Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 sierpnia 2025 r. znak: WI-I.7840.2.6.2025.EU w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1174/6740.1/2024 z 23 grudnia 2024 r., znak: AU-01-2-6740.1.244.2024.EPI, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu (dalej: "p.z.t.") oraz projekt architektoniczno-budowlany (dalej: "p.a.-b.") i udzielił J. M. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami w parterze wraz z wewnętrznymi instalacjami energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, c.o. oraz z zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym, gazu oraz przebudową istniejącej latarni ulicznej z siecią teletechniczną, umartwieniem istniejącej studni kopanej na dz.nr [...] obr. [...], budową dojścia i dojazdu do budynku, budową zewnętrznych miejsc postojowych dla rowerów, budową pięciu zjazdów, urządzeniem i oświetleniem terenu oraz wyburzeniem istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr[...], przy ul. [...] w K..

Skarżąca S. J. wniosła w piśmie z 10 stycznia 2025 r. odwołanie od ww. decyzji Prezydenta z 23 grudnia 2024 r. W treści odwołania wskazała na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 6, art. 7, art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej "K.p.a.", poprzez niezastosowanie w prowadzonym postępowaniu zasad wynikających z tych przepisów, a także naruszenie przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy, obrazujących się w szczególności zawężeniem obszaru oddziaływania obiektu i kręgu stron tego postępowania, brakiem odpowiednich uzgodnień oraz naruszeniem art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418), dalej "P.b."

W uzasadnieniu odwołania rozwinięto podnoszone zarzuty, żądając w ich konkluzji uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewoda Małopolski zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 14 sierpnia 2025 r. znak WI-I.7840.2.6.2025.EU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 i art. 104 K.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem S. J..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt organu I instancji wynika, że odwołująca nie była stroną postępowania administracyjnego przed organem I instancji, jak również zaskarżona decyzja nie została jej doręczona na prawach strony.

Odwołanie zostało złożone w terminie ustawowym wynikającym z art. 129 § 2 K.p.a.

Dalej organ II instancji stwierdził, że postępowanie odwoławcze oparte jest na zasadzie skargowości, może zostać uruchomione tylko w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot, o czym stanowi art. 127 § 1 K.p.a. Legitymację do wniesienia odwołania ma tylko strona danego postępowania administracyjnego. Kwestia stron postępowania administracyjnego, w sprawie pozwolenia na budowę, uregulowana została w art. 28 ust. 2 P.b.

Podstawę do ustalenia kręgu osób, posiadających przymiot stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, stanowi zatem obszar oddziaływania obiektu, który zdefiniowany został w art. 3 pkt 20 P.b.

Wojewoda stwierdził, że z przywołanych powyżej regulacji wynika, iż w sprawie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

Dalej organ II instancji wskazał, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też właściciele nieruchomościami, których możliwość zabudowy zostanie ograniczona przez projektowaną inwestycję. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zabudowę. Niezbędne jest zatem wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zabudowę działki sąsiedniej, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie wystarczy więc subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie.

Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b., należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne.

Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. mogą też być ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który – jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) – jest aktem prawa miejscowego.

Przenosząc powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy Wojewoda wskazał, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego wezwał odwołujących (bowiem wpłynęły też odwołania innych osób) do usunięcia braku formalnego złożonego odwołania, poprzez:

- wykazanie, zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., nieruchomości gruntowej (numer ewidencyjny działki, obręb, miejscowość), znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i będącej własnością skarżącej, której – w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa – zabudowa jest ograniczona, w związku z zamierzeniem inwestycyjnym objętym zaskarżoną decyzją,

- wskazanie numeru księgi wieczystej, potwierdzającego tytuł prawny do działki/działek, znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Z treści pisma z 10 marca 2025 r., stanowiącego odpowiedź na ww. wezwanie, wynika, że odwołująca interes prawny w tym postępowaniu wywodzi z prawa własności do dz. ew. nr [...].

Ponadto wskazano, że okoliczności stanowiące podstawę przyznania przymiotu strony w tym postępowaniu omówione zostały w zarzutach odwołania, podnosząc w tym zakresie parametry drogi, po której następuje dostęp do drogi publicznej (działka szerokości ok. 3 m) i bezpieczeństwo ruchu na tej drodze, a także wpływ projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na komfort użytkowania działek odwołującej i mir domowy. Nadto podniesiona została kwestia cienia rzucanego przez projektowany budynek na budynek odwołującej.

Uwzględniając przedstawione powyżej okoliczności, w pierwszej kolejności Wojewoda wskazał, że działka odwołującej nr [...] od terenu inwestycji rozdziela działka drogowa, tj. dz. nr [...].

Budynek projektowany jest w odległości 12,48 m od budynku odwołującej (odległość między narożami budynków, najbardziej wysuniętych względem siebie). Wysokość projektowanego budynku wynosi 10 m.

Budynek odwołującej zlokalizowany jest bezpośrednio przy nieprzekraczalnej linii zabudowy, która została wyznaczona na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przy takiej lokalizacji projektowanego zamierzenia budowlanego względem nieruchomości skarżącej organ II instancji stwierdził brak przepisu, który ograniczałby lub mógłby w przyszłości ograniczyć jakąkolwiek zabudowę nieruchomości skarżącej. W szczególności takiego ograniczenia nie można wywieść z treści § 12, 13, 18, 19, 22, 23, 57, 60, 29, 271-272, 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.), dalej "w.t.".

Oceniając wpływ inwestycji na nieruchomość skarżącej organ odwoławczy wskazał, że również z treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U.z 2014r. poz. 112), a także ustaleń uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXVIII/1930/21 z dnia 6 października 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Azory-Zachód" (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2021 r. poz. 5765), dalej "m.p.z.p.", nie wynika przepis, który ograniczałby zabudowę nieruchomości odwołującej.

Przy powyższej analizie Wojewoda wskazał na uwzględnienie również hipotetycznej zabudowy działki skarżącej, która nie jest ograniczona w żaden sposób przez planowaną inwestycję. Odwołująca, w ramach będącej w jej dyspozycji nieruchomości gruntowej, może wybudować dowolny obiekt budowlany, który będzie zgodny z przeznaczeniem wynikającym z zapisów m.p.z.p., a także każdy inny obiekt, w sytuacji zmiany punktowej ustaleń tego planu, a projektowana w tym postępowaniu inwestycja nie ograniczy skarżącej swobodnej zabudowy tego terenu.

Z przepisów techniczno-budowlanych (w.t.) wynika, że budynek powinien być zlokalizowany w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy działki (dot. ściany z oknami i drzwiami – § 12 w.t.). Miejsca postojowe dla samochodów osobowych winny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy działki i 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, placów zabaw, miejsc rekreacji itp. (§ 19 w.t.). Miejsca gromadzenia odpadów stałych powinny być zlokalizowane w odległości 10 m od okien i drzwi do budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i placów zabaw oraz miejsc rekreacji oraz w odległości 3 m od granicy działki (§ 23 w.t.). Odległość między budynkami nierozprzestrzeniającymi ognia (NRO) powinna wynosić nie mniej niż 8 m (§ 271-272 w.t.).

Przy projektowanej wysokości budynku, tj. 11 m, działka skarżącej nie będzie przesłaniana (§ 13 w.t.).

Z powołanych powyżej przepisów prawa, zdaniem organu II instancji, wynika bezsprzecznie, że wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym technicznobudowlanych, względem dowolnej hipotetycznej zabudowy działki skarżącej, zostaną nie tylko zachowane, ale i znacznie przekroczone.

Kolejno organ odwoławczy stwierdził, że wobec przyjętych rozwiązań projektowych szczególnej oceny wymaga kwestia zacieniania (§ 60 w.t.) budynku odwołującej przez projektowany budynek.

Dalej organ II instancji zwrócił uwagę, że w wyniku dokonanej zmiany Prawa budowlanego ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., ustawodawca zawęził definicję obszaru oddziaływania obiektu. Podkreślił, że przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, brane są pod uwagę "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed ww. zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu".

Wskazana nowelizacja wśród wielu zmian mających na celu usprawnienie i uproszczenie procesu inwestycyjnego wprowadziła zatem zmianę o charakterze fundamentalnym, mającą wpływ na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości, która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą obecnie powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego.

Organ II instancji podkreślił, że w związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zabudowy innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zabudowę działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne (spekulatywne). Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji. Chodzi o wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia zabudowy sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej zabudowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że obowiązek projektowania (budowy) zgodnie z wymaganiami technicznymi nie stanowi sam w sobie ograniczenia w zabudowie.

Obowiązek zachowania norm wynikających z w.t. dotyczy każdego inwestora i nie może być traktowany jako wprowadzający ograniczenia w zabudowie w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Zgodnie bowiem z § 1 w.t., warunki techniczne w nim ustalone zapewniają spełnienie wymagań art. 5 i art. 6 P.b.

Kolejno organ odwoławczy zauważył, że stosownie do art. 64 ust. 2 Konstytucji RP własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej co oznacza, że w procesie inwestycyjnym trzeba zbadać, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego. Jednocześnie nie można pomijać, że uwzględnienia wymagają też interesy inwestora, który korzysta ze wszystkich przysługujących mu praw wynikających z ustawy - Prawo budowlane, a w szczególności z zasady wolności budowlanej wyprowadzonej z treści art. 4 P.b. Dlatego też samo stwierdzenie, że sąsiednia działka budowlana będzie zacieniana, nie może być w okolicznościach konkretnej sprawy automatycznie rozpatrywane jako naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Szeroka ochrona interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami.

Następnie organ II instancji stwierdził, że z analizy nasłonecznienia, stanowiącej część podlegającego zatwierdzeniu p.z.t., sporządzonej przez uprawnionego projektanta, obejmującej dni równonocy, wynika, że projektowany budynek będzie rzucał cień na istniejący budynek na działce nr [...] (dot. elewacji zachodniej) w godzinach 15:00 do 17:00 w dniach równonocy wiosennej i w godzinach 16:00 do 17:00 w dniach równonocy jesiennej.

W piśmie z dnia 11 marca 2025 r. odwołująca podniosła, że budynek zlokalizowany na jej dz. [...] użytkowany jest jako budynek usługowy – przedszkole.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z przepisami (§ 60 ust. 1 w.t.) pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00 -16:00. W związku z powyższym wymagania nałożone przepisami prawa, są spełnione, albowiem minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń przekracza wymagane 3 godziny w dniach równonocy wiosennej, a w dniach równonocy jesiennej nie wpływa na nasłonecznienie pomieszczeń w budynku odwołującej.

Wojewoda nie zaakceptował stanowiska, że na skutek padającego epizodycznie cienia na działkę odwołujących (cień pada w czasie 1 godziny zgodnie z § 60 w.t. w dniach równonocy wiosennej), zostaje ograniczona możliwości zabudowy działki odwołującej. Planowana inwestycja oddziałuje na działkę odwołującej, jednak nie ogranicza zabudowy jej działki. Fakt, że planując zabudowę na dz. [...] przyszły inwestor będzie musiał uwzględnić kwestie przesłaniania i zacienienia, nie świadczy o tym, że z tego tytułu wynikają ograniczenia w zabudowie tej działki.

Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie najistotniejsze jest, że budynek odwołującej zlokalizowany jest w granicy nieprzekraczalnej linii zabudowy, a co za tym idzie potencjalna zabudowa dz. [...] nie może został przesunięta w kierunku zachodnim tego budynku i tym samym omówiony powyżej czas nasłonecznienia nie ulega zmianie.

Organ dokonał również oceny wpływu projektowanej inwestycji na środowisko, w tym nieruchomość skarżącej, stwierdzając, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Inwestycja spełnia zapisy uchwały antysmogowej, tj. uchwały nr XVIII/243/16 Sejmiku Województwa Małopolskiego z 15 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze Gminy Miejskiej Kraków ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (źródłem ciepła będzie sieć ciepłownicza). Eksploatacja budynku nie jest związana z emisją hałasu ani drgań, promieniowaniem, zakłóceniami elektromagnetycznymi. Przyjęte rozwiązania projektowe nie zakładają montażu urządzeń emitujących hałas. Zatem przyjąć należy, iż spełnione zostały warunki wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Organ odwoławczy wskazał, że położenie nieruchomości, na co wskazuje skarżąca, w niedalekiej odległości od działki inwestycyjnej, samo w sobie nie jest wystarczające do przyjęcia, że skarżącej przysługuje status strony. Niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zabudowy nieruchomości, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, co jak wyjaśniono wyżej nie ma miejsca. Ograniczeń w zabudowie terenu odwołującej nie można upatrywać tylko w potencjalnym wzroście obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu. Zintensyfikowane użytkowanie terenu inwestycji i wzmożony ruch samochodowy w jej otoczeniu, nie jest wystarczające do uznania za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b.

Wskazane przez odwołującą okoliczności (hałas, wzmożony ruch samochodowy) nie mają wpływu na ocenę możliwości zabudowy nieruchomości w rozumieniu ww. przepisów, dotyczą jedynie tzw. immisji pośrednich (m.in. hałasu), które mogą być podstawą określonych roszczeń jedynie na gruncie cywilnoprawnym.

Również parametry drogi publicznej nie stanowią podstawy do przyznania przymiotu strony w tym postępowaniu wszystkim jej użytkownikom.

Zatem, w ocenie organu odwoławczego, w świetle treści p.z.t. i p.a.-b. przedłożonych wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę i zatwierdzonych zaskarżoną decyzją, brak jest podstaw do przyznania skarżącej (odwołującej) przymiotu strony w tym postępowaniu.

Reasumując, organ II instancji stwierdził bezzasadność zarzutów naruszenia art. 28 P.b. i art. 10 K.p.a. ze względu na brak przesłanek do uznania odwołującej za stronę postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę.

W takim przypadku, zdaniem Wojewody, obowiązany był on zakończyć postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, z uwagi na okoliczności, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 3, w związku z 105 ust. 1 K.p.a. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że niniejsza decyzja rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie i nie jest decyzją stricte merytoryczną w sprawie, bowiem brak jest prawnych możliwości rozpatrzenia odwołania w sytuacji, gdy wnosi je osoba nieuprawniona, a więc osoba nie będąca stroną w sprawie. Pozostałe uwagi odwołania, wobec niniejszego formalnego zakończenia przedmiotowej sprawy (umorzenie), nie mogły podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu.

S. J., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 sierpnia 2025 r. znak WI-I.7840.2.6.2025.EU skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego, tj.:

1) art 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., poprzez błędne przyjęcie, że skarżącej nie przysługiwał status strony postępowania, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż posiadana przez nią nieruchomość znajduje się w granicach obszaru oddziaływania obiektu budowlanego,

2) art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez:

- nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego a także poprzez bezzasadne ustalenie, że skarżącej nie przysługuje status strony przeprowadzonego postępowania,

- ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sposób tendencyjny i wybiórczy, zmierzający do uznania jedynie interesów i twierdzeń inwestora z całkowitym pominięciem słusznych interesów oraz argumentów skarżącej,

3) art. 8 K.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób uwzględniający jedynie interes inwestora i całkowite pominięcie uzasadnionych interesów skarżącej, 4) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętej decyzji, które nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności poprzez brak wskazania dlaczego pomimo tego, iż nieruchomość skarżącej znajduje się w granicach obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, skarżąca nie została uznana za stronę postępowania,

5) art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., poprzez umorzenie postępowania odwoławczego zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych, akcentując, że dokonując wykładni przepisów P.b. ograniczających krąg stron w stosunku do art. 28 K.p.a., który należy traktować jako pewien wzorzec i punkt odniesienia w państwie prawnym, nie można zapominać o art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., który należy widzieć jako przepis o charakterze zasady ogólnej w prawie budowlanym, zapewniającej poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Skutki powstającego w sąsiedztwie danej nieruchomości obiektu, w pierwszej kolejności dotykają bowiem nieruchomości bliskich sąsiadów, którzy poprzez udział w postępowaniu winni mieć możliwość podnoszenia takich okoliczności, które zapewnią zabezpieczenie ich interesu prawnego, chronionego w szczególności Konstytucją RP. W ten sposób otwiera się dla właściciela nieruchomości sąsiedniej możliwość udziału w postępowaniu po to, aby mógł, wraz z organem administracji publicznej, strzec przestrzegania tych przepisów prawa, które zostały uchwalone w celu rozwiązywania konfliktów rodzących się pomiędzy właścicielami nieruchomości sąsiednich w związku z wykonywaniem przez każdego z nich prawa własności poprzez zabudowę nieruchomości.

Skarżąca dodatkowo podniosła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że skoro organ w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji badał, czy realizacja tej inwestycji nie spowoduje, iż budynek stanowiący własność skarżącej będzie objęty ponadnormatywnym jej oddziaływaniem, czy nie będą naruszone normy dotyczące przesłaniania (§ 13 w.t.) i dostępu światła dziennego (§ 60 tego rozporządzenia), to tym samym uznać należało, że skarżący posiada zindywidualizowany interes prawny i posiada przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach podkreślał, że jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa.

Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszenia ich interesu faktycznego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie Jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać.

Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego. czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być zatem utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska.

Nie można przepisu art. 3 pkt 20 P.b. rozumieć wąsko, gdyż w ten sposób poza obszarem oddziaływania obiektu pozostałyby wszystkie nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, które są już zabudowane i użytkowane w określony sposób.

Skarżąca podniosła, że przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy organ II instancji po pierwsze zwrócił uwagę, że inwestycja, której dotyczy postępowanie, zakłada budowę budynku wielorodzinnego z wbudowanymi garażami w parterze, a także z pięcioma zjazdami oraz urządzeniem i oświetleniem terenu, który to budynek będzie lokalizowany wśród istniejącej zabudowy mieszkalnej głównie jednorodzinnej oraz wśród budynków o innej funkcji, lecz posiadających nieznaczne gabaryty. Oddziaływanie przedmiotowego zamierzenia budowlanego na nieruchomości sąsiednie zabudowane niewielkimi budynkami, w tym na działkę skarżącej nr [...], już zatem tylko z tego powodu jest bardzo prawdopodobne. Tym samym skarżąca powinna mieć możliwość sprawdzenia w takim wypadku, czy projektowana inwestycja nie narusza jej uzasadnionych interesów, a także, czy wprowadza ona ograniczenia w zabudowie jej nieruchomości. Tylko uznanie za stronę postępowania umożliwi właścicielom nieruchomości sąsiadujących, w tym skarżącej, podejmowanie działań mających na celu ochronę ich uzasadnionych interesów.

Po dokonaniu bardziej szczegółowej analizy sprawy, w tym dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora, skarżąca stwierdziła, że projektowana inwestycja bez wątpienia oddziałuje na jej nieruchomość. Lokalizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego w bliskiej odległości od granicy z działką skarżącej zabudowanej budynkiem, w którym obecnie funkcjonuje przedszkole, a także usytuowanie przedmiotowego budynku po zachodniej stronie jej działki, powoduje przede wszystkim oddziaływanie w zakresie nasłonecznienia i zacienienia. Bazując na opracowaniu przedłożonym przez inwestora na potrzeby przeprowadzonego postępowania należy zauważyć, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje zacienienie jej nieruchomości, w tym okien lokalu, w którym funkcjonuje przedmiotowe przedszkole. Już zatem tylko z tego powodu działka skarżącej powinna zostać włączona do obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Bez znaczenia jest przy tym fakt, że projektowana inwestycja nie zmniejsza czasu nasłonecznienia lokali w budynku położonym na działce nr [...] poniżej norm wskazanych w przywołanym powyżej rozporządzeniu. Jak już bowiem zauważono, obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich.

Oddziaływanie to będzie miało przy tym wpływ na zakres przyszłych zamierzeń inwestycyjnych realizowanych na działce skarżącej, a także na potencjalną przebudowę, nadbudowę, czy też rozbudowę istniejącego obecnie budynku. Realizacja obiektu budowlanego, którego dotyczy niniejsze postępowanie, będzie bowiem stanowić okoliczność, którą skarżąca będzie obowiązana uwzględniać prowadząc działania inwestycyjne na własnej nieruchomości. Skarżąca będzie przy tym musiała nie tylko zadbać o to, aby lokale zlokalizowane w jej budynku posiadały odpowiedni czas nasłonecznienia, ale również o to, aby zapewniony został odpowiedni czas nasłonecznienia lokali wybudowanych w budynku, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Przedmiotowa okoliczność jednoznacznie wskazuje zatem na to, że projektowana inwestycja ingeruje w strefę praw i obowiązków skarżącej, związaną z możliwością korzystania z posiadanej przez nią nieruchomości, w tym jej zabudowy. Z samego faktu, że ograniczenie dostępu do światła słonecznego będzie występować, należy uwzględnić skarżącą jako stronę postępowania zapewniając jej możliwość kontroli zgodności z prawem sposobu wyznaczenia tego parametru.

Wskazując na zasadność włączenia działki skarżącej do obszaru oddziaływania obiektu powołała się na § 13 i § 57-60 w.t. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. oraz art. 140 ustawy - Kodeks cywilny.

Dodatkowo skarżąca zarzuciła, że droga, w oparciu o którą przewidziano skomunikowanie planowanej inwestycji, aktualnie nie ma uregulowanego statusu prawnego. Przedmiotowa droga nie została w sposób odpowiedni zinwentaryzowana i opisana. Nie spełnia ona przy tym podstawowych wymagań i wymiarów przewidzianych dla dróg gminnych, w szczególności nie posiada chodników po obu stronach jezdni, a jej szerokość wynosi zaledwie 3,5 m. Droga ta nie posiada zatem minimalnej szerokości, jaką powinno posiadać dojście, o którym mowa jest w § 14 ust. 3 w.t.

Skarżąca wskazała, że przedłożyła kopię fragmentu opinii biegłego sądowego powołanego w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla K. w K., z treści której wynika jednoznacznie, że ulica [...] nie została formalnie przejęta przez Gminę w zakresie wykraczającym poza działkę drogową nr [...]. W opracowaniu tym wskazano ponadto między innymi, że w dokumentach geodezyjnych oraz w metryce ulicy występują rozbieżności, które uniemożliwiają jednoznaczne określenie przebiegu pasa drogowego w oparciu o dane archiwalne - konieczna byłaby pełna regulacja prawna stanu drogi. Mając na uwadze powyższe uwarunkowania skarżąca stwierdziła, że ze względu na nieuregulowany stan prawny ul. [...] oraz jej wymiary, dostęp planowanej zabudowy do drogi publicznej odbywać się będzie zatem również po fragmencie działki stanowiącej własność skarżącej.

Ponadto skarżąca podniosła, że w odwołaniu oprócz naruszenia przepisów regulujących sposób określenia obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji sposób ustalania kręgu stron postępowania, zarzuciła naruszenie § 12 ust. 3 w.t. i brak uwzględnienia jednego z warunków zawartych w uzgodnieniu zarządcy drogi, do których to zarzutów organ nie odniósł się nawet w najmniejszym zakresie.

Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma braki, a organ poprzestał jedynie na przywołaniu szeregu orzeczeń sądów administracyjnym i stwierdzeniu, że planowana inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej, co narusza szereg przepisów K.p.a.

Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej są niezasadne.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 14 sierpnia 2025 r. umarzającej postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem S. J. od opisanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 23 grudnia 2024 r. zatwierdzającej p.z.t. oraz p.a.-b. i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami w parterze wraz z wewnętrznymi instalacjami (...) oraz z zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym, gazu oraz przebudową istniejącej latarni ulicznej z siecią teletechniczną, umartwieniem istniejącej studni kopanej na dz. [...] oraz budową dojścia i dojazdu do budynku i zewnętrznych miejsc postojowych dla rowerów, pięciu zjazdów, urządzeniem i oświetleniem terenu oraz wyburzeniem istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], przy ul. [...] w K..

Wbrew stanowisku skarżącej – właścicielki działki nr [...] położonej w sąsiedztwie terenu inwestycji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że działka ta znajduje się poza obszarem oddziaływania ww. inwestycji, co skutkuje brakiem po stronie skarżącej przymiotu strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę.

Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego i prawnego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Bezzasadna skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu.

Granice niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego ukształtowany decyzją organu I instancji. Dlatego też w niniejszym przypadku kontrola Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny, czy istniały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Zatem istotą sporu jest poprawność analizy legitymacji skarżącej do bycia stroną w sprawie administracyjnej dotyczącej przedmiotowego pozwolenia na budowę. Wbrew przy tym żądaniom skarżącej, w tego typu sprawach należy ocenić krytycznie wyjście w uzasadnieniu decyzji poza granice badania legitymacji strony skarżącej, co we właściwy sposób uwzględnił organ II instancji.

Wszystkie podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące meritum decyzji, w tym naruszenie § 12 ust. 3 w.t. czy brak uwzględnienia jednego z warunków zawartych w uzgodnieniu zarządcy drogi, nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wojewoda zasadnie odniósł się do ww. zarzutów, wyjaśniając, że rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącej odwołanie i nie jest to decyzja merytoryczna w sprawie, bowiem brak jest prawnych możliwości rozpatrzenia odwołania w sytuacji, gdy wnosi je osoba nieuprawniona, niebędąca stroną w sprawie. Zatem ww. uwagi odwołania, wobec formalnego zakończenia przedmiotowej sprawy umorzeniem, nie mogły podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu.

Również Sąd nie może w niniejszej sprawie odnosić się do zakwestionowanych przez skarżącą ustaleń Prezydenta w decyzji z 23 grudnia 2024r., wykraczających poza granice niniejszej sprawy, czyli poza badanie legitymacji skarżącej w kwestii bycia stroną postępowania administracyjnego.

Ubocznie Sąd zauważa, że Wojewoda Małopolski decyzją z 14 sierpnia 2025r., znak WI-I.7840.2.6.2025.EU, wskutek rozpoznania odwołania pięciu innych osób (sąsiadów inwestycji będących stronami postępowania administracyjnego), uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 1174/6740.1/2024 z 23 grudnia 2024 r., znak: AU-01-2-6740.1.244.2024.EPI, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą J. M. pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy nakazał Prezydentowi w ponownie prowadzonym postępowaniu zastosowanie art. 35 ust. 3 P.b., w celu umożliwienia inwestorowi wprowadzenie takich rozwiązań, które umożliwią realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, z wyłączeniem działki, do której inwestor utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także dostosowanie projektu do zmienionego stanu prawnego, tj. ponowne opracowanie części rysunkowej i opisowej p.z.t., zestawienie wszystkich wskaźników wynikających z ustaleń m.p.z.p., uzyskania nowych opinii, uzgodnień itp.

Warto zatem zauważyć, że biorąc pod uwagę, iż kwestionowana przez skarżącą w odwołaniu z 10 stycznia 2025 r. decyzja Prezydenta z 23 grudnia 2024 r. została uchylona, sprawa z wnioskiem i aktami w wyniku ww. decyzji kasatoryjnej Wojewody z 14 sierpnia 2025 r. powinna wrócić do organu I instancji, a skutki niniejszej sprawy nie będą miały istotnego znaczenia dla sprawy głównej, ze względu na konieczność ponownego wyznaczania obszaru oddziaływania zmodyfikowanego przez inwestora zamierzenia, a zatem i nowego kręgu stron postępowania.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy dostrzec trzeba, że bezsporne było w niej, że:

1) pomiędzy działką skarżącej o nr [...], a działką inwestycyjną, mieści się działka drogowa nr [...], zatem nieruchomość objęta inwestycją nie graniczy bezpośrednio z terenem skarżącej.

2) budynek projektowany jest w odległości 12,48 m od budynku skarżącej (odległość między narożami budynków, najbardziej wysuniętych względem siebie), a wysokość projektowanego budynku wynosi 10 m,

3) budynek skarżącej jest zlokalizowany bezpośrednio przy nieprzekraczalnej linii zabudowy, która została wyznaczona na rysunku m.p.z.p.

Wskazując na powyższe oraz analizę istotnych dla sprawy okoliczności sprawy, organ II instancji doszedł do prawidłowych wniosków, że przy takiej lokalizacji projektowanego zamierzenia budowlanego względem nieruchomości skarżącej brak jest konkretnego przepisu, który ograniczałby lub mógłby w przyszłości ograniczyć zabudowę działki skarżącej o nr [...]. W szczególności takiego ograniczenia nie można wywieźć z treści § 13 i § 57-60 w.t. Prawidłowo ustalone odległości i wysokości budynków organ we właściwy sposób odniósł do wszelkich odległości ochronnych przewidzianych w w.t. i opisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd podziela konstatację Wojewody, że wynikające z przepisów techniczno-budowlanych odległości wzajemne obiektów budowlanych zostaną w sprawie spełnione w sposób gwarantujący brak oddziaływania na działkę w sposób uzasadniający przyznanie skarżącej interesu prawnego.

Co istotne, a co wykazał organ odwoławczy, wszystkie powyższe rozważania pozostają aktualne zarówno wobec bieżącej, jak i hipotetycznej zabudowy działki skarżącej zgodnie z m.p.z.p., która nie jest i nie będzie ograniczona poprzez planowaną inwestycję.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1174/6740.1/2024 z 23 grudnia 2024 r., znak: AU-01-2-6740.1.244.2024.EPI - wobec jego bryły, odległości od granicy nieruchomości skarżącej, a także obecnego usytuowania zabudowy skarżącej (budynku przedszkola) i zapisów w m.p.z.p. dotyczących działki skarżącej, w tym linii zabudowy, nie ogranicza - w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych - zabudowy terenu działki skarżącej. Wywody organu II instancji w powyższym zakresie są prawidłowe, zgodne z prawem i wyprowadzone z poddających się ocenie dowodów. Sąd stwierdza brak podstaw do kwestionowania ustaleń organu II instancji, że z ww. wypisu i wyrysu m.p.z.p. wynika, iż budynek skarżącej zlokalizowany jest w granicy nieprzekraczalnej linii zabudowy, a co za tym idzie potencjalna zabudowa dz. [...] nie może zostać przesunięta w kierunku zachodnim, w stronę terenu spornej inwestycji. Sąd podziela stanowisko organu, że sporna inwestycja nie wpływa na swobodną możliwość dysponowania przez skarżącą jej nieruchomością, zarówno w zakresie obecnego użytkowania, jak i potencjalnej przeszłej przebudowy/rozbudowy. Skarżąca może hipotetycznie wybudować w miejscu istniejącego przedszkola dowolny obiekt budowlany, który będzie zgodny z przeznaczeniem wynikającym z zapisów m.p.z.p. Wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, względem dowolnej ewentualnej zabudowy działki skarżącej, zostaną zachowane. Innymi słowy projektowana inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy działki skarżącej.

Wojewoda prawidłowo przedstawił wyczerpującą oraz rzetelną analizę i wykładnię pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", z uwzględnieniem treści art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. i wszelkich możliwych oddziaływań na nieruchomość skarżącej, które w świetle prawa powszechnie obowiązującego mogłyby doprowadzić do ograniczenia właścicieli w realizacji uprawnień związanych z zabudową jej działki. Samo ogólnikowe powołanie się na przepisy Kodeksu cywilnego dotyczących prawa własności również nie mogło przynieść zamierzonego skutku.

Odnosząc się podanych przez skarżącą jako podstawę jej interesu prawnego przepisów w.t. oraz P.b. w zw. z K.c. należy wskazać, że Sąd stwierdził brak naruszenia przepisów P.b. i K.c. oraz brak podstaw do stwierdzenia interesu prawnego skarżącej (wnoszącej odwołanie) na kanwie przepisów w.t., w szczególności § 13 i § 60.

Co ważne w kontekście zarzutów skargi, należy zauważyć, że analiza i wywody organu II instancji w tym zakresie są jasne, logiczne i spójne. Stanowisko Wojewody nie jest sprzeczne z przywoływanym przez skarżącą za orzecznictwem poglądem, iż istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., z jednej strony nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a potencjalna, ale realna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, może być wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z drugiej zaś strony samo położenie nieruchomości skarżącej w bliskim sąsiedztwie z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest automatycznie wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że skarżącej przysługuje status strony postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę, bowiem niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zabudowy należącej do niej nieruchomości, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa.

Podnoszone wielokrotnie przez skarżącą niedogodności (immisje), takie jak hałas i wzmożony ruch samochodowy na wąskiej drodze o nieuregulowanym stanie prawnym i szerokości ok. 3 m, bezpieczeństwo ruchu na tej drodze, a także wpływ projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na komfort użytkowania nieruchomości skarżącej i mir domowy, same w sobie nie mogą dać podstaw do uznania, że skarżącej, jako właścicielce działki o nr [...], przysługuje status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

W kwestii zaś zacieniania przez projektowany budynek budynku skarżącej organ II instancji słusznie stwierdził nieznaczne zacienienie (godzinę i dwie godziny w dniach równonocy), które wraz z postanowieniami i rysunkiem m.p.z.p. (w tym nieprzekraczalną linią zabudowy), stanowią o braku ograniczenia przez sporną inwestycję możliwości zabudowy działki skarżącej. Potencjalna nowa zabudowa działki [...] nie może zostać przesunięta w kierunku zachodnim. Tym samym czas nasłonecznienia nie ulegnie zmianie na niekorzyść.

Aby właściciel sąsiedniej nieruchomości mógł być uznany za stronę postępowania, musiałby istnieć przepis, z którego wynikałoby ograniczenie wykorzystywania nieruchomości, np. jak w niniejszej sprawie - na cele mieszkaniowe, w sytuacji, gdy na nieruchomość tę dociera hałas lub inne emisje o określonym poziomie (por. wyrok NSA z 14 lipca 2022 r., sygn. II OSK 2043/19 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Warto wspomnieć, że uciążliwości związane z obiektem takie jak hałas, emisja zanieczyszczeń do powietrza i powstawanie odpadów, są typowe dla realizacji prawie każdej inwestycji i społecznie dopuszczalne, jeśli nie przekraczają zwykłej miary.

Reasumując Sąd w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że wypełniając ustawowe wymogi organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że projektowana w tym postępowaniu inwestycja nie przeszkodzi skarżącej w swobodnej zabudowie jej terenu. Wymagane przepisami prawa odległości wynikające z przepisów, w tym techniczno-budowlanych, względem dowolnej hipotetycznej zabudowy działek skarżącej, zostaną zachowane z dużym zapasem. Również z uwagi na generowany hałas i inne uciążliwości, które są mierzone przepisami prawa, nie uniemożliwiają swobodnej zabudowy nieruchomości skarżącej. Inwestycja nie utrudni również w sposób uzasadniający przyznanie interesu prawnego właścicielowi dotychczasowego korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem.

Organ II instancji dokonał rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy, która umożliwiła uzasadnione przyjęcie, że w sprawie niniejszej skarżąca nie wykazała interesu prawnego.

W związku z powyższym zasadnie Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy zebrał w niniejszej sprawie kompletny materiał dowodowy, który stanowił usprawiedliwioną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych i podjęcia rozstrzygnięcia. Prawidłowo też zastosował wymogi określone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności organ II instancji prawidłowo przeprowadził własne ustalenia w zakresie obszaru oddziaływania obiektu, nie ograniczając się do powielenia twierdzeń inwestora. Organ we właściwy sposób skonfrontował również założenia projektu architektoniczno-budowlanego z tą częścią argumentacji skarżącej, która mogła dotyczyć jej interesu prawnego, dochodząc do wniosku, że w obecnym stanie prawnym samo badanie przez organ, czy zacienianie działki skarżącej jest w dopuszczalnym przepisami zakresie, nie przesądza o statusie strony. Powoływane przez skarżącą dokumenty dotyczące dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej nie sposób uznać za mające wpływ na ustalanie jej interesu prawnego.

Odpowiadając na tezy niektórych stanowiących znaczną część treści skargi orzeczeń sądów administracyjnych należy podkreślić, że zdecydowana większość z nich dotyczy stanów prawnych sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), która - jak słusznie wskazał organ II instancji - weszła w życie 19 września 2020 r. Ustawodawca ww. nowelizacją zawęził definicję obszaru oddziaływania obiektu. Przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji brane są pod uwagę obecnie "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu".

Wprowadzona zmiana ma fundamentalny wpływ na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wiele z przywołanych orzeczeń nawet w cytowanych w skardze fragmentach odnosi się wprost do ograniczenia zagospodarowania, a nie zabudowy, terenu. Należy zatem uznać, że orzeczenia te, dotyczące nieaktualnego stanu prawnego, nie są miarodajne w sprawie niniejszej.

W konsekwencji obecnie, po ww. zmianie, podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości, która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2023 r., sygn. II OSK 2282/23).

Położenie nieruchomości, na co wskazuje skarżąca, w niedalekiej odległości od działki inwestycyjnej, samo w sobie nie jest wystarczające do przyjęcia, że skarżącej przysługuje status strony, nawet gdy występuje zacienianie w niewielkim zakresie. Niezbędne jest wykazanie istniejących ograniczeń w możliwości zabudowy nieruchomości, przy czym wskazane ograniczenia muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 11 maja 2021 r. sygn. II OSK 2858/18).

Część podnoszonych przez skarżącą okoliczności (hałas, wzmożony ruch samochodowy) nie ma wpływu na ocenę możliwości zabudowy nieruchomości w rozumieniu ww. przepisów, dotyczą jedynie tzw. immisji pośrednich (m.in. hałasu), które mogą być podstawą określonych roszczeń jedynie na gruncie cywilnoprawnym, (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2013/20).

Fakt, że planując ewentualną przyszłą zabudowę na dz. [...], inną niż istniejąca obecnie, inwestor będzie musiał uwzględnić kwestie przesłaniania i zacienienia, nie świadczy w okolicznościach sprawy o tym, że z tego tytułu wynikają ograniczenia w zabudowie tej działki. Samo stwierdzenie, że sąsiednia działka budowlana będzie nieco zacieniana, nie może być w okolicznościach konkretnej sprawy automatycznie rozpatrywane jako naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich.

Innymi słowy organ II instancji prawidłowo w odniesieniu do działki skarżącej zweryfikował jej pozostawanie poza obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, z uwzględnieniem jej funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Zatem wobec braku podstaw do przyznania skarżącej przymiotu strony postępowania administracyjnego, organ II instancji prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze, stosując w tym zakresie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 K.p.a.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w rozpatrywanej sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.