Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
W rozpoznawanej sprawie P. J. (dalej jako "skarżący") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska z dniem [...] stycznia 2020 r. i minowania z dniem [...] lutego 2020 r. na niższe stanowisko służbowe. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe będzie miało wpływ na jego sytuację zawodową i materialną.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że objęcie ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 27/14, 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 435/13, 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 451/12; 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11, 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10).
Z akt sprawy wynika, że zaskarżony rozkaz personalny wydano na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.), a więc w wykonaniu kary dyscyplinarnej. Rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska na dzień [...] stycznia 2020 r. oraz określił datę przeniesienia na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu II Wydziału Wywiadowczego na dzień [...] lutego 2020 r., zatem skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu [...] maja 2020 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu.
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji – rozkazu personalnego – już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. W tych okolicznościach uznać należało, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.
