Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1227/19 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1227/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2019 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

W dniu 29 maja 2019 r. do Starostwa Powiatowego w Mielcu wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II K 143/19 uznający skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Decyzją z dnia 1 lipca 2019 r. Starosta Powiatu Mieleckiego skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II K 143/19 skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego znajdując się w stanie nietrzeźwości. To zaś, w świetle art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.), zwanej dalej "u.k.p.", obligowało do skierowania skarżącego na badania lekarskie.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z dnia 13 sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości stanowisko w niej zawarte.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 15 k.p.a. oraz podniósł, że od dnia 4 czerwca 2018 r. decyzję o skierowaniu na badania, stosownie do art. 99 ust. 2 pkt 1 lit b u.k.p., organ winien wydać w oparciu o (niefunkcjonującą jeszcze) ewidencję CEPIK 2.0, a nie na podstawie odpisu wyroku sądu powszechnego. Skierowanie kierowcy na badania w oparciu o treść wyroku sądu stanowi w ocenie skarżącego naruszenie zasady praworządności oraz art. 135a u.k.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę wskazał, że regulacje art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p. nie pozostawiają uznaniu organów administracji kwestii skierowania osoby na badania lekarskie wobec dopuszczenia się przez nią kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, dowodem popełnienia przez kierowcę czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu, jest wyrok sądu powszechnego. Wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie ma przy tym znaczenia, że prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II K 143/19 Sąd Rejonowy w Mielcu warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko skarżącemu. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest bowiem możliwe w sytuacji, kiedy okoliczności popełnienia przestępstwa zostały wyjaśnione i nie budzą wątpliwości. Treść ww. wyroku sądu powszechnego wiąże organy administracji oraz skład orzekający w niniejszej sprawie co do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto Sąd stwierdził, że nie można skutecznie podważyć legalności rozstrzygnięć organów administracji z tego tylko powodu, że zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1, z urzędu, na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5. Ustawowo okresową przesłanką do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie jest fakt kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p.). Podstawowym i zasadniczym dowodem zaistnienia tego rodzaju okoliczności jest natomiast wyrok sądu powszechnego, a nie informacje zamieszczone w – funkcjonującym lub nie – systemie teleinformatycznym. Dane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców są informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego. W świetle przepisów u.k.p., dane w systemie CEPiK mogą i powinny stanowić podstawę do wydania decyzji, niemniej brak stosownych informacji w systemie nie może stanowić przeszkody do wydania kwestionowanej decyzji wobec kierowcy, którego sąd uznał winnym zarzucanego mu czynu prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Innymi słowy, ratio legis u.k.p. oraz zasady demokratycznego państwa prawnego nie mogą dopuścić do sytuacji, w której organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego winien odstąpić od wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie z tego tylko powodu, że treść tego wyroku nie została wprowadzona do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, a sam organ informację o dopuszczeniu się przez kierowcę czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości uzyskał nie z systemu teleinformatycznego a z doręczonego w formie papierowej odpisu wyroku sądu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając naruszenie:

I) prawa materialnego, polegające na:

1) nieuwzględnieniu obowiązującego na dzień wyrokowania stanu prawnego, tj. brzmienia art. 135a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 2, art. 7 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie przez Sąd, iż organ administracji publicznej był uprawniony do wszczęcia postępowania w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w oparciu o doręczony odpis wyroku sądu rejonowego, pomimo iż upłynął termin wskazany w rzeczonym przepisie;

2) błędnym zastosowaniu przez Sąd dyspozycji art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p. poprzez uznanie, iż informacje uzyskane od administratora danych i informacje zgromadzone w ewidencji (CEPIK) nie stanowią wyłącznej podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie;

II) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c poprzez błędne zastosowanie, będące skutkiem wadliwej wykładni art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 135a oraz art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit a u.k.p.

Biorąc pod uwagę powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) rozpoznanie sprawy na rozprawie;

2) uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i rozpoznanie skargi co do istoty alternatywnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie, tj. sygn. akt I OSK 1562/20 w przedmiocie skierowania skarżącego kasacyjnie P. L. na badanie lekarskie zaznaczyć należy, że sprawa ta jest tożsama ze sprawą I OSK 1257/20 w przedmiocie skierowania P. L. na badanie psychologiczne, obie sprawy zostały rozpoznane na rozprawach w dniu 6 października 2023 r. W sprawie I OSK 1257/20 podstawę prawną decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p., a w sprawie I OSK 1562/20 podstawę prawną skierowania na badania lekarskie stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p. (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 z późn. zm.), w myśl których starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, badanie lekarskie, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W obu sprawach decyzje organu I instancji zostały wydane w dniu 1 lipca 2019 r., a decyzje organu II instancji w dniu 13 sierpnia 2019 r., decyzje te zostały wydane w tym samym stanie faktycznym i prawnym, a uzasadniania decyzji są praktycznie tożsame. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w tym samym składzie rozpoznał obie sprawy na rozprawach w dniu 23 stycznia 2020 r., stąd też uzasadnienia wyroków w obu sprawach są tożsame, podobnie jak zarzuty i uzasadnianie skarg kasacyjnych wniesione w obu sprawach. Stąd też uzasadniania wyroków NSA w obu sprawach oparte są o te same argumenty.

W sprawie bezsporne jest, że skarżący kasacyjnie P. L. w dniu 4 lutego 2019 r. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości. Powyższa okoliczność wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu II Wydział Karny – sygn. akt II K 143/19 z dnia 8 maja 2019 r., w którym Sąd uznał go winnym zarzucanego czynu i warunkowo umorzył postępowanie na okres próby 2 lat. Odpis tego wyroku Sąd Rejonowy przesłał organowi I instancji Staroście Mieleckiemu, który po jego otrzymaniu wszczął z urzędu postępowanie i w dniu 1 lipca 2019 r. wydał decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie uprawnień kategorii B. Okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne i nie są kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie. Niekwestionowany jest również obowiązujący wówczas stan prawny. Mianowicie zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem lekarskim", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie jak alkohol. Stosownie zaś do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p. starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badania lekarskie, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie jak alkohol. Powyższy stan prawny obowiązujący zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji i rozpoznawania skargi przez Sąd I instancji nie jest kwestionowany.

Natomiast przedmiotem sporu jest sposób w jaki Starosta otrzymał informację o tym, że spełniona została ustawowa przesłanka o skierowaniu na badania lekarskie, a w konsekwencji z urzędu zostało wszczęte postępowanie. Skarżący kasacyjnie podnosi, że przesłanie do Starosty przez Sąd Rejonowy w Mielcu II Wydział Karny odpisu prawomocnego wyroku nie mogło prowadzić do wszczęcia postępowania, albowiem zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. w brzmieniu wówczas obowiązującym Starosta wydaje decyzje administracyjną o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców – w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wszczęcie postępowania i wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie byłoby możliwe wówczas, gdyby Starosta informację o spełnieniu ustawowej przesłanki otrzymał od administratora centralnej ewidencji kierowców, tj. zgodnie z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p.

W skardze wskazano również, że podstawą uzyskania informacji przez Starostę nie mógł być art. 135a u.k.p. Zgodnie z tym przepisem, do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 135a odpis wyroku mógł być przesyłany tylko do 3 czerwca 2018 r., a w niniejszej sprawie wyrok zapadł 9 maja 2019 r., a ponadto z odesłania do art. 182 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego wynika, że dotyczy to wyroków w których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, a taki zakaz nie został orzeczony w stosunku do skarżącego kasacyjnie.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie fakt, że centralna ewidencja kierowców o której mowa w art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b będąca elementem CEPiK 2.0, nie funkcjonuje jeszcze w pełnym zakresie i przez to nie zawiera wszystkich informacji, powoduje, że Starosta nie mógł wszcząć przedmiotowego postępowania w oparciu o informację uzyskaną z Sądu w formie odpisu wyroku.

Stąd też w zarzutach skargi kasacyjnej podnoszono naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b oraz art. 135a u.k.p.

Odnosząc się do powyższego stanowiska skarżącego kasacyjnie należy wyjaśnić, że fakt, iż centralna ewidencja kierowców o której mowa w art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. będąca elementem CEPiK 2.0 nie funkcjonuje jeszcze w pełnym zakresie i nie zawiera wszystkich wymaganych informacji nie oznacza, że w systemie prawa powstała luka prawna, która uniemożliwiałaby Staroście wydanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p.), czy badanie lekarskie (art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a u.k.p.) w sytuacji gdy spełniona została przesłanka ustawowa, tj. kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu Rozwiązania powyższego problemu należy poszukiwać w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz ustawach zmieniających ustawę Prawo o ruchu drogowym, albowiem to w tych przepisach określone są zasady funkcjonowania centralnej ewidencji pojazdów i kierowców CEPiK, wprowadzane zmiany określane jako CEPiK 2.0 oraz zasady wejścia tych zmian w życie, a więc przepisy przejściowe. Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), która weszła w życie w dniu 4 czerwca 2018 r., zawiera cały katalog przepisów, dotyczących zasad jakie obowiązują do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych czy uzyskiwanie informacji z centralnej ewidencji, a także sposób ogłaszania i informowania o wdrożonych rozwiązaniach technicznych. W takich okolicznościach należy zwrócić uwagę na treść art. 14 powołanej ustawy z dnia 9 maja 2018 r., która jest następująca: Ust. 1 Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się. Ust 2. Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Z powołanego art. 14 ust. 1 wynika, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (czyli ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (czyli ustawą z dnia 9 maja 2018 r.) przepisów /.../ art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3 /.../ ustawy zmienianej w art. 2 (czyli ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami) nie stosuje się. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych nie stosuje się art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, a więc przepisu, który stanowi, że starosta wydaje decyzje o skierowaniu na badania (lekarskie, psychologiczne, kursy reedukacyjne) na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. Natomiast przytoczony wyżej art. 14 ust. 2 określa kto, w jaki sposób i w jakim terminie ogłasza komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych o jakich mowa w art. 14 ust. 1. Komunikat o wdrożeniu rozwiązań technicznych o których mowa w art. 14 ust. 1 nie został jeszcze ogłoszony.

Z przedstawionego stanu prawnego wynika, że w dacie wydawania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne, lekarskie art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie mógł być stosowany, bo stosowne rozwiązania techniczne nie zostały jeszcze wdrożone.

Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami jest niezasadny, a skierowanie na badania mogło być wydane w oparciu o informacje uzyskane w dotychczasowy sposób.

Okolicznością bezsporną i niekwestionowaną w sprawie jest, że skarżący kierował pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości, a dowodem tego jest wyrok Sądu Rejonowego w Mielcu II Wydział Karny – sygn. akt II K 143/19 z dnia 8 maja 2019 r., w którym Sąd uznał go winnym zarzucanego czynu i warunkowo umorzył postępowanie na okres próby 2 lat. Wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Bezsporne jest również, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne, lekarskie wydawana na podstawie wskazanych przepisów ma tzw. charakter związany, a to oznacza, że jej wydanie gdy dana osoba kierowała pojazdem w stanie po użyciu alkoholu, nie zależy od uznania organu administracji, który w sytuacji zaistnienia ustawowych przesłanek ma obowiązek wydania decyzji o treści określonej przepisami prawa.

Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 135a u.k.p. w brzmieniu wówczas obowiązującym jest niezasadny, albowiem przepis ten w tej sprawie nie był stosowany. Należy zwrócić uwagę, że zarówno w decyzji organu I instancji jak i decyzji organu II instancji nie wskazano i nie powoływano art. 135a u.k.p. jako podstawy otrzymania odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II K 143/19. Odnośnie art. 135a u.k.p. należy zwrócić uwagę, że przepis ten dodany został przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 82) zmieniającą ustawę z dniem 18 stycznia 2013 r. i w pierwotnym brzmieniu stanowił, że do dnia 3 stycznia 2016 r. skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, nowelizacją która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2183; art. 3) zmieniono art. 135a w ten sposób, że do dnia 31 grudnia 2016 r. skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, ostatnia nowelizacją która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 2001; art. 1) zmieniono art. 135a w ten sposób, że do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Równocześnie w art. 139 pkt 3 u.k.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. wskazano, że wymienione w nim przepisy w tym art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. wchodzą w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. Ustawodawca zakładał zatem, że z dniem 4 czerwca 2018 r. będzie już stosowany art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p., a więc starosta będzie wydawał z urzędu decyzje o których mowa w ust. 1 (skierowanie na badanie lekarskie, badanie psychologiczne) na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców i informacji zgromadzonych w ewidencji. Jednak w planowanym terminie, tj. 4 czerwca 2018 r. rozwiązanie zawarte w art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. nie weszło w życie, albowiem jak wskazywano już wcześniej ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), która weszła w życie w dniu 4 czerwca 2018 r. w art. 14 (który został przytoczony wcześniej) w ust. 1 postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w /..../ art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3 /.../ nie stosuje się, a w ust. 2 określono tryb i zasady ogłaszania komunikatu o terminie wdrożenia rozwiązań technicznych, a taki komunikat nie został jeszcze określony.

Z przedstawionego stanu prawnego jednoznacznie wynika, że przyjęty w 2017 r. w art. 135a u.k.p. termin do 3 czerwca 2018 r., powiązany był z planowanym wejściem w życie w dniu 4 czerwca 2018 r. między innymi art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b, a który w tym terminie nie wszedł w życie z uwagi na nie wdrożenie rozwiązań technicznych. W takich okolicznościach zdaniem Sądu, możliwość stosowania art. 135a u.k.p. została również przesunięta w czasie, do czasu gdy możliwe będzie stosowanie art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. nie stosuje się, tym samym organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego w którym skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o skierowaniu na badania lekarskie, albowiem spełniona została ustawowa przesłanka określona w art. 75 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p., tj. kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego są niezasadne, w takich okolicznościach zważywszy, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła kwestii materialnoprawnych niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.