Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy skargę oddala.

Prezydent Miasta decyzją z 29.05.2015 r., na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 199), w zw. z 162 § 1 pkt 1 kpa, stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji Nr [...] z 02.08.2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym w części piwnicznej budynku, miejscami postojowymi, wraz z infrastrukturą techniczną i dojazdem na części działek nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. J. w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z 02.08.2007 r., Nr [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji jw. Na podstawie przedmiotowej decyzji nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Od 30.04.2014 r. na terenie objętym ustaleniami decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony – Zachód" - uchwała Nr C/1532/14 Rady Miasta Krakowa z 26.03.2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z 15.04.2014 r., poz. 2257).

Cytując treść art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ wskazał, że ratio legis tego przepisu polega na obowiązku wygaszenia decyzji, której ustalenia są "inne", a więc niekoniecznie sprzeczne z treścią uchwalonego planu. Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w decyzji w kontekście ustaleń planu miejscowego, stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego nie są tożsame z warunkami w/w decyzji. Zgodnie z ustaleniami planu teren dla którego ustalono warunki zabudowy znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MW. 1 -tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną, ZP.20 4 - tereny zieleni urządzonej wraz z ciągami pieszymi, KDW.8 - tereny dróg wewnętrznych, KDL.1 - tereny dróg lokalnych. W decyzji tereny przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę usługową, obiekty infrastruktury technicznej, podczas gdy w planie pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną, tereny zieleni urządzonej wraz z ciągami pieszymi, tereny dróg wewnętrznych, tereny dróg lokalnych. Linia zabudowy, w decyzji wyznaczona jako linia nieprzekraczalna, wzdłuż ul. J., o przebiegu po granicy działki drogowej, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono linię nieprzekraczalną, w większej odległości od ul. J., a dodatkowo od strony drogi wewnętrznej biegnącej po dz. nr [...] i terenu wyznaczonego parkingu na dz. nr [...]. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie wyznacza wskaźnika intensywności zabudowy, podczas gdy zgodnie z ustaleniami planu wskaźnik ten winien mieścić się w przedziale od 0,85 do 2,0. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w decyzji ustalono do wysokości 31%, podczas gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określono udział powierzchni zabudowy w wysokości nie większej niż 40%. Udział powierzchni biologicznie czynnej, w decyzji ustalono w wielkości nie mniejszej niż 25% inwestowanej działki, podczas gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono w wysokości nie mniejszej niż 30%. Szerokość elewacji frontowej, w decyzji ustalono do 50,0 metrów, podczas gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie określono tego parametru. Wysokość elewacji frontowej w decyzji ustalono na wysokości do 20 metrów, podczas gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie określono tego parametru.

Z uwagi na opisane parametry i warunki kształtowania nowej zabudowy, których określenie w wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony - Zachód" badanie tożsamości pozostałych ustaleń planu i ww. decyzji organ uznał za bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, a w przypadku stwierdzenia braku podstaw do umorzenia postępowania, zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa nr C/1532/14 z 26.03.2014 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony Zachód".

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa administracyjnego:

art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy,

art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie postępowania z

pominięciem skutecznie ustanowionego w sprawie pełnomocnika,

art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania, pomimo że

rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony Zachód",

- art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli

do organów Państwa,

- art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności

przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego

rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 24.08.2015 r., znak: [...], na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 162 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił uregulowanie zawarte w art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyjaśnił, że przepisy te zapobiegają występowaniu w obrocie prawnym dwóch różnych podstaw prawnych do realizacji danej inwestycji i wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania, przyjąć zatem należy że ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. "Inne" nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne", lecz również użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w kontekście wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Zasadnie podnosi się w piśmiennictwie, że pojęcie to należy interpretować szeroko w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem.

Ustawodawca dopuszcza zatem współistnienie planu i wydanej przed jego wejściem w życie decyzji wz, ale tylko wówczas, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są de facto identyczne jak te, które wynikają z planu. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanym przypadku, a pomiędzy regulacją planu miejscowego i przedmiotową decyzją zachodzą daleko idące różnice.

Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd organu I instancji, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ w inny sposób określono niektóre warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Bezspornie bowiem - przeznaczenie terenu, w decyzji określono pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę usługową, obiekty infrastruktury technicznej, podczas gdy w planie pod zabudowę wielorodzinną, tereny zieleni urządzonej wraz z ciągami pieszymi, terenu dróg wewnętrznych tereny dróg lokalnych. Różni się także sposób wyznaczenia linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej. W planie miejscowym nie ustalono wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz szerokości elewacji frontowej, z kolei w decyzji o warunkach zabudowy nie ustalono wskaźnika intensywności zabudowy.

Kolegium podkreśliło, że organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 162 § 1 k.p.a. Stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy bezprzedmiotowej decyzji i nakazane jest przez przepis prawa materialnoprawnego, tj. w rozpatrywanym przypadku przez art. 65 ust. 1 pkt.2 u.p.z.p. Dla przedmiotowego zamierzenia nie wydano ostatecznego pozwolenia na budowę.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona, a z ustaleń organu I instancji wynika, że zachodzą podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 65 ustawy. Brak jest podstaw do zarzucenia organowi I instancji naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., a także zasad ogólnych, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji (art. 11 k.p.a.). Ponadto zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącego.

Jednocześnie Kolegium nie podzieliło argumentacji dotyczącej zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi na Uchwałę Rady Miasta Krakowa nr C/1532/14. Wskazało, że uchwała obowiązuje, jej wykonalność nie została wstrzymana, a przedmiotowy plan miejscowy stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego.

E. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym poprzez błędne uznanie iż w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy,

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania pomimo, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony Zachód",

- art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia,

- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia.

W uzasadnieniu skarżący argumentował, że organy obu instancji pominęły całkowicie wskazywaną na etapie postępowania przed organem l instancji okoliczność uzyskania decyzji Prezydenta Miasta z 20.04.2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, z garażem podziemnym w części piwnicznej budynku, miejscami postojowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi brany sanitarnej: instancji wodnokanalizacyjnej, opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, wentylacji mechanicznej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, teletechnicznej na działkach nr [...], [...], [...]; przyłączem wod-kan, kanalizacji deszczowej na działkach [...], [...], [...] oraz zjazdem na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] j. ewid. [...].

Ponadto w sprawie zaistniały podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Uchwała Nr C/1532/14 Rady Miasta Krakowa w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony - Zachód" została bowiem zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podkreślił, że wstrzymanie się z wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego dotyczącego prawidłowości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi żadnego zagrożenia dla interesu społecznego. Do czasu wydania prawomocnego wyroku w sprawie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycja określona w decyzji o warunkach zabudowy i tak nie może być bowiem realizowana z uwagi na fakt obowiązywania planu miejscowego. Co więcej, za zasadnością zawieszenia postępowania przemawiają również podstawowe zasady prawa administracyjnego, takie jak zasada praworządności, zasada uwzględniania w postępowania interesu obywateli oraz zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Sądy administracyjne zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sprawują kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a kontrola sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty- w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 24 sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta M. z 29 maja 2015 r. którą organ I instancji stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji Nr [...] z 02.08.2007 r. ustalającej na wniosek E. L. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym w części piwnicznej budynku, miejscami postojowymi, wraz z infrastrukturą techniczną i dojazdem na części działek nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. J. w K.".

Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca została wydana na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że: organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 2 ustawy: przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Już na wstępie należy wskazać, że cyt. art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. pozostaje w związku z treścią art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy, zgodnie z którą ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a dopiero wtedy, gdy brak planu miejscowego, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - zasady ustalającej pierwszeństwo w tym zakresie ustaleń planu miejscowego przed ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zestawienie obu tych przepisów pozwala przyjąć, że przepis art. 65 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące - stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Jest uprawniona teza, że gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji. (por. wyrok NSA z 13. 08. 2010, sygn. akt II OSK 1207/09). Nadto trzeba wskazać, że plan miejscowy zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, które to akty stanowią jedno ze źródeł prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP.

Dodatkowo jest istotne, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. daje możliwość wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie w każdej sytuacji gdy po jej wydaniu dla terenu objętego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. Oznacza to zatem, że organ przed ewentualnym wygaszeniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla terenów, na których zmieniono sposób zagospodarowania w planie miejscowym musi wskazać na "inność" warunków zabudowy z ustaleniami planu miejscowego ponieważ wtedy dopiero powstaje obowiązek orzeczenia o wygaśnięciu decyzji, o którym mowa w art. 65 ust. 1. W doktrynie przyjmuje się, że pojęcie "inne ustalenia" jest szersze niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Pojęcie to należy interpretować szeroko, w związku z tym, ze jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem.(Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne W-wa 2011 s.545). Negatywną przesłankę dla wygaszenia decyzji stanowi uzyskanie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że o ile w oparciu o decyzję ustalająca warunki zabudowy została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, to inwestor może przystąpić do jej wykonania nawet jeżeli ustalenia miejscowego planu, który stał się obowiązujący po uostatecznieniu się pozwolenia na budowę byłyby "inne . Inaczej ma się sprawa, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest ostateczna, Wówczas decyzja lokalizacyjna podlega obowiązkowi stwierdzenia wygaśnięcia, jeżeli jej ustalenia są inne niż w planie.(Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne W-wa 2011 s.545).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że ostateczna decyzja z 02.08.2007 r., Nr [...], którą ustalono na wniosek skarżącego warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym w części piwnicznej budynku, miejscami postojowymi, wraz z infrastrukturą techniczną i dojazdem na części działek nr: [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. J. w K." miało miejsce przed uchwaleniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony – Zachód" - uchwałą Nr C/1532/14 Rady Miasta Krakowa z 26.03.2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z 15.04.2014 r., poz. 2257). Powyższy plan miejscowy stał się obowiązujący od dnia 30 kwietnia 2014 r.

W sprawie niesporne jest, że ustalenia wygaszonej decyzji lokalizacyjnej z 2 sierpnia 2007 r. i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony – Zachód" przyjętego uchwałą Nr C/1532/14 Rady Miasta Krakowa z 26.03.2014 r. dla obszaru objętego wygaszoną decyzją są inne. O ile bowiem przeznaczenie terenu, w decyzji określono pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę usługową, obiekty infrastruktury technicznej, to w planie miejscowym teren objęty przedmiotowa decyzją w-z przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, z dopuszczeniem lokalizacji usług w parterach budynków, urządzeń sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, komunikacji związanej związanych z obsługą wyznaczonych terenów zabudowy (symbol MW.1, § 13 ust. 1 i 2), W decyzji w-z w odmienny sposób zostały wyznaczone linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej. Nadto w planie miejscowym nie ustalono wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz szerokości elewacji frontowej, z kolei w decyzji o warunkach zabudowy nie ustalono wskaźnika intensywności zabudowy. Trzeba podkreślić, że odmienność ustaleń w decyzji i obowiązującym planie miejscowym w odniesieniu do tego samego terenu nie jest kwestionowana przez strony. W tych okolicznościach ogólny zarzut naruszenia przepisu art. 65 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. przez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie może się utrzymać, gdyż w ocenie Sądu zostatała spełniona pozytywna przesłanka z art. 65 ust. pkt 2 u.p.z.p., przy czym nie budzi wątpliwości stopień zróżnicowania po między postanowieniami planu miejscowego, a treścią decyzji lokalizacyjnej, w związku z czym brak możliwości pogodzenia ustaleń decyzji z 2.08. 2007 r. i planu miejscowego w odniesieniu do obszaru objętego planowaną inwestycją.

Należy także stwierdzić, że w oparciu o decyzję lokalizacyjną z 2 sierpnia 2007 r. nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, a zatem w sprawie nie ma przesłanki do zastosowania normy z art. 65 ust.2 u.p.z.p. Skarżący wskazuje jedynie, że dysponuje decyzją z 20 kwietnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę wydaną w oparciu o decyzję lokalizacyjną z 2 sierpnia 2007 r. , a zatem w dniu wejścia w życie planu miejscowego decyzja o pozwoleniu na budowę nie była ostateczna.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepis art. 97 § 4 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego, zwanego też prejudycjalnym, rozumie się zatem sytuację, w której wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż postępowanie administracyjne może zostać zawieszone na podstawie przepisu art. 97 § 4 pkt 4 k.p.a tylko, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.12.2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się ponadto, iż organ zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa w ogóle możliwe jest rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12. 04. 2013 r., sygn. akt I OSK 2108/11). O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej, przy czym zależność ta musi być bezpośrednia. Samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli możliwe jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącego - zagadnienia wstępnego nie stanowi samo zaskarżenie uchwały Nr C/1532/14 Rady Miasta Krakowa z 26.03.2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. z 15.04.2014 r., poz. 2257), którą wprowadzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Prądnik Czerwony – Zachód" do WSA i oczekiwanie na jej zakończenie prawomocnym wyrokiem. Trzeba bowiem wskazać, że w rozpoznawanej sprawie w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ww. plan miejscowy obowiązywał, gdyż WSA w Krakowie nieprawomocnym wyrokiem z 28 listopada 2014 r. sygn.. akt II SA/Kr 1426/14 – skargę oddalił. W świetle powyższego, nie było jakichkolwiek przeszkód, aby wydać decyzję o wygaszeniu decyzji lokalizacyjnej z 2 sierpnia 2007 r. Sąd nie podzielił zarzutów skargi w tym zakresie uznając, że w żadnym razie w sprawie tej nie może być mowy o naruszeniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Podkreślić trzeba, że nie tylko nie było przeszkód do wydania skarżonej decyzji ale - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - powinnością organu było dopełnienie obowiązku wygaszenia decyzji ustalającej warunki zagospodarowania w innych sposób niż zostały one ustalone w obowiązującym planie miejscowym, zważywszy również na treść art. 4 ust. 1 i 14 ust. 8 u.p.z.p. oraz art. 87 ust. 2 Konstytucji RP.

Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania w tym zasad z art. 6 -11 kpa oraz art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu w sprawie został zebrany wystarczający materiał dowodowy, a organy w uzasadnieniach wskazały podstawy prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej, wskazaniem orzecznictwa oraz motywów rozstrzygnięcia, a organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania. W szczególności niezasadny jest zarzut naruszenia ogólnej zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, gdyż ważnym elementem tej zasady jest w ocenie Sądu zasada pewności w sferze stosowania prawa, której wyrazem jest przewidywalność zachowań organów administracji publicznej. Jednym z fundamentów tak działającego systemu jest założenie, iż obywatele, których prawna i faktyczna sytuacja wobec działających organów administracji jest zbliżona, mogą oczekiwać, iż zostaną wobec nich podjęte decyzje o podobnej, jeśli nie tożsamej treści (por. R. Kędziora KPA. Komentarz 2005 s. 45). Zasada ta byłaby zatem naruszona gdyby w jednym czasie dla skarżącego obowiązujące był warunki zagospodarowania ustalone w decyzji z 2 sierpnia 2007 r. podczas gdy dla innych osób obowiązujące byłyby w tym zakresie ustalenia MPZP – o treści innej niż zawarte w decyzji. Na marginesie warto wskazać, ze skarżący miał długi okres do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o decyzję lokalizacyjną z 2 sierpnia 2007 r. gdyż plan miejscowy dla terenu "Pradnik Czerwony-Zachód" zaczął obowiązywać dopiero w kwietniu 2014 r.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.