Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2021 r.; sygn. akt III SA/Po 463/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia [...] listopada 2020 r.; nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 463/21, odmówił A. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 26 listopada 2020 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Podnosząc kwestię trudnej sytuacji materialnej, przedstawiła jedynie wysokie zobowiązania wobec ZUS na dzień 14 stycznia 2021 r., co nie jest jednak wystarczające do uznania, że wykonanie decyzji (zwrot ponad 21 tysięcy zł) spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Poza tym skarżąca nie wykazała żadnych innych okoliczności obrazujących jej sytuację materialną.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, że jej zadłużenie wobec ZUS wynosi 1 432 215,63 zł. Ponadto, skarżąca zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej; jest zatrudniona w dwóch szkołach, gdzie otrzymuje wynagrodzenie (łącznie) 7000 zł brutto. Wynagrodzenie za pracę w jednej ze szkół obciążone jest potrąceniem komorniczym. Skarżąca wskazała także, że ma na utrzymaniu m.in. małoletnią córkę. Zdaniem wnoszącej zażalenie, Sąd I instancji powinien był wziąć pod uwagę nie tylko wniosek skarżącej, lecz także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, z którego to – jak twierdzi – wynika, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Do zażalenia skarżąca dołączyła zaświadczenia o zatrudnieniu oraz wydruk z CEiDG, a także zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2020 r. (PIT-37).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wbrew stanowisku skarżącej, strona zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Uprawnienie do przyznania ochrony tymczasowej wiąże się zatem z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie sprowadzały się bowiem jedynie do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Posiadanie przez skarżącą zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, jak również konieczność poniesienia kosztów egzekucyjnych, które nawet w przypadku uchylenia decyzji nie zostaną zwrócone, nie stanowią okoliczności wystarczających do uznania, że w sprawie występują przesłanki wyczerpujące wymogi określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. egzekucja 21 tys. zł wraz z odsetkami spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wnioskowanie takie należy uznać za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości przez Sąd pełnej sytuacji finansowej skarżącej. Informacja o dochodach skarżącej, bez wykazania stanu posiadania, na przykład wyciągu z rachunków bankowych, nie pozwala na skonfrontowanie kwoty należności z faktycznymi możliwościami płatniczymi wnioskodawczyni. Dołączone do zażalenia dokumenty, tj. zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, wydruk z CEiDG o wykreśleniu działalności gospodarczej, a także zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2020 r. (PIT-37) nie obrazują stanu finansowego i majątkowego skarżącej w stopniu uprawdopodabniającym okoliczności podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.