Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skarg M. Ł., P. B., B. M., A. K., P. K., A. K., J. K. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. (część północna) gmina C. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 24 XI 2019 r. skarżący wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy C. z [...] nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. (część północna) gmina C. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 231, poz. 3862, ze zm.) dalej "mpzp".

Jak wynika ze skargi, skarżący kwestionują postanowienia mpzp w zakresie odnoszącym się do działek ewidencyjnych położonych w K.: nr [...] , [...] (ul. P.), nr [...] (ul. A.), nr [...] (ul. C.) i dopuszczającym na terenie o funkcji mieszkaniowej MN wydzielanie działek o powierzchni co najmniej 800 m2 dla zabudowy bliźniaczej i 400 m2 dla zabudowy szeregowej (§ 7 ust. 7 pkt 1 lit.b i c mpzp) oraz w zakresie dopuszczającym realizację zabudowy do 3 kondygnacji lecz nie więcej niż 12 m, licząc od najniższego poziomu terenu do szczytu kalenicy dachu (§ 10 ust. 2 pkt 4 lit.a mpzp). W ocenie skarżących określenie parametru minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek powinno być uzależnione od ilości mieszkań w zabudowie, zaś wysokość zabudowy nie powinna przekraczać dwóch kondygnacji, w tym poddasza użytkowego i wysokości 8 m. Skarżący odwołali się przy tym do ustaleń wynikających ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. (uchwała Rady Gminy C. z [...] nr [...]), które – w ocenie skarżących – uzależnia minimalną powierzchnię działek od ilości mieszkań. Skarżący podkreślili, że są mieszkańcami jednorodnego planistycznie osiedla parterowych domów jednorodzinnych wolnostojących powstałego w latach 2000-2016 i wykonanego według tego samego projektu. Osiedle wybudowano w oparciu o decyzję Wójta C. z [...] (nr [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tymczasem kwestionowany mpzp jest w istocie realizacją interesów Spółdzielni Mieszkaniowej A, której pozostało kilka wolnych działek objętych właśnie skargą i która planuje zintensyfikować zabudowę, pomimo braku wystarczającej infrastruktury i sprzeczności z interesami skarżących (np. zacienianie, brak prywatności, problemy z parkowaniem, z utrzymaniem należytego ciśnienia wody i odprowadzaniem wody opadowej). Do skargi załączono przy tym skierowane do Rady Gminy C. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z 24 IX 2019 r.), które – według twierdzeń skarżących – pozostało bez odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy C. wniosła o jej oddalenie. Zaznaczyła, że mpzp został pozytywnie zweryfikowany przez organ nadzoru i nie narusza przepisów prawa. W szczególności nie zachodzi niezgodność ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., który dla obszarów objętych skargą wyznacza funkcję MU (tereny z przewagą zabudowy mieszkaniowej i nieuciążliwych usług), która nie przewiduje uzależnienia minimalnej powierzchni nowo wydzielanej działki budowlanej od ilości mieszkań (pkt 16.2 ppkt 2 Studium). Także przyjęta w mpzp wysokość dopuszczalnej zabudowy nie narusza obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę podkreślono również, że w skardze nie wykazano naruszenia interesu prawnego skarżących. Nieruchomości objęte skargą należą bowiem do Spółdzielni Mieszkaniowej A, zaś skarżący zabiegają w istocie o zachowanie dotychczasowego charakteru i integralności osiedla. Kwestionowany mpzp nie wprowadza zaś zmian w możliwości zabudowy nieruchomości skarżących i nie narusza ich interesu prawnego.

Pismami z 16 I 2020 r. Sąd wezwał skarżących do usunięcia braków skargi, poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, tj. wskazanie nieruchomości, do których poszczególni skarżący posiadają tytuł prawny, a które objęte zostały postanowieniami zaskarżonego mpzp oraz poprzez podanie numerów PESEL skarżących. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z 21 I 2020 r. nadesłali swoje numery PESEL. W pozostałym zakresie wskazali, że jest to już druga skarga, bowiem pierwsza została odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z 12 IX 2019 r. (sygn. akt II SA/Wr 468/19) z uwagi na niedopełnienie obowiązku uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) – dalej "usg", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że skarga na akt prawa miejscowego nie stanowi actio popularis, bowiem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem i odwoływanie się do interesu społecznego lub interesu publicznego. Każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ust. 1 usg musi wykazać, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą. Związek ten polegać musi na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw w ten sposób, że je narusza (zmiana sytuacji prawnej na niekorzyść).

Badając warunki dopuszczalności skargi na akt prawa miejscowego, sąd jest zobligowany na etapie wstępnym zbadać, czy kwestionowaną uchwałą został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Jeśli bowiem takie naruszenie nie zostanie stwierdzone, oznacza to, że skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

W świetle przytoczonych regulacji mających zastosowanie w sprawie stwierdzić należy, że legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu gminy jest legitymacją szczególną w stosunku do tej, która wynika z art. 50 ppsa, a rygory związane z wnoszeniem skarg, z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi, są ostrzejsze (zob. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r.,II OSK 1421/08, publ. CBOIS).

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd był zatem zobligowany do zbadania w pierwszej kolejności legitymacji procesowej osób wnoszących skargi.

W treści skargi wskazano jedynie, że skarżący są mieszkańcami osiedla we wsi Kamieniec Wrocławski, bez wskazania konkretnie do jakich nieruchomości na terenie objętym postanowieniami zaskarżonego mpzp przysługuje im tytuł prawny. Nie wyjaśniono, odnosząc się do konkretnego i zindywidualizowanego interesu prawnego każdego ze skarżących, w jaki sposób postanowienia mpzp go naruszają. Wezwanie wystosowane przez Sąd w pismach z dnia 16 I 2020 r. do każdego ze skarżących z osobna pozostało w zakresie wykazania interesu prawnego bezskuteczne.

Sąd zwraca uwagę, że w świetle okoliczności podniesionych w skardze oraz wynikających z nadesłanych akt administracyjnych, skarżący kwestionują mpzp w zakresie zezwalającym na określony sposób zabudowy i zagospodarowania nieruchomości należących do osoby trzeciej, tj. Spółdzielni Mieszkaniowej A. Oczywiście uwarunkowania planistyczne dotyczące cudzej nieruchomości mogą w szczególnych sytuacjach naruszać interes prawny skarżącego. Nastąpi to wówczas, gdy uwarunkowania te, choć odnoszą się do cudzej nieruchomości, ograniczą zarazem możliwość zabudowy czy zagospodarowania nieruchomości skarżącego w stosunku do wcześniejszych możliwości w tym zakresie. W okolicznościach konkretnej sprawy Sąd nie ma jednak podstaw do stwierdzenia, że taka sytuacja wystąpiła w przypadku skarżących. Przede wszystkim skarżący, mimo wezwania, nie dostarczyli informacji o posiadanych tytułach prawnych do konkretnych nieruchomości. Nie sposób w takich warunkach uznać, że dopuszczenie zabudowy do 12 m na działkach nr [...] nr [...] (ul. P.), nr [...] (ul. A.), nr [...] (ul. C.) ogranicza możliwości zabudowy i zagospodarowania nieruchomości skarżących. Z całą też pewnością naruszenia interesu prawnego skarżących nie można wywodzić ze zwiększonego ruchu samochodowego, dociążenia istniejącej infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, ogólnego poczucia komfortu, czy chęci utrzymania status quo. Okoliczności te nie są objęte zakresem prawa własności i nie sposób upatrywać w nich źródła interesu prawnego skarżących.

W konsekwencji, wobec braku wykonania przez skarżących wezwania do wykazania naruszenia interesu prawnego Sąd stwierdził, że w świetle okoliczności podniesionych w skardze, w odpowiedzi na skargę oraz nadesłanych akt administracyjnych, brak jest podstaw do uznania, że zaskarżony mpzp narusza interes prawny skarżących.

Z tych względów, Sąd uznając, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, skargę odrzucił.