Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. NSA Piotr Piszczek Protokolant asystent sędziego Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zbigniewa N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 965/14 w sprawie ze skargi Zbigniewa N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku akcyzowego, po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zbigniewa N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 965/14 oddalił skargę Zbigniewa N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania w sprawie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach:

Decyzją z [...] stycznia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. określił Zbigniewowi N. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 378.899 zł. od wewnątrzwspólnotowego nabycia 207.958 litrów oleju opałowego.

W dniu 26 czerwca 2013 r. podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą, ostateczną decyzją. W uzasadnieniu powołał się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: Op). Wraz z wnioskiem przedłożył dokumenty otrzymane 13 maja 2013 r. od syndyka firmy R. z Berlina oraz poświadczone kserokopie oświadczenia C. B., przedstawiciela R. z Berlina oraz pełnomocnictwa szczególnego z 19 maja 2009 r. udzielonego Zbigniewowi N. przez Prezesa Zarządu D. Sp. z o.o. - Józefa K.

Podatnik zwrócił uwagę, że organ podatkowy zakwestionował w ww. decyzji ostatecznej prawo strony do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego w oparciu o przepis art. 89 pkt 11 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: upa). W ocenie podatnika, samo zestawienie wskazanego przepisu z uzyskanymi od syndyka masy upadłości spółki R. z Berlina dokumentami na okoliczność, że nabywcą wewnątrzwspólnotowym była spółka D. z W., wskazuje na błędne i rażąco wadliwe ustalenie stanu faktycznego przez organ I instancji i wydanie w oparciu o tak ustalony stan faktyczny rażąco wadliwej decyzji.

Postanowieniem z 21 sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] stycznia 2010 r. Następnie decyzją z [...] stycznia 2014 r. odmówił uchylenia ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że jedną z przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op są nowe dowody nieznane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, które mają mieć charakter istotny dla sprawy. Nadto, wskazując na przedstawione przez podatnika dowody organ stwierdził, że część przedłożonych dokumentów nie dotyczy zdarzeń gospodarczych objętych ostateczną decyzją, co do których podatnik złożył wnioski o wznowienie, w tym ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] stycznia 2010 r.

Podkreślił, że nie można uznać za takie dowody dokumentów, które dotyczą zdarzeń gospodarczych nie objętych ostatecznym rozstrzygnięciem. Dlatego dowody z czerwca 2013 r. jako bezsprzecznie dotyczące innych zdarzeń gospodarczych, które nie są przedmiotem sprawy, nie mogą stanowić przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 ust. 5 Op.

Wyjaśnił również, że 2 spośród 44 rachunków wystawionych przez R. w maju 2009 r. dotyczą sprzedaży oleju napędowego dla firmy O. z siedzibą w Berlinie przy M. 3 i tym samym również nie mają znaczenia w sprawie. Pozostałe 42 rachunki wystawione przez R. w maju 2009 r. na rzecz D. Sp. z o.o. nie były znane organowi podatkowemu wydającemu ostateczną decyzję w sprawie, a zarazem istniały w dacie wydania decyzji. Wskazał, że bezpośrednie znaczenie w sprawie mają wyłącznie kserokopie następujących rachunków: 1) nr [...] z 19 maja 2009 r. - dotyczący sprzedaży 29 872 litrów oleju opałowego, 2) nr [...] z 19 maja 2009 r. - dotyczący sprzedaży 29 238 litrów oleju opałowego, 3) nr [...] z dnia 20 maja 2009 r. - dotyczący sprzedaży 29 876 litrów oleju opałowego.

Następnie organ wskazał, że: 1) dokument UDT nr [...] z 18 maja 2009 r. odpowiada co do ilości oleju opałowego rachunkowi nr [...] z 19 maja 2009 r., 2) dokument UDT nr [...] z 18 maja 2009 r. odpowiada co do ilości oleju opałowego rachunkowi nr [...] z 19 maja 2009 r., 3) dokument UDT nr [...] z 19 maja 2009 r. odpowiada co do ilości oleju opałowego rachunkowi nr [...] z 20 maja 2009 r.

Wyjaśnił, że z treści przedłożonych przez podatnika rachunków wynika, że 29 maja 2009 r. R. w Berlinie dokonała sprzedaży wykazanego w tych rachunkach oleju opałowego na rzecz wskazanej w tych rachunkach spółki z o.o. D. z W. Jak wynika natomiast z treści ww. dokumentów UDT (pole B) olej opałowy w ilości zgodnej z ilością wskazaną w przedmiotowych rachunkach został 28 maja 2009 r. odebrany przez Zbigniewa N.

Wskazał nadto, że w toku wznowionego postępowania zgromadzono materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli podatkowej z 8 lipca 2011 r. z przeprowadzonej w D. Sp. z o.o. przez Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu w zakresie transakcji handlowych spółki z R. z Berlina w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. Zwrócił uwagę, że w przedmiotowym protokole ustalono, że w ewidencjach spółki z o.o. D. dotyczących działalności Spółki w okresie objętym kontrolą nie zarejestrowano zdarzeń gospodarczych z udziałem R. Ponadto, pełniący w maju 2009 r. funkcję prokurenta w Spółce z o.o. D. Sławomir A., w dniu 17 sierpnia 2012 r. do protokołu przesłuchania świadka przeprowadzonego przez pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu zeznał, że: "Nie było dostaw z firmy R. do D. sp. z o.o., nigdy nie handlowałem z taką firmą z Berlina".

Odnosząc się do przedłożonej dokumentacji finansowej R. potwierdzającej przyjęcie w okresie od 20 maja do 28 maja 2009 r. do kasy podmiotu gotówki w łącznej kwocie 436 410 €, organ wskazał, że z przedmiotowych dowodów nie wynika, kto i z czyich środków dokonywał przedmiotowych wpłat do kasy R. Organ ponowne powołał się na treść protokołu kontroli podatkowej, na podstawie którego ustalono, że w ewidencjach spółki D. dotyczących jej działalności w okresie objętym kontrolą nie zarejestrowano jakichkolwiek zdarzeń gospodarczych z udziałem R.

Odnosząc się z kolei do potwierdzonego za zgodność oświadczenia C. B. z 21 maja 2013 r., organ wyjaśnił, że dowód ten nie istniał w dniu wydania ostatecznej decyzji, jednak odnosi się on do okoliczności istniejących przed dniem wydania przedmiotowej decyzji. Zwracając uwagę, że przedmiotowy dokument nie może być traktowany jako dowód w sprawie (oświadczenie osoby trzeciej, której organ nie przesłuchiwał w charakterze świadka), organ wskazał jednocześnie, że okoliczności wskazane w tym dokumencie, nie mogą być uznane jako przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op.

Stwierdził także, że przedłożone pełnomocnictwo szczególne z dnia 19 maja 2009 r. udzielone Zbigniewowi N. przez Józefa K. - Prezesa spółki D. - do dokonywania w imieniu i na rzecz tej Spółki usług formalnej odprawy oraz zgłoszenia do opodatkowania za tę Spółkę nabywanego w Niemczech oleju opałowego, nie mogło skutkować uznaniem, że Zbigniew N., dokonując w dniu 28 maja 2009 r. odbioru oleju opałowego przemieszczonego za dokumentami UDT nr [...], [...], [...], działał w imieniu i na rzecz spółki z o.o. D. Odnosząc się natomiast do dowodu w postaci umowy zawartej pomiędzy spółką R. a D. Sp. z o.o. w przedmiocie nabywania przez Spółkę oleju opałowego, organ odwoławczy wskazał, że dowód ten znajduje się w aktach postępowania zwykłego i był przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym zakończonym ostateczną decyzją Naczelnika z [...] stycznia 2010 r. W ocenie organu odwoławczego, nie jest on dowodem nie znanym organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone przez stronę dowody i okoliczności z nich wynikające nie wpłynęły na zmianę ustalonego stanu faktycznego sprawy w postępowaniu zwykłym, a co za tym idzie nie można ich uznać za takie, które wypełniają przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt. 5 Op.

Oddalając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną. Zatem tylko jednoznaczne stwierdzenie, że wystąpiła jedna z przesłanek do wznowienia postępowania pozwala na uchylenie pierwotnej decyzji i to tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie okaże się, że "nowa" decyzja rozstrzygałaby istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa.

W ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe zasadnie uznały, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Op, które uzasadniałyby uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] stycznia 2010 r. Uznał, że organ odniósł się wyczerpująco do wszystkich argumentów podnoszonych we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej określającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym.

Zdaniem WSA w Szczecinie, w toku postępowania odwoławczego organ podatkowy II instancji ocenił wszystkie zgromadzone dowody (zarówno te zgłoszone przez skarżącego jak i zgromadzone z urzędu przez organ podatkowy), pod kątem spełnienia warunków, co do uznania ich jako dowody o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Następnie w zakresie dowodów uznanych jako wypełniające przedmiotowe warunki dokonał ich oceny co do udowodnienia faktów mogących wpłynąć na zmianę stanu faktycznego sprawy w taki sposób, który implikowałby konieczność uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.

W ocenie skarżącego z dołączonej dokumentacji wynika, że transakcje sprzedaży oleju opałowego w zakresie niniejszej sprawy zostały zawarte pomiędzy dwoma wskazanymi podmiotami. Jednakże organ podatkowy I instancji w toku postępowania zgromadził materiał dowodowy na podstawie którego zakwestionował fakt przeprowadzenia transakcji handlowych pomiędzy wymienionymi podmiotami. Zarówno z protokołu z kontroli podatkowej z dnia 8 lipca 2011 r. Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu, jak również z zeznań Sławomira A. z 17 sierpnia 2012 r. wynika, że D. Sp. z o.o. w przedmiotowym okresie nie przeprowadzała transakcji handlowych z R. z Berlina. Fakt ten potwierdzają również zeznania Małgorzaty S. z 8 maja 2012 r., która w okresie objętym sprawą pełniła funkcję księgowej w Spółce.

Nie potwierdzono zatem, że dowody w postaci kserokopii rachunków i dokumentacji finansowej przedłożonej przez skarżącego dowodzą istnienia transakcji sprzedaży pomiędzy R. z Berlina a D. Sp. z o.o. z W. Skoro więc ustalono, że transakcje te nie zostały zawarte pomiędzy tymi podmiotami, to tym samym nie można twierdzić, że D. Sp. z o.o. w W. była wewnątrzwspólnotowym nabywcą oleju opałowego od R., gdyż w istocie nie dysponowała tym wyrobem, a co za tym idzie Zbigniew N. dokonując odbioru przedmiotowych wyrobów nie występował w imieniu spółki z o.o. D. Spółka ta nie była właścicielem nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobów akcyzowych. W związku z powyższym przedłożone przez skarżącego pełnomocnictwo szczególne z 19 maja 2009 r., udzielone mu przez Józefa K., nie miało zastosowania w sprawie.

Mając na uwadze powyższe WSA w Szczecinie uznał, że organ nie naruszył przepisów z art. 240 § 1 pkt 5 Op. W sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych wyżej przepisów organ podatkowy zobligowany był do odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji wymiarowej, nie można zarzucić, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd.

Zbigniew N. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, ewentualnie także uchylenia zaskarżonych decyzji organów podatkowych i umorzenia postępowania w sprawie, po jej rozpatrzeniu. Domagał się ponadto zasądzenia kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1.1. art. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że działania organów podatkowych nie naruszają zasady in dubio pro tributario, podczas gdy czynności podejmowane przez te organy zmierzały do wykazania nieprawidłowości w działaniach skarżącego, w sytuacji, gdy wszystkie dowody źródłowe wskazywały na stan odmienny, poprzez tłumaczenie wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść skarżącego. Działaniem takim została naruszona wywiedziona z art. 2 Konstytucji RP zasada in dubio pro tributario. W toku rozpoznawania sprawy zarówno po stronie Sądu I instancji, jak i orzekających organów wystąpiły wątpliwości w sferze stanu faktycznego mającego istotne znaczenie dla jej ostatecznego rozstrzygnięcia. Wbrew jednak zarzutom strony skarżącej, w wyniku postępowania dowodowego nie przeprowadzono wnioskowanych przez skarżącego dowodów a wątpliwości w tym zakresie zostały w sposób arbitralny rozstrzygnięte zgodnie z zasadą in dubio pro fisco. Sąd I instancji, co skarżący wskazuje, uznał, że poprzez dowód z protokołu kontroli u kontrahenta skarżącego - spółki D. - dowiedziono, iż nabywcą oleju opałowego był skarżący a nie jego rzeczywisty nabywca, czyli spółka D. z W.;

1.2. art. 2 ust. 1 pkt 9 upa mówiący, iż wewnątrzwspólnotowym nabyciem jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Skarżący nie dokonał żadnej z czynności wymienionych w tym przepisie, a więc nie mógł być uznanym za wewnątrzwspólnotowego nabywcę. Zastosowanie wobec skarżącego tegoż przepisu prawa stanowi jego oczywiste naruszenie. Postępowanie bowiem zostało skierowane do osoby nie będącej stroną postępowania z mocy prawa, tylko z woli organu podatkowego;

1.3.art. 8 ust. 1 pkt 4 upa poprzez nieuprawnione uznanie, iż skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego w sytuacji, gdy wszystkie dowody zebrane w sprawie wskazują na innego nabywcę;

1.4. art. 10 ust. 4 upa, poprzez nieuprawnione uznanie, iż to skarżący był nabywcą wewnątrzwspólnotowym oleju opałowego, w sytuacji, gdy dowody zebrane w sprawie wskazują na innego wewnątrzwspólnotowego nabywcę;

1.5. art. 13 ust. 1 upa poprzez uznanie, iż skarżący jest podatnikiem podatku akcyzowego w sytuacji, gdy podatnikiem tym jest zupełnie inna osoba. Naruszony przepis mówi, że: Podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą;

1.6. art. 89 ust. 1 pkt 9, ust. 11 ust. 14 i ust. 16 upa poprzez utrzymanie przez Sąd stanowiska organu, że to skarżący nabył olej opałowy i miał obowiązek składania organowi celnemu oświadczeń o przeznaczeniu nabywanego oleju opałowego, w sytuacji, gdy skarżący nie był wewnątrzwspólnotowym nabywcą;

2. naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy, tj.:

2.1. art. 141 § 4 ppsa, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie daje rękojmię, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozwala także poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania tego sądu. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji ma mieć przy tym charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego, stanowiąc dla nich niezbędną płaszczyznę dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej. Ponadto uzasadnienie to powinno umożliwiać Sądowi kasacyjnemu zrozumienie zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, co jest niezbędne dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi i ocenę ich zasadności w aspekcie wpływu na prawidłowość i legalność kontrolowanego aktu. W skarżonym wyroku Sąd orzekający zamiast dokonać zwięzłej, zrozumiałej oceny poszczególnych dowodów i stanów faktycznych w większości spraw ucieka się do stwierdzeń, że organ podatkowy dokonał prawidłowej oceny a Sąd ocenę taką popiera bądź utrzymuje w mocy. Powinno tak być, tym bardziej że skarżący nie godząc się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji stawia konkretne zarzuty naruszeniom prawa zawartym w tej decyzji. Uzasadnienie wyroku nie zawiera nade wszystko wskazania, dlaczego dowody źródłowe pozyskane ze spółki R. z Berlina a także szereg innych dowodów nie zostały uwzględnione w sprawie. Uzasadnienie to nie zawiera odniesienia się Sądu do argumentów prezentowanych zarówno przez organ podatkowy, jak i przez skarżącego oraz nie wyjaśnia, dlaczego argumenty jednej ze stron - organu - uznaje za prawidłowe, a inne - skarżącego - za nieprawidłowe. Sąd I instancji nie wskazał z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Tak przeprowadzona ocena wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy nie pozwala stronie skarżącej poznać sposób rozumowania i argumentacji Sądu I instancji. Skwitowanie przez Sąd, że rozstrzygnięcie jakiego dokonał organ podatkowy jest prawidłowe, nie jest wyczerpaniem dyspozycji przepisu art. 141 § 4 ppsa;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ppsa przez jego niezastosowanie oraz art. 151 ppsa przez zastosowanie i oddalenie skargi, mimo iż ze strony organ podatkowego - Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie doszło do naruszenia przepisów postępowania, wyszczególnionych niżej,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 141 § 4 ppsa polegające na niedokładnym zbadaniu sprawy oraz niepełnym i w znacznej części błędnym ustaleniu stanu faktycznego, będącego przedmiotem skargi, przy równoczesnym bezkrytycznym przyjęciu przez Sąd I instancji ustaleń organów podatkowych jako prawidłowych oraz nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, w szczególności:

a) akceptacji błędów popełnionych przez organy podatkowe w zakresie zastosowania przepisów postępowania poprzez nieprawidłową ocenę zastosowania przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa przez Dyrektora Izby Celnej, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji przyjęcie, iż argumenty organu odwoławczego są trafne i przedstawione zostały w sposób wyczerpujący, w szczególności:

- art. 121 Op poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz zaniechanie działań niezbędnych dla wyjaśnienia wszelkich okoliczności stanu faktycznego,

- art. 122 i 187 § 1 Op poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy pod względem faktycznym i merytorycznym oraz nie zebranie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, niewskazanie w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a tym samym wydanie decyzji bez podstawy faktycznej a także dowolność oceny materiału dowodowego skutkującą:

- błędnym ustaleniem, że wewnątrzwspólnotowym nabywcą oleju opałowego był skarżący, w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody, w tym dokumenty dotychczas nieznane organowi celnemu, który wydał decyzję, a to: kopie rachunków sprzedaży, dowody zapłaty na zakupiony olej opałowy, dokumenty transportowe CMR, dokumenty UDT, niemieckie dokumenty wysyłkowe TKW, oświadczenie sprzedającego C. B. i kierowców wożących towar, pełnomocnictwo szczególne spółki D. do wykonywania czynności przez skarżącego a także szereg innych dokumentów, które wskazują w sposób jednoznaczny nabywcę wewnątrzwspólnotowego, czyli spółkę D. z W.,

- art. 180 Op poprzez niedopuszczenie jako dowodu wszystkich wskazanych wyżej nowych dowodów a także zeznań świadków wymienionych w skardze oraz wnioskach dowodowych skarżącego pomimo, iż zgodnie z prawem jako dowód powinno być dopuszczone wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem,

- art. 181 Op poprzez brak przyjęcia, że księgi podatkowe spółki D. oraz księgi podatkowe skarżącego - kontrolowane przez organy podatkowe i opisane w protokołach maja tą samą moc dowodową. Organ natomiast przyznał zwiększoną moc dowodową księgom spółki D. pomijając w ogóle księgi podatkowe skarżącego. Księgi podatkowe skarżącego zostały opisane w protokole kontroli Urzędu Celnego w K. z 24 lipca 2009 r. Stanowi o tym choćby decyzja organu I instancji skarżona wnioskiem o wznowienie postępowania,

- art. 191 w związku z art. 210 § 4 Op poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności na skutek pominięcia przez organ podatkowy drugiej instancji dowodów zawnioskowanych przez skarżącą a także nieprawidłową ocenę stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego, art. 194 § 1 i 3 Op poprzez błędne uznanie, iż moc wiążąca dokumentu urzędowego, jakim zdaniem organów jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego, wydana w sprawie kontrahenta skarżącej, nie może zostać skutecznie podważona przez dowód przeciwny,

- art. 240 § 1 pkt 5 Op poprzez przyjęcie za organem celnym, że dostarczone organowi dowody w postaci rachunków zakupu, dokumentów transportowych, dowodów zapłaty za towar, pełnomocnictwo szczególne, oświadczenia świadków nie stanowią nowych, nieznanych, a jednocześnie istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów dających podstawę do uchylenia i zmiany dotychczasowej decyzji organów celnych,

- art. 240 § 1 pkt 5 Op poprzez błędne przyjęcie, że skarga do Sądu powinna zawierać inną, nową argumentację w stosunku do zawartej we wniosku o wznowienie postępowania. Przy tym Sąd orzekający nie zauważa, że przedstawione za podstawę wznowienia nowe dowody oraz okoliczności są zdecydowanie podstawą do wzruszenia wadliwej decyzji oraz przeprowadzenia postępowania w oparciu o całokształt materiału dowodowego a nie tylko o wybiórczą jego część. Zarówno organ celny jak i Sąd orzekający odrzuca szereg dowodów ujawnionych i przedstawionych przez skarżącego, nie dając przy tym żadnego logicznego uzasadnienia, dlaczego tak postąpiono. Zawarta w uzasadnieniu wyroku argumentacja ze względu na brak logiki nie może się obronić. Sąd bierze bowiem pod uwagę argumenty organu (jako nieomylne) nie dopuszczając argumentów skarżącego opartych o dowody źródłowe. Aby tak postąpić Sąd - za organem celnym - pozbawia bezpodstawnie te dowody ich znaczenia i wagi dla rozpatrywanej sprawy,

2.3. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z art. 134 § 1 ppsa poprzez nie rozstrzygnięcie w granicach sprawy a wyłącznie w granicach rozpoznanych przez organ odwoławczy i z pominięciem istoty sprawy a mianowicie z pominięciem rozpatrzenia oraz wyjaśnienia na jakiej podstawie skarżący został uznany za nabywcę wewnątrzwspólnotowego, skoro wszystkie dowody w sprawie wskazują na innego, rzeczywistego nabywcę.

Argumentację na poparcie zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej oraz w uzupełniającym piśmie z 21 kwietnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 ppsa. Przepis art. 174 pkt 1 ppsa przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ppsa - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wskazanego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W powyższym kontekście jeszcze raz należy podkreślić, że zgodnie z art. 174 pkt 2 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie jednak wykazano, że powołane w zarzutach wadliwości skutkowały wskazanym wyżej skutkiem. Brak w skardze kasacyjnej argumentacji odnoszącej się do tego zagadnienia, co do zasady czyni ją wadliwą i uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie pełnej kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

U podstaw postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie legło zaskarżenie wyroku Sądu I instancji wydanego w toku postępowania nadzwyczajnego uruchomionego w trybie wskazanym w rozdziale 17 - "wznowienie postępowania", Działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa. Wznowienie postępowania w ww. trybie zmierza do usunięcia ciężkich wad postępowania podatkowego, które ujawniły się już po wydaniu decyzji ostatecznej. Istotą takiego postępowania jest ponowne rozpatrzenie sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną ze względu na kwalifikowane wady, jakimi obarczone było postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji. Zarazem wady te stanowią przesłanki do wznowienia postępowania. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje pogląd, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie zwykłe, instancyjne. Skoro w sprawach wymiarowych podatnik nie skorzystał z możliwości tej kontroli, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może zastąpić czynności postępowania odwoławczego (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2012 roku, sygn. akt II FSK 1337/10). Jak wskazał w wyroku z 10 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt III SA/Gl 909/08 "Wznowienie postępowania stanowi instytucję szczególną, nadzwyczajną, będącą wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i - na co należy zwrócić szczególnie uwagę - przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, enumeratywnie wyliczone w art. 240 § 1 Op. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, następnie usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, a także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym."

Osią sporu pomiędzy organem podatkowym a skarżącym jest ocena tego, czy zgromadzone w toku wznowionego postępowania dokumenty dowodzą, że Zbigniew N. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] "R." z/s w K. w istocie, jak chce strona, był podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu dokonanych nabyć wewnątrzwspólnotowych oleju opałowego (co wynika z treści ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] stycznia 2010 roku).

W ocenie skarżącego przedstawione przez niego dowody jednoznacznie wskazują, że podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia jest w sprawie spółka z o.o. D. z/s w W., a nie strona.

W toku postępowania odwoławczego organ podatkowy II instancji wszystkie zgromadzone w toku postępowania dowody (zarówno te zgłoszone przez stronę, jak i zgromadzone z urzędu przez organ podatkowy) ocenił pod kątem spełnienia warunków, co do uznania ich za dowody, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Op. Następnie, w zakresie dowodów uznanych jako wypełniające przedmiotowe warunki dokonał ich oceny co do udowodnienia faktów mogących wpłynąć na zmianę stanu faktycznego sprawy w taki sposób, który implikowałby konieczność uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. W treści decyzji Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie odniósł się do wszystkich tych dowodów wskazując zarazem na ich znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Ustalenia te zostały zaaprobowane przez Sąd I instancji, co znalazło odpowiedni wyraz w motywach wyroku, a zatem nie jest zasadny zarzut obrazy art. 141 § 4 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł wad wskazanych przez kasatora, a w szczególności braku oceny poszczególnych dowodów i stanów faktycznych poprzez ogólnikowe stwierdzenie o popieraniu przez Sąd dokonanych ocen. Wskazać bowiem należy, że to organy administracji publicznej dokonują ustaleń faktycznych, a Sąd sprawuje funkcje kontrolne.

Wskazany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2009 r., I OSK 1605/09; z 27 października 2010 r., II GSK 900/09; z 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10; z 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11), względnie gdy sąd nie zajmie stanowiska odnośnie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 ppsa. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd I instancji odwołując się do poczynionych w sprawie ustaleń - w sytuacji, kiedy je aprobuje - nie musi ponownie przytaczać tej samej argumentacji, która jest zawarta w motywach decyzji.

Wbrew twierdzeniom kasatora, w realiach sprawy nie było możliwości zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ppsa, bowiem - także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd I instancji słusznie, w trybie art. 151 ppsa, skargę oddalił. Uczynił to po uprzedniej wnikliwej analizie stanu faktycznego i weryfikacji zastosowanych w sprawie norm prawa procesowego i materialnego.

Nie można zatem przyjąć, iż w sprawie dopuszczono się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej norm ustawy - Ordynacja podatkowa, a w szczególności art. 121, 122, 180, 181, 187, 191, 194 § 1 i 3, art. 210 § 4, art. 240 § 1 pkt 5, o czym poniżej.

Istotę art. 121 Op stanowi obowiązek prowadzenia przez organy podatkowe postępowania w sposób budzący zaufanie do tych instytucji; w tym celu są one obowiązane udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień stronom toczących się postępowań.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten nie został w postępowaniu administracyjnym naruszony, bowiem "zaniechanie działań niezbędnych dla wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego" jest domeną treści art. 122 Op.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, a mianowicie obrazy art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Op wskazać należy, że pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Drugi - z kolei - obliguje organ podatkowy do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania podatkowego, ma bowiem kapitalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodowego w postępowaniu podatkowym. Z zasady tej wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Prawidłową decyzję organ prowadzący postępowanie może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza całokształtem materiału dowodowego pozwalającym mu na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.

W tym kontekście przypomnieć należy, że skarżący w ramach wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. przedłożył dowody w postaci kserokopii rachunków wystawionych przez R. z Berlina na rzecz D. Sp. z o.o. z W., a dotyczących sprzedaży oleju opałowego. Ponadto strona przedłożyła kserokopie dokumentacji finansowej R. W ocenie skarżącego z dokumentacji tej niezbicie wynika, że transakcje sprzedaży oleju opałowego w zakresie sprawy zawarte zostały pomiędzy tymi dwoma podmiotami.

Niemniej jednak organy podatkowe w toku postępowania zgromadziły materiał dowodowy, na podstawie którego zakwestionowały fakt przeprowadzenia transakcji handlowych pomiędzy ww. podmiotami. Zarówno z protokołu z kontroli podatkowej z 8 lipca 2011 r. Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu, jak również z zeznań Sławomira A. wynika, że D. Sp. z o.o. w przedmiotowym okresie nie przeprowadzała transakcji handlowych z R. z Berlina. Fakt ten potwierdzają również zeznania Małgorzaty S., która pełniła w okresie objętym sprawą funkcję księgowej w tej Spółce. Świadek na pytanie, czy ewidencjonowała zdarzenia gospodarcze związane z wewnątrzwspólnotowymi nabyciami oraz dostawami towarów w 2009 r. zeznała, że takich czynności nie dokonywała.

W konsekwencji powyższych ustaleń w toku postępowania nie potwierdzono, że dowody w postaci kserokopii rachunków i dokumentacji finansowej przedłożonej przez skarżącego dowodzą zaistnienia transakcji sprzedaży pomiędzy R. a D. Sp. z o.o. w W.

Skoro więc ustalono, że transakcje te nie zostały zawarte pomiędzy tymi podmiotami, to tym samym nie można twierdzić, że D. Sp. z o.o. była nabywcą wewnątrzwspólnotowym oleju opałowego pochodzącego od R., gdyż w istocie nie dysponowała tym wyrobem, a co za tym idzie Zbigniew N. dokonując odbioru przedmiotowych wyrobów czynił to w imieniu własnym, a nie spółki z o.o. D. Spółka ta nie była właścicielem nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobów akcyzowych. W związku z powyższym przedkładane przez skarżącego pełnomocnictwo szczególne z 19 maja 2009 r. udzielone mu przez Józefa K. nie znalazło zastosowania w sprawie.

Zauważyć zarazem należy, że przedmiotem postępowania wznowionego nie może być zbadanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną we wszystkich jej aspektach. Skoro we wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op strona powołała dowody, które w jej ocenie wskazują, że nabywcą wewnątrzwspólnotowym oleju opałowego była spółka z o.o. D. z W., a tym samym nie była tym wewnątrzwspólnotowym nabywcą strona, to w sytuacji gdy organ po rozpatrzeniu sprawy uznał, że dokumenty te nie dowodzą takiej tezy, to jednocześnie postępowanie wznowione nie może się przeobrazić w postępowanie, które w dalszej kolejności zmierzałoby do weryfikacji tego, czy nabywcą wewnątrzwspólnotowym jest inny podmiot niż strona.

W konsekwencji powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 121 i 122 Op.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia 187 § 1 Op należy wskazać, że Sąd I instancji i organy podatkowe dokonały oceny wszystkich stanów faktycznych i dowodów przedłożonych przez stronę w toku postępowania. Zarazem rozpatrzenie tych faktów i dowodów odbyło się z uwzględnieniem pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Tym samym nie naruszono ww. przepisu ustawy - Ordynacja podatkowa.

Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 180 Op. Wskazać należy, że w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K., organ podatkowy zrealizował żądania strony zgłoszone w toku tego postępowania. W toku tego postępowania strona - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - nie występowała z wnioskami o przesłuchanie w charakterze świadka: C. B., J. K., kierowców realizujących przewóz oleju opałowego z R. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 180 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 181 Op poprzez wybiórcze zastosowanie tego przepisu w stosunku do ksiąg podatkowych D. Sp. z o.o. z W., a nie zastosowanie go do tych samych ksiąg podatkowych skarżącego, należy wskazać, co już wyżej dostrzeżono, że przedmiotem postępowania wznowionego nie może być zbadanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną we wszystkich jej aspektach.

Skoro we wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Op strona powoła dowody, które w jej ocenie wskazują, że nabywcą wewnątrzwspólnotowym oleju opałowego była spółka z o.o. D., a tym samym nie była tym wewnątrzwspólnotowym nabywcą strona, to w ramach postępowania wznowionego badaniu podlegała okoliczność udowodnienia zaistnienia transakcji pomiędzy R. z Berlina a D. Sp. z o.o., a nie okoliczność dokonania transakcji pomiędzy R. z Berlina a stroną. Tym samym w sprawie nie wystąpiła podstawa do dokonania oceny dokumentacji strony, w postaci jej ksiąg podatkowych. Nie można się również zgodzić z zarzutem naruszenia art. 191 w zw. z art. 210 § 4 Op, naruszeniem art. 194 § 1 i § 3 oraz naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 Op. Wskazać należy, że odmienne postrzeganie istotności poszczególnych dokumentów i dowodów dla ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ podatkowy i przez stronę nie może jednoznacznie świadczyć o naruszeniu ww. przepisów. Oczywistym jest, że strona zainteresowana rozstrzygnięciem korzystnym z jej punktu widzenia, przyznawać będzie priorytet tym dowodom i dokumentom zgromadzonym w sprawie, które świadczą na jej korzyść. Zarazem nieprzyznanie przez organ podatkowy tym dowodom priorytetu jest przez stronę postrzegane jako działanie wykraczające poza swobodę oceny materiału dowodowego. Mając to na uwadze raz jeszcze wskazać należy, że wznowienie postępowania w trybach określonych przepisami rozdziału 17 "Wznowienie postępowania" Działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa zmierzające do usunięcia ciężkich wad postępowania podatkowego, które ujawniły się już po wydaniu decyzji ostatecznej, nie może przerodzić się w postępowanie poświęcone powtórnemu rozpatrzeniu sprawy w pełnym jej zakresie. Postępowanie takie ograniczone jest wyłącznie do tych kwestii sprawy, których dotyczą przesłanki wznowienia postępowania wynikające ze zgłoszonych przez stronę dowodów lub okoliczności. W przedmiotowym postępowaniu organ podatkowy dokonał oceny poszczególnych dowodów i okoliczności zgłoszonych przez stronę, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym ww. zarzuty należy uznać za niezasadne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dowodzą naruszenia prawa procesowego – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - zarzuty oparte o treść art. 240 § 1 pkt 5 Op, które wsparto cytatami z uzasadnienia Sądu I instancji.

Pierwszy z cytatów wskazujący, iż w ocenie Sądu I instancji organy podatkowe trafnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Op, jest oczywistą omyłką, bowiem winien także być wskazany pkt 5 art. 240 § 1 Op. Za takim poglądem przemawia treść wniosku o wznowienie postępowania, a także cały jego przebieg i w którym to przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 Op ani nie była wskazywana (v. wniosek), ani analizowana w toku postępowania.

Drugi cytat wskazujący, że Sąd I instancji podziela argumentację organu podatkowego zawartą w zaskarżonej decyzji, a zarzuty podniesione w skardze nie wprowadzają nowej argumentacji w stosunku do zawartej we wniosku o wznowienie postępowania, może być odczytywany jako błędne przyjęcie, że skarga do Sądu powinna zawierać inną, nową argumentację w stosunku do tej, która była zawarta we wniosku o wznowienie postępowania.

Sformułowany na tej podstawie zarzut obrazy art. 240 § 1 pkt 5 Op jest o tyle bezzasadny, że Sąd I instancji nie zdyskwalifikował wniesionego środka zaskarżenia tylko na tej podstawie, iż brak jest w nim nowej argumentacji. Oparł zaś swoje rozstrzygnięcie dokonując analizy tych dowodów, które w toku postępowania strona załączyła do wniosku, jak też w toku trwania postępowania wznowieniowego. Tak więc brak w skardze "nowej argumentacji w stosunku do zawartej we wniosku o wznowienie postępowania" nie stanowił zasadniczej podstawy do oddalenia skargi przez Sąd I instancji.

Trzeci cytat zawarty w motywach skargi kasacyjnej, odnosi się do kwestii dysponowania przez Zbigniewa N. wyrobami w imieniu D. Sp. z o.o. i dotyczy konstatacji Sądu I instancji, że przedłożone przez ww. pełnomocnictwo szczególne z 19 maja 2009 r. udzielone przez Józefa K. "nie mogło mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie". Ta konstatacja ma uzasadniać tezę o całkowicie wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i błędnym stanowisku Sądu I instancji, który swoim autorytetem to wadliwe rozstrzygnięcie zaakceptował.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszono prawa procesowego formułując taki pogląd. Być może jest on lakoniczny, jednakże oddaje istotę zagadnienia. Z urzędu bowiem należy zwrócić uwagę na istotną wadliwość tego upoważnienia, która uniemożliwiałaby jego użycie w toku postępowań, bowiem dokument ten posiada "wykropkowany" fragment, w którym brakuje oznaczenia numeru dowodu osobistego Józefa K.

W świetle powyższych rozważań nie zasługuje na aprobatę zarzut skargi kasacyjnej oparty na treści art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 134 ppsa, polegający na pominięciu wyjaśnienia, na jakiej podstawie Zbigniew N. został uznany za nabywcę wewnątrzwspólnotowego, skoro wszystkie dowody w sprawie temu przeczą. Ta zaś kwestia została wyjaśniona ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] stycznia 2010 r., której w toku postępowania wznowieniowego skutecznie nie podważono. Jeszcze raz należy podkreślić, że w toku postępowania wznowieniowego - a w zasadzie w fazie oceny zgodności tego postępowania z prawem - brak jest podstaw do poszukiwania w trybie art. 134 ppsa, kto jest wewnątrzwspólnotowym nabywcą oleju opałowego.

W kwestii argumentacji poczynionej przez kasatora w piśmie z 21 kwietnia 2016 r., a także załączonych dokumentów wskazać należy, że nie podważa się nimi trafności wyroku Sądu I instancji. Przede wszystkim zwrócić uwagę należy, że żadna z załączonych do tego pisma kserokopii dokumentu nie została - stosownie do treści art. 48 § 3 ppsa - poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem. Przypomnieć należy, że tylko takie poświadczenie - zgodnie z treścią art. 48 § 4 ppsa - nadaje załącznikowi charakter dokumentu urzędowego.

Powyższe konstatacje są o tyle istotne, że załączone do pisma z 21 kwietnia 2016 r. dokumenty (tj. ich kserokopie) nie zawierają np. jakichkolwiek podpisów, jak chociażby protokół przesłuchania w charakterze świadka C. B., czy sprawozdanie z dochodzenia - pismo nr A [...] z [...].01.2015 r., które powiązane jest z treścią pisma nr [...] z [...].01.2015 r. Na dodatek - każda z kserokopii sporządzona na przestrzeni 2014 i 2015 r. - jest tłumaczeniem roboczym niewiadomego autorstwa.

Do tego pisma dołączono również dwa dokumenty, które nie zostały przetłumaczone na język polski, a mianowicie [...], a także pismo Urzędu Celnego w K. z 23.05.2011 r. Z kolei załączone do akt sprawy nie poświadczone zgodnie z treścią art. 48 § 3 ppsa tłumaczenie informacji Federalnego Centralnego Urzędu Podatkowego, jest nieweryfikowalne także z uwagi na brak oryginału dokumentu.

Naczelny Sąd Administracyjny czyniąc powyższe zastrzeżenia miał na uwadze treść art. 4, art. 5 ustawy z dnia 7.10.1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), przy czym brak zachowania uwarunkowań formalnych zwalnia od oceny argumentacji przytoczonej w piśmie noszącym datę 21 kwietnia 2016 r.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1 pkt 9, art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 4, art. 13 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 9, ust. 11, 14 i 16 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skoro przedmiotem postępowania nadzwyczajnego zakończonego skarżoną decyzją utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K., którą to organ odmówił uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 2 Op w związku z brakiem wystąpienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy, tj. w sytuacji gdy nie stwierdzono ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, to tym samym mając na uwadze, że w sprawie nie nastąpiła zmiana ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, nie można mówić o niewłaściwym zastosowaniu przepisów materialnych. Wyeliminowaniu z obiegu prawnego decyzji ostatecznej obarczonej wadą w postaci błędnego zastosowania przepisów prawa (z ograniczeniem do ich rażącego naruszenia) służy bowiem tryb nadzwyczajny uruchamiany na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Op, który nie miał zastosowania w sprawie. W konsekwencji powyższego, ww. zarzuty naruszenia przepisów materialnych należy uznać za niezasadne.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do treści art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 204 pkt 1 ppsa.