Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Joanna Zdrzałka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi L.Ś. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [....] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego L.Ś. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu [...] listopada 2018 r. L.Ś. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Zdaniem wnioskodawcy, istniejący stan prawny pozwala na prawidłowe wyliczenie ekwiwalentu w oparciu o definicję, którą w wyroku z dnia 30 października 2018 r. K 7/15 Trybunał Konstytucyjny wyinterpretował z przepisów art. 66 ust. 2 Konstytucji oraz art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.). W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. wnioskodawca zwrócił się do organu o wydanie decyzji administracyjnej we wnioskowanej sprawie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe za 2015 r.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." oraz art. 6a,ust. 2 pkt 1, art. 32, art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.).

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że L.Ś. był funkcjonariuszem Policji i na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2015 r. został zwolniony ze służby z dniem [...] lutego 2015 r. W chwili zwolnienia wnioskodawcy pozostało łącznie 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz 13 dni urlopu dodatkowego. Wobec powyższego skarżącemu wypłacono ekwiwalent pieniężny w kwocie 8 481,20 zł brutto za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów przyjmując, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu odpowiadał wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Zdaniem organu, wskazane przez wnioskodawcę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w następstwie którego nastąpiła utrata mocy części art. 115a ustawy o Policji w zakresie wielkości "przelicznika" za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego, nie przyznało samo w sobie uprawnień byłym policjantom do ekwiwalentu w innej wysokości, obliczonego według "przelicznika" 1/21 lub 1/22 części miesięcznego uposażenia, tak jak ma to miejsce w innych służbach mundurowych. W celu ponownego przeliczenia i ewentualnej wypłaty ekwiwalentu w sposób oczekiwany przez skarżącego konieczna jest uprzednia nowelizacja ustawy o Policji. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest bowiem orzeczeniem o charakterze negatoryjnym, eliminującym normę prawną odnoszącą się do ułamkowej części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku, Skutkiem tego wyroku jest powstanie luki w systemie prawnym, uniemożliwiającej ustalenie wysokości należnego ekwiwalentu.

L.Ś. wniósł odwołanie od tej decyzji, kwestionując stanowisko organu I instancji co do braku prawnej możliwości ponownego przeliczenia i wypłaty ekwiwalentu. W ocenie odwołującego, przepis art. 115a ustawy o Policji oraz art. 66 ust,. 2 Konstytucji RP stanowią wystarczającą podstawę prawną do rozstrzygnięcia wnioskowanej sprawy, przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. K 7/15.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Komendanta Powiatowego Policji.

Zdaniem KWP słusznie organ I instancji uznał, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w następstwie którego nastąpiła utrata w mocy części art. 115a ustawy o Policji, nie przyznało samo w sobie uprawnień byłym policjantom do ekwiwalentu w innej wysokości niż obliczonego w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Brak w ustawie o Policji przepisu wprowadzającego mechanizm naliczania ekwiwalentu w wysokości odpowiadającej regulacjom konstytucyjnym powoduje, że aktualnie nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji w opisywanej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, L.Ś. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Powtarzając dotychczas sformułowaną argumentację, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez zaniechanie wyliczenia i wypłaty należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w sytuacji, gdy przepisy ustawy o Policji interpretowane przez pryzmat Konstytucji i wskazówek zawartych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego dają materialną podstawę do rozstrzygnięcia;

2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w kontekście wskazanego przez skarżącego orzecznictwa sądów administracyjnych;

3. art. 80 k.p.a. poprzez podzielenie rozważań organu I instancji, podczas gdy wydając decyzję KPP oparł się na literalnej wykładni prawa, przy jednoczesnym pominięciu wykładni funkcjonalnej i celowościowej;

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do argumentów powołanych poprzez wnioskodawcę, w tym wyroku WSA w Gdańsku.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss⁴ pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących.

Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) kontrola działalności administracji oznacza badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że wydane w sprawie decyzje zapadły z naruszeniem przepisu prawa materialnego – art. 115a ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię, nieuwzględniającą orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. a .

Sąd stwierdza, że stan faktyczny ustalony przez organy i udokumentowany w nadesłanych aktach administracyjnych nie budzi zastrzeżeń i może stanowić podstawę do poddania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Spór pomiędzy stroną a organami przebiega na płaszczyźnie wykładni art. 115a ustawy o Policji, a w konsekwencji prawnej możliwości uwzględnienia zgłoszonego żądania ponownego przeliczenia i wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.

Zgodnie z art. 115a ustawy o Policji, ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Każdy policjant ma prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych (art. 82 ust. 1 ustawy o Policji). Policjant nie ma jednak obowiązku wykorzystania urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, dlatego też ustawodawca w art. 115a wprowadził reguły dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz za czas wolny w zamian za czas służby przekraczający normę (art. 33 ust. 2 ustawy o Policji).

Wyrokiem z dnia 30 października 2015 r. K 7/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 416, 650, 730, 1039, 1544 i 1669) w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny wskazał, że regulacja zawarta w art. 115a ustawy o Policji dotyczy sposobu obliczania ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 tej ustawy (czas przyznany w zamian za czas służby przekraczający normę). Ekwiwalent pieniężny przyznawany jest w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Celem tej regulacji, w kwestionowanym zakresie, jest zrekompensowanie funkcjonariuszowi faktycznej niemożności wykorzystania przysługującego mu urlopu, co stanowi urzeczywistnienie konstytucyjnie zagwarantowanych corocznych płatnych urlopów. Wprowadzony na etapie prac komisji sejmowych do ustawy o Policji kwestionowany art. 115a nawiązuje do poprzednich unormowań wymiaru urlopu wypoczynkowego, ponieważ przyjęty w nim współczynnik 1/30 odnosi się do wymiaru urlopu obliczanego według dni kalendarzowych, nie zaś roboczych. Zgodnie bowiem z art. 82 ustawy o Policji przed zmianą wprowadzoną ustawą nowelizującą, policjantom przysługiwało prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 30 dni kalendarzowych. Zmiana regulacji wymiaru corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na 26 dni roboczych nie została zatem odpowiednio skorelowana ze sposobem obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Trybunał Konstytucyjny podał, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego nabywane jest wyłącznie w sytuacji zwolnienia ze służby. Ze względu na funkcję art. 66 ust. 2 Konstytucji (gwarancja prawa do wypoczynku) i jego związek z ochroną zdrowia i życia pracownika, podstawową formą urzeczywistnienia przedmiotowego uprawnienia jest faktyczne wykorzystanie urlopu. Organizacja służby w Policji powinna zatem umożliwiać skorzystanie z niego tak, aby zrealizowany był podstawowy cel prawa do wypoczynku, tj. regeneracja sił funkcjonariuszy potrzebna do dalszego wykonywania służby. Jednakże na skutek okoliczności niezależnych od funkcjonariusza może niekiedy dojść do sytuacji, że nie zdołał on faktycznie wykorzystać urlopu przed ustaniem stosunku pracy. Wówczas jedyną formą rekompensaty corocznego płatnego urlopu jest przewidziany przez ustawodawcę ekwiwalent pieniężny. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest natomiast wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta w ocenie Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji. Wobec powyższego art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdaniem drugim Konstytucji.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji wyrażone w zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na aprobatę.

Po pierwsze, przytoczony wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter wyroku zakresowego. Po jego wydaniu obowiązkiem ustawodawcy była zmiana niekonstytucyjnej części tego przepisu ustawy, jednakże z obowiązku tego ustawodawca nie wywiązał się do chwili wyrokowania. Nie można jednakże zgodzić się z poglądem, iż z uwagi na brak w porządku prawnym normy prawnej, która określałaby mechanizm naliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy według wskazań Trybunału Konstytucyjnego zawartych w wyroku z 30 października 2018 r. K 7/15, brak jest podstawy prawnej do wydania przez organy decyzji w przedmiocie ponownego przeliczenia i ewentualnej wypłaty skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Należy wskazać, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Nie można się tym samym zaakceptować stanowiska, iż wyrok zakresowy nie ma zastosowania w sprawie i jest skierowany wyłącznie do ustawodawcy (obligując go do zmiany zakwestionowanego przepisu ustawy), gdyż przywołany przepis Konstytucji nie różnicuje mocy prawnej i skutków wywoływanych przez wszystkie rodzaje wyroków Trybunału. W tym nurcie wykładni przepisów Konstytucji pozostaje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w szeregu orzeczeń przyjął, że skoro ustawodawca nie podjął działań zmierzających do ustalenia stanu zgodnego z prawem, to sądy i organy administracji muszą interpretować normy prawne tak, aby były one zgodne z Konstytucją (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., I OSK 3037/19). Oznacza to, że wykonywanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego jest obowiązkiem wszystkich organów władzy publicznej, a nie tylko ustawodawcy (por. wyrok NSA z 20 lutego 2019 r., II OSK 694/17).

Realizacja wyroku Trybunału z 30 października 2018 r. K 7/15 stała się obowiązkiem organów oraz sądów. Sytuacja prawna jednostki, która była adresatem niekonstytucyjnej regulacji, nie może być uzależniona od woli i sprawności parlamentu wykonującego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Brak reakcji parlamentu na taki wyrok nie oznacza, że stan niekonstytucyjności przestaje istnieć. Niekonstytucyjność stwierdził bowiem Trybunał Konstytucyjny jako organ wyłącznie właściwy w tym zakresie. Z mocy powszechnie obowiązującej wyroku Trybunału wynika zaś konieczność podjęcia przez organy administracyjne i sądy takich rozstrzygnięć, które zapewnią osiągnięcia w możliwie jak najwyższym stopniu stanu zgodności z obowiązującym prawem, w tym przede wszystkim z przepisami Konstytucji. Oznacza to także konieczność uwzględnienia przy rozstrzyganiu danej sprawy treści wyroku Trybunału. Bezczynność ustawodawcy na stwierdzoną niekonstytucyjność przepisu nie może prowadzić do pozbawienia jednostki jej prawa podmiotowego. Sytuacja taka obliguje wszystkie organy władzy publicznej do podjęcia działań, które zapewnią ochronę i realizację tych praw w zakresie możliwym ze względu na istniejące w konkretnej sprawie granice faktyczne i prawne (zob. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r. I OSK 22/20; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po drugie, brak nowych przepisów zastępujących niekonstytucyjny przelicznik 1/30 uposażenia innym przelicznikiem w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, nie stanowi przeszkody do wyliczenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W istniejącym stanie prawnym możliwe jest zadośćuczynienie uprawnieniu policjanta do uzyskania ekwiwalentu w wysokości odpowiadającej regulacjom konstytucyjnym. Zdaniem Sądu, pomimo braku ustawowego zastąpienia ułamka 1/30 innym ułamkiem można wyliczyć należną, a więc - po odjęciu kwoty wypłaconej - brakującą i niewypłaconą skarżącej kwotę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, albowiem na sposób wyliczenia kwoty należnej wskazuje wprost uzasadnienie przytoczonego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, przy czym – co należy podkreślić - do dnia 1 lipca 2019 r. "okres rozliczeniowy", o którym mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, w zw. z ust. 2 tego artykułu i w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego to 3-miesięczny okres rozliczeniowy (zmiana tego okresu rozliczeniowego nastąpiła z dniem 1 lipca 2019 r. – Dz.U. z 2019 r., poz. 1635) i taki też należy przyjąć do wymienionych wyliczeń należnej kwoty ekwiwalentu w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 1 lipca 2019 r. (zob. wyroki WSA w Krakowie z 29 czerwca 2019 r. III SA/Kr 1368/19 i z 30 czerwca 2020 r. III SA/Kr 118/20, wyrok WSA w Białymstoku z 7 maja 2020 r. II SA/Bk 278/20; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W realiach opisywanej, sprawy skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2015 r., a w chwili zwolnienia skarżącemu pozostało łącznie 26 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz 13 dni urlopu dodatkowego. Skoro skarżącemu wypłacono ekwiwalent pieniężny w kwocie 8 481,20 zł brutto za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów przyjmując, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu odpowiadał wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, to skuteczne złożenie wniosku o ponowne przeliczenie i wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, winno skutkować wszczęciem postępowania i merytoryczną oceną zasadności wniosku w kontekście rozważań Trybunału Konstytucyjnego poczynionych na kanwie art. 115 a ustawy o Policji.

Przyjęcie stanowiska, że wobec wydania ww. wyroku Trybunału brak jest podstaw prawnych do wyliczenia spornego ekwiwalentu w oparciu o ułamek inny niż wskazany w art. 115a ustawy o Policji, stanowiło zatem naruszenie art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Naruszenie to niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, co z kolei obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy Policji uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną, stosownie do art. 153 p.p.s.a., w szczególności, mając na względzie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (policjant zwalniany ze służby za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany za pracę ponad wymiar, otrzymuje ekwiwalent pieniężny) dokonają wyliczenia i wypłaty skarżącej części należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a ustawy o Policji zgodnie z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP (pracownikowi przysługuje prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy) i stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 (OTK ZU nr 2/A/2010, poz. 14), zgodnie z którym prawo to gwarantowane jest w art. 66 ust. 2 Konstytucji w sposób bezwarunkowy, a rekompensata pieniężna za niewykorzystany (płatny) urlop stanowi konieczny substytut otrzymywany w miejsce niewykorzystanego urlopu.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.