) wynosząca 45,02 t. stanowi przekroczenie o 5,02 t. Powyższe stało się podstawą do nałożenia na skarżącego przez organ I instancji ww. kary pieniężnej, któremu to rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na karę tą złożyło się: 3.000 złotych za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej, 16.000 złotych za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi i 600 złotych za przekroczenie DMC.

W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, przyjmując, że kontrolowany zespół pojazdów przekroczył dopuszczalne naciski osi, co spowodowało przekroczenie DMC. Zdaniem wnoszącego odwołanie ważenie nastąpiło w miejscu nie posiadającym legalizacji, przy użyciu wag nieposiadających atestów i certyfikatów. Nadto wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka kontrolowanego kierowcę, na okoliczność prawdziwości ww. zarzutów.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymując w całości w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego uznał, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się przy pomocy wag, posiadających aktualne świadectwa legalizacyjne, w miejscu zatwierdzonym przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów "pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Organ wskazał, że dokumenty potwierdzające ww. okoliczności znajdują się w aktach sprawy i zostały okazane kierowcy kontrolowanego zespołu pojazdów przed rozpoczęciem ważenia, co wynika z protokołu kontroli, podpisanego przez owego kierowcę bez zastrzeżeń. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i w oparciu o niego wymierzono właściwą karę. Nadto wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia zawarte w protokole kontroli, w tym nie załączył do odwołania dowodu z zeznania kierowcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucił im naruszenie:

• art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.),dalej u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie kary w wysokości 19.600 złotych, podczas gdy suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć 15 000 złotych;

• art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 9 u.t.d. polegające na braku jednoznacznego dowodu na okoliczność, że skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

• art. 7 i art. 75 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań zawnioskowanego świadka.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają trzy ustawy: ustawa o transporcie drogowym, ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r., Nr 19 , poz. 115 z późn. zm.) dalej jako u.d.p. oraz ustawa z 20 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., Nr 108. poz. 908 z późn. zm.) dalej jako u.r.d. Mając na uwadze treść art. 64 u.r.d. uznał, że ustawa o ruchu drogowym reguluje kwestii związanych z uzyskaniem stosownych zezwoleń na ruch pojazdów w warunkach, o których mówi ten przepis. Zasady ponoszenia opłat i wysokość kar za przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych reguluje ustawa o drogach publicznych. Zdaniem wnoszącego skargę w niniejszej sprawie zastosowanie winny mieć przepisy ustawy o transporcie drogowym myśl której suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie powinna przekroczyć kwoty 15.000 złotych w odniesieniu do kontroli drogowej, podczas gdy na niego nałożone zostały trzy kary: 3.000 złotych, 16.000 złotych i 600 złotych. Nadto zdaniem skarżącego niedopuszczenie go do udziału w postępowaniu dowodowym tj. do przeprowadzonego dowodu ze świadka - kierowcy kontrolowanego zespołu pojazdów, stanowiło naruszenie ww. przepisów k.p.a. i u.t.d. i spowodowało, że nie mógł on wykazać, iż nie miał wpływu na przekroczenie DMC i nacisków na osi zespołu pojazdów, a w konsekwencji kara została nałożona na podmiot, który nie miał wpływu i nie godził się na naruszenie prawa ww. zakresie. Jednoczenie organy nie wykazały, że miał on wpływ i godził się na powstanie ww. naruszeń. Skarżący podniósł, że organ II instancji w sposób nieuzasadniony zarzucił mu, że nie załączył do akt sprawy dowodu z zeznania kontrolowanego kierowcy, podczas gdy sam powinien ów dowód przeprowadzić. Na koniec skarżący wskazał, że organ naruszył wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań metodologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Wagi nieautomatyczne, którymi dokonano ważenia winny odpowiadać wymogom rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymogów wag nieautomatycznych i szczegółowego zakresu sprawozdań wykonywanych podczas kontroli metodologicznej tych przyrządów pomiarowych. Organ odwoławczy stwierdził jedynie, że miejsce, w którym dokonano ważenia zostało zatwierdzone przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów, nie wykazując, że faktycznie spełniało ono wymogi rozporządzenia z 31 stycznia 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej

oddalenie, prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem w toku postępowania administracyjnego zostały podjęte wszelkie kroki

niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który jego zdaniem był bezsporny i na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o prawidłowe przepisy prawa, została wydana decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli wydawane i podjęte przez organy administracji publicznej akty i czynności. Kontroli tej dokonuje pod względem zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez skarżącego skargi, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 u.r.d. ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Według przepisu art. 61 ust. 2 pkt 1 u.r.d. ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 61 ust. 11 u.r.d.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, określonego ww. przepisami u.r.d. lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną. Wysokość tej kar określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych (vide: art. 13g ust. 2 u.d.p.). Jak stanowi art. 40c ust. 1 u.d.p., w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez wymaganego zezwolenia, Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji, mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z ww. art. 13g ust. 2 u.d.p.

W niniejszym przypadku podczas kontroli drogowej stwierdzono, co potwierdzone zostało w protokole kontroli, że zespół pojazdów był nienormatywny, a skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. Kontrolowany kierowca bez zastrzeżeń podpisał ww. protokół, zaznaczając nadto, że dane zawarte w protokole są zgodne ze stanem faktycznym. W aktach sprawy znajdują się protokóły z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji pionowej wag, których użyto podczas ważenia.

Dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy.

W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych zbędne było przeprowadzenie dowodu z zeznań kontrolowanego kierowcy na okoliczności wskazane w odwołaniu, skoro kierowca ten swym podpisem poświadczył okazanie mu w trakcie kontroli protokołu z pomiaru równości terenu oraz świadectwa legalizacji wag, a dokumenty te znajdują się w aktach sprawy.

Na podkreślenie zasługuje przy tym, że świadectwa legalizacji wag stanowią dokumenty urzędowe, którym kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego "co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Z art. 76 § 3 k.p.a. wynika, że dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu, a taki wniosek w rozpoznawanej sprawie nie został złożony. W orzecznictwie przyjmuje się również, iż protokół kontroli, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Obrazuje on stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., II GSK 89/08), wyrok NSA z 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08).

Jednocześnie skarżący słusznie podniósł, że organ nie miał podstaw do tego, aby oczekiwać od niego załączenia do akt sprawy zeznania kierowcy, gdyż to organ zobowiązany jest przeprowadzać wnioskowane przez stronę dowody. Jednakże fakt ten pozostaje bez wpływu na wynik sprawy skoro przesłuchanie wnioskowanego świadka dotyczyło okoliczności już ustalonych w sprawie. Wobec tego Sąd uznał, że organy obu instancji w sposób prawidłowy i pełny zgromadziły materiał dowodowy w sprawie, na podstawie którego wydały następnie swoje decyzje.

Zauważyć przy tym należy, że skarżący w skardze akcentuje, że nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań wnioskowanego świadka uniemożliwiło mu wykazanie, że przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi i DMC nastąpiło na skutek okoliczności, na które nie miał wpływu. Tymczasem, co wynika jednoznacznie z treści odwołania, świadek został zgłoszony na inne okoliczności niż te podnoszone w skardze tj. na okoliczność braku legalizacji wag i miejsca ważenia. Okoliczności wskazane w skardze pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, albowiem art. 93 ust. 9 u.t.d. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Powyższe zdaniem Sądu powoduje i dowodzi, że niezasadne są dwa zarzuty skargi. Pierwszy odnoszący się do nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy wnioskowanego postępowania dowodowego - przesłuchanie kontrolowanego kierowcy w charakterze świadka. Drugi dotyczący tego, że organ jedynie stwierdził, że miejsce ważenia spełniało wymogi bez wykazania, że faktycznie spełniało. Organy obu instancji musiały bowiem przyjąć stan faktyczny, który wynikał z ww. dokumentów i na nim oprzeć swoje rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego niezastosowania w niniejszej sprawie przez organy przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w konsekwencji nieograniczenia kary pieniężnej do wysokości 15.000 złotych, Sąd uznał go za nieuzasadniony. Jak wskazano powyżej w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym i w oparciu o nie zostały wydane zaskarżone decyzje. Rozdział 9 ustawy o transporcie drogowym określa zakres działania oraz kompetencje nowo tworzonego organu kontroli Inspekcji Transportu Drogowego. Umiejscowienie tej służby w ustawie o transporcie drogowym nie oznacza jednak, że Inspektorzy Transportu Drogowego mogą ustalać odpowiedzialność administracyjną tylko w oparciu o przepisy tej ustawy. Art. 56 u.t.d. przewiduje, że Inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar, określonych w dwóch różnych ustawach tj. w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie o drogach publicznych. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że regulacje tych ustaw uzupełniają się, czy też, że zasady określone w jednej, mogą mieć zastosowanie przy ustalaniu odpowiedzialności za naruszenie przepisów drugiej. Nieprawidłowe jest zatem wnioskowanie skarżącego, że kara pieniężna nałożona w niniejszej sprawie, winna być wymierzona na podstawie ustawy o drogach publicznych, a ograniczona w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym. Kary za ww. przewinienie - przejazd pojazdem nienoramtywnym bez zezwolenia, określone są w ustawie o drogach publicznych i dlatego ta ustawa ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a nie ustawa o transporcie drogowym. Wymierzona w niniejszej sprawie kara pieniężna nie jest objęta ograniczeniem wynikającym z art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d., albowiem, jak wynika z tego przepisu, odnosi się on tylko do kar nałożonych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym lub przepisów enumeratywnie wymienionych w ust. 1 art. 92 u.t.d. Wykaz tych naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do u.t.d., który swym zakresem nie obejmuje naruszenia związanego z przekroczeniem dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków jego poszczególnych osi. Za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków osi kara została przewidziana w art. 13g u.d.p., który stanowi, że w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru, karę ustala się jako sumę wysokości kar, z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia (art. 13g ust. 1a u.d.p.). Wysokość kar pieniężnych określa stosowny załącznik do u.d.p. (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Jednocześnie ustawodawca wprowadzając powyższe unormowania nie przewidział żadnej górnej granicy sumy tych kar. Oznacza to, że uprawniony organ, w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z zawartymi w nim warunkami, wymierza karę pieniężną w rzeczywistej wysokości, wynikającej z sumowania kar, określonych za każde przekroczenie.

Konsekwencją powyższego jest więc brak możliwości zastosowania przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym ograniczeń, co do wysokości nałożonej kary pieniężnej do wysokości 15.000 złotych (por. wyrok NSA z 19.05.2009 r., II GSK 941/08).

Sąd uznał za nietrafny zarzut, że w sprawie nie wykazano, iż skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie ww. naruszeń. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność osoba lub organ je prowadzący. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób trzecich, którymi w wykonywaniu swojej działalności gospodarczej się posługują. Nadto odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Oznacza to, że organy administracji, stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności działania strony postępowania administracyjnego. Kwestia winy w zachowaniu się strony tego postępowania nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej. Zasadnie zatem przyjął organ odwoławczy, że skarżący nie może uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie, że nie miał wpływu i nie godził się na postanie ww. naruszeń. Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca, zajmujący się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. Wobec tego skarżący przed rozpoczęciem przejazdu, powinien zbadać czy załadunek został przeprowadzony prawidłowo tzn. w taki sposób, aby nie przekraczać dopuszczalnych norm nacisku na osie. To w jego interesie leżało bowiem takie przygotowanie ładunku do przewozu, aby był on odpowiednio rozłożony i zabezpieczony tak, aby ruch pojazdu nie powodował jego przesunięć. W tych okolicznościach podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 93 ust. 9 u.t.d. należy uznać za niezasadny, po pierwsze z racji, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym, w tym wyłączenia w niej przewidziane nie mają w sprawie zastosowania, a po drugie dlatego, iż przepis ten odnosi się do sytuacji innych podmiotów niż podmiot wykonujący dany przewóz. W przedmiotowej sprawie skarżący jest podmiotem wykonującym przewóz.

W ocenie Sądu, z uwagi na użyte podczas kontroli wagi nieautomatyczne, w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie mogą natomiast znaleźć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. § 3 pkt 3 tego rozporządzenia określa wprawdzie co oznacza pojęcie ważenie statyczne. Czyni tak dlatego, że wagi do ważenia pojazdów w ruchu mogą być wykorzystane do pomiarów dynamicznych oraz do pomiarów statycznych. Takie zdefiniowanie określonego pojęcia nie powoduje jednak, że przepisy danego rozporządzenia można odnieść do innego rodzaju wag, niż te których ten akt prawny dotyczy, w tym do wag nieautomatycznych (por. wyrok NSA z 13 maja 2009 r., II GSK 810/08).

Na podkreślenie zasługuje, że świadectwa legalizacji wag użytych w trakcie kontroli zostały wydane na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. Rozporządzenie obecnie obowiązujące, ani też poprzednie, określające wymagania, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, nie przewidują specjalnych wymagań, co do miejsca użycia tych wag. Nie można zatem czynić zarzutu organowi, że pomiarów dokonuje w miejscu do tego przystosowanym, tak aby zapewnić jak najlepsze warunki dla przeprowadzenia kontroli. W tej sytuacji skoro dla wag nieautomatycznych nie ma specjalnych wymagań, co do miejsca ich użycia, to należy uznać, że wszelkie zastrzeżenia skarżącego odnoszące się do miejsca przeprowadzenia ważenia są niezasadne.

Mając powyższe fakty i rozważania na względzie Sąd doszedł do wniosku, że ważenie zespołu pojazdów zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2%, dla każdej osi. Kierowca podpisał protokół kontroli, nie wnosząc uwag do dokonanych pomiarów. Również wysokość kary pieniężnej została ustalona właściwie na podstawie załącznika nr 2 do u.d.p. i wymierzona w łącznej kwocie, stanowiącej sumę kar za każde z trzech stwierdzonych naruszeń. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie stwierdził i przyjął, że pomiarów dokonano na stanowisku spełniającym normy, przebadanym geodezyjnie (dowodem czego jest protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku ważenia pojazdów), przy użyciu przenośnych wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych, posiadających stosowne legalizacje Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Sąd uznał więc, że organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób prawidłowy i dokonały jego prawidłowej subsumcji pod stosowne normy prawne. Działały przy tym w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, zaś całe postępowanie prowadzone było w sposób zgodny z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymaganiom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Dlatego też Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.