Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , , po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez C. M. zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające zwolnienia z egzekucji, należącego do C. M., 51 % udziału w samochodzie osobowym marki KIA CEE D nr rej [...].

W skardze na powyższe postanowienie C. M. zawarł wniosek

o "wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi". Wniosek ten pozbawiony był odrębnego uzasadnienia.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie wnioskowanego wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż, jak wskazał, w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi możliwe jest tylko załatwienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu prawnego.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 28 grudnia 2009 r. do sprecyzowania zawartego w skardze wniosku skarżący w piśmie z dnia 8 stycznia 2010 r. wyjaśnił, że jego intencją było złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem

art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przystępując zatem do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania.

Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny

lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają

na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.),

H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).

W omawianej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia

[...] r. nr [...]. W świetle powyższych uwag postanowienie to nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Wynika to z samej istoty wydanego postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym. Nie obliguje on bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie przyznaje również uprawnień. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności.

Na marginesie warto zauważyć, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nawet zatem, gdyby postanowienie, co do którego strona wniosła o wstrzymanie wykonania, korzystało

z przymiotu wykonalności, to brak byłoby podstaw, aby wniosek ten uwzględnić.

Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.