Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a.") – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżony akt z 26 maja 2023 r. został doręczony stronie skarżącej 5 czerwca 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Skarga natomiast została złożona w siedzibie organu 23 sierpnia 2023 r., czyli po upływie omówionego wyżej terminu, który upłynął 5 lipca 2023 r.
Zważywszy na okoliczności przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło bez winy skarżącej. Kwestia odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej z wniosku skarżącej z 8 stycznia 2021 r. podlegała już kontroli Sądu. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2022 r. sygn.akt V SA/Wa 4002/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony akt Prezydenta m.st. Warszawy – Urząd Pracy m.st. Warszawy z dnia 17 marca 2021 r. nr 14650/CV-19/19817682 o odmowie udzielenia wnioskowanej dotacji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W uzasadnieniu ww. wyroku, które skarżącej zostało doręczone, została wyjaśniona również kwestia sposobu i terminu wniesienia skargi do Sądu na akt organu administracji. Błędne postępowanie skarżącej nie może uwalniać od negatywnych skutków uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu oceniany jest przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, a tego w niniejszej sprawie zabrakło.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.
