Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 7 maja 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2026 r., sygn. akt IV SA/Wa 1591/25 o odrzuceniu skargi N.K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 24 kwietnia 2025 r.nr DL.WIIPO.4100.18685.2024/AJas w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 9 lutego 2026 r., sygn. akt IV SA/Wa 1591/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę N.K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 24 kwietnia 2025 r.nr DL.WIIPO.4100.18685.2024/AJas w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że N.K. (skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do WSA w Warszawie skargę na w/w postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV WSA w Warszawie z 16 grudnia 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego 14 stycznia 2026 r., siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 21 stycznia 2026 r. Skarżący uiścił wpis od skargi 22 stycznia 2026 r.

W następstwie tych ustaleń sąd pierwszej instancji stwierdził, że wymagany wpis od skargi uiszczony został po terminie do tego przewidzianym.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm., Ppsa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że skarga podlega odrzuceniu, w sytuacji gdy:

- opóźnienie miało charakter znikomy i techniczny - przelew został zainicjowany w terminie, a jego zaksięgowanie 2 godziny po czasie (po 1:00 w nocy) wynikało wyłącznie z przerwy technicznej banku, na którą skarżący nie miał wpływu.

- skarżący nie ponosi winy (brak zawinienia) - podjął on realne i wielokrotne próby zapłaty już od 19 stycznia 2026 r., następnie 20 stycznia 2026 r. i 21 stycznia 2026 r. Przeszkody w postaci bariery językowej (brak znajomości j. polskiego/angielskiego) oraz stopień skomplikowania systemów bankowych (subkonto techniczne, z którego omyłkowo skarżący usiłował dokonać opłaty, a z którego fizycznie takiej opłaty nie da się wykonać, jednakże w tym zakresie nie znając języka polskiego ani w wystarczającym stopniu języka angielskiego nie był w stanie porozumieć się z pracownikiem banku i zrozumieć, co robi nieprawidłowo w systemie bankowym) stanowią okoliczności usprawiedliwiające, które sąd powinien wziąć pod uwagę, kierując się zasadą prawa do sądu.

- doszło do nadmierności rygoryzmu procesowego- odrzucenie skargi za 2-godzinne spóźnienie, wynikające z przerwy technicznej systemu bankowego jest sankcją nieproporcjonalną i naruszającą art. 45 ust. 1 Konstytucji RP (prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy).

Z uwagi na powyższe wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

2. przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Skarżący w uzasadnieniu podnosi, że zainicjował działanie w terminie (21.01.2026r.), a opóźnienie wynikło z przerwy technicznej banku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 Ppsa od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 Ppsa, sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 Ppsa).

Zarządzeniem WSA w Warszawie z 16 grudnia 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w wezwaniu prawidłowo wyznaczono termin 7 dni na jego wykonanie, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 stycznia 2026 r., a zatem termin na jego wykonanie upływał w dniu 21 stycznia 2026 r. Z akt sprawy wynika jednakże, że w tym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego. Ze znajdujących się w aktach sprawy wtórnika otrzymanych zleceń płatniczych na rachunek bankowy sądu (k. 52 akt sądowych) dot. uiszczenia przez skarżącego wpisu w kwocie 100 zł wynika, że datą obciążenia/wpłaty oraz autoryzacji był dzień 22 stycznia 2026 r.

Powyższy dokument transakcji przelewu nie potwierdza gołosłownych wywodów skarżącego zawartych w zażaleniu, jakoby miał zainicjować dyspozycję przelewu w dniu 21 stycznia 2026 r. Skarżący nie przedstawił innych dokumentów ani okoliczności, które uprawdopodobniłyby to, że w przewidzianym do tego terminie zlecił wpłatę wpisu na konto sądu. Nie ma innej możliwości ustalenia, że zlecenie wpłaty zostało dokonane jak przedłożenie stosownego potwierdzenia. Skarżący nie może poprzestać na gołosłownym oświadczeniu o zaistnieniu określonych faktów i przerzucić na Sąd ciężar wykazania, że zdarzenie to rzeczywiście miało miejsce. Wobec czego, twierdzenia zażalenia o tym, że wpis został uiszczony w terminie, są niezasadne.

Stwierdzić zatem należy, że skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu a nadto nie przedstawił innych dokumentów aniżeli te, które znajdują się aktach sprawy, z których wynikałoby, że zlecił dokonanie uiszczenia wpisu w przewidzianym do tego terminie. Wobec tego rozstrzygnięcie sądu I instancji o odrzuceniu skargi i zwrocie wpisu było prawidłowe.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.