Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 25. czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Markiewicz, Sędzia WSA: Jolanta Rosińska, p.o. Sędziego WSA: Renata Kubot – Szustowska (spr.), , Protokolant: sekretarz sądowy Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę.

We wniosku z dnia 3.czerwca 2003r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości, położonych w Ł., przy ul. A 13-21 i ulicy B 3. Z załączonych do wniosku kserokopii odpisów ksiąg wieczystych Kw. Nr [...], Kw. Nr [...] Kw. Nr[...], Kw. Nr [...] oraz wypisu z ewidencji gruntów wynika, iż wnioskodawczyni jest użytkownikiem wieczystym tychże nieruchomości.

W piśmie z dnia 21.sierpnia 2003r., organ wskazał " iż w aktualizacji planu zagospodarowania fragmentu dzielnicy A (...) ulica A ma szerokość 18. metrów i jest zachowana jako lokalna ulica przelotowa", podczas gdy w przedłożonym projekcie posiada ona szerokość zaledwie 10. metrów. Widząc możliwość "wydzielenia pasa drogowego o szerokości około 12 metrów z uwzględnieniem chodnika o szerokości 2. metrów wzdłuż południowej strony", do czasu "uzupełnienia projektu podziału zgodnie z w/w uwagami sprawę podziału nieruchomości" pozostawiono bez rozpatrzenia.

W piśmie z dnia 17.września 2003r., na żądanie Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w Ł. sprecyzowano, iż "proponowaną minimalną szerokość pasa drogowego dla ulicy A, przyjęto na podstawie § 7.1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.Ustaw nr 43, poz.430)"

W dniu 30 września 2003r. wnioskodawca przedłożył zmodyfikowany, wstępny projekt podziału, obejmujący nieruchomości, położone w Ł. przy ul. A 9-15, w którym ulica A posiada szerokość 12 metrów.

Postanowieniem z dnia 14.października 2003r., Prezydent Miasta Ł. zaopiniował przedłożony projekt jako zgodny z ustaleniami, obowiązującego na terenie miasta Ł., miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] (Dz.Urz. Województwa [...] nr [...] poz. [...] z późniejszymi zmianami). Opisując przedłożony projekt organ określił, iż jedna z wydzielanych działek, oznaczona w projekcie nr I, stanowić będzie drogę wewnętrzną, zapewniającą dostęp wydzielanych działek do drogi publicznej.

W złożonym zażaleniu Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł. wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji, podnosząc, iż koncepcja podziału, przewidywała, że ulica A będzie miała status drogi publicznej. Jej szerokość w projekcie była konsekwencją stanowiska zajętego przez organ w piśmie z dnia 17.września 2003r., który parametry drogi określił tak jak dla drogi gminnej.

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w myśl przepisu art. 93 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. (tekst jedn.Dz.U. nr 46 z 2000r.,poz. 543 z późn.zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Zgodność z ustaleniami planu, dotyczy przy tym zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Nieruchomość przy ul. A 9-15 w Ł., położona jest w obrębie jednostki planu o nr 02.01.05 M.Z1.1, obejmującej zrealizowane tereny mieszkaniowe budownictwa wielorodzinnego oraz tereny mieszkaniowe z przewagą budownictwa jednorodzinnego, wymagające uzupełnień i wymiany pojedynczych elementów, dla których podstawą wszelkich działań, związanych z zagospodarowaniem jest plan, według którego zrealizowano osiedle lub jego aktualizacja, opracowana na koszt i staraniem prawnego dysponenta terenu.

Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia dokonane przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu, nie budzą wątpliwości. Proponowany podział nieruchomości nie narusza bowiem norm prawa i jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., nadto zaś został dokonany zgodnie z wnioskiem Spółdzielni. Argumenty, podniesione w zażaleniu nie mogły, zdaniem Kolegium, zostać uwzględnione, bowiem postanowienie o podziale winno zawierać wyłącznie rozstrzygnięcie w tym zakresie. Uprawnienia organu "zatwierdzającego projekt podziału", nie obejmują tym samym kompetencji do orzekania np. o prawie własności gruntu czy ustaleń jaki status ma posiadać droga.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w Ł., wnosząc o jego uchylenie i "przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji". W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżąca w postępowaniu podziałowym zobowiązana została do poszerzenia w projekcie podziału, działki pod istniejącą ulicę, co spowodowało zmniejszenie powierzchni działek, przeznaczonych do nabycia przez inwestorów. Po uzyskaniu informacji, że podstawę żądania stanowi § 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 40, poz. 430), Spółdzielnia pozostawała w przekonaniu, że projektowana działka uliczna (ulica) stanie się drogą publiczną. Jeżeli bowiem droga miałaby pozostać w zarządzie skarżącej, bezpodstawne było żądanie określenia parametrów drogi na podstawie cytowanego rozporządzenia. Skarżący domaga się zatem "albo ustalenia, że droga jest publiczna i wówczas akceptuje wymagane dla niej parametry, albo wewnętrzna i wówczas wnosi o wydanie postanowienia zgodnie z pierwotnym wnioskiem".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo.

Przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie było jedynie zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości (art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21.sierpnia 1994r. o gospodarowaniu nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. nr 46 z 2000r., poz. 543 ze zm.)), nie zaś jego zatwierdzenie. Organy obu instancji opiniowały jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedłożony przez wnioskodawcę projekt podziału. W projekcie wspomnianym natomiast, jedna z działek wyodrębniona została jako droga.

Podzielić należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., że w postępowaniu, którego przedmiotem jest jedynie zaopiniowanie projektu podziału nieruchomości, nie ma znaczenia, jaki charakter posiadać będzie działka, wyodrębniona jako droga. Przedmiotem badania jest bowiem jedynie zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami szczególnymi.

Kategoria drogi może mieć znaczenie przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału (patrz: Gospodarka nieruchomościami. Komentarz pod redakcją Jana Szachułowicza, Warszawa 2003, str. 277), ale wykraczało to poza zakres badania w rozpoznawanej sprawie.

Rozważenia wymagała także kwestia redakcji postanowienia organu I instancji tj. określenia w komparycji orzeczenia (w części opisującej przedłożony projekt), charakteru drogi, wydzielonej z działki nr I. Jak wyżej wskazano, organ uprawniony był jedynie do orzekania w przedmiocie zgodności przedłożonego projektu z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego. Zawarcie wspomnianego określenia, jakkolwiek niepoprawne, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie stanowi ono bowiem warunku (niedopuszczalnego), od którego uzależniono by opinię, zatem pozbawione jest prawnego znaczenia.

Skoro natomiast, zdaniem skarżącej, pierwotnie złożony projekt, przewidujący drogę wewnętrzną o szerokości 10 metrów był prawidłowy, nic nie stoi na przeszkodzie aby ponownie formalnie wystąpić o jego zaopiniowanie. Uzyskując zaś np. stanowisko negatywne, możliwa będzie jego kontrola w trybie instancyjnym i sądowym. Dopuszczalna jest także skarga na bezczynności organu, jeżeli ten, pozostawi wniosek bez rozpoznania. Podkreślić także należy (co umknęło uwadze skarżącej), że wniosek z dnia 3.czerwca 2003r. obejmował częściowo inne nieruchomości, niż żądanie z dnia 30.września 2003r., bowiem dotyczył również nieruchomości położonych w Ł. przy ul. A 21 i B 3.

Konkludując, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do merytorycznego badania kwestii innych niż przedłożony projekt i pozytywna opinia organów. W tym zakresie zaś nie stwierdzono naruszenia prawa.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 150 p.s.a. oddalono skargę, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.