Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi P. siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Gorlicach w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 30 marca 2026 r. I. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w Gorlicach dopuścił się bezczynności, co nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w Gorlicach do wydania aktu lub dokonania czynności, III. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Gorlicach na rzecz strony skarżącej P. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SAB/Kr 193/26

UZASADNIENIE

30 marca 2026 r. P. (dalej: "skarżący") wniosło do Komendanta Powiatowego Policji w Gorlicach (dalej: "organ") na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") o udostępnienie treści nałożonych mandatów karnych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego w dniach 18-24 grudnia 2025 r.

9 kwietnia 2026 r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej.

15 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie go do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni, a także o zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa procesowego), wskazując przy tym, że anonimizacja nie stanowi przetworzenia, a inny komendant miejski na identyczne żądanie odpowiedział terminowo.

28 kwietnia 2026 r. organ udostępnił skarżącemu 51 zanonimizowanych mandatów karnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego uwagi na udostępnienie informacji publicznej przed przekazaniem skargi do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa") w zw. z art. 21 udip sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, bo przedmiotem skargi była bezczynność.

Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności i stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 ppsa).

Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1 udip).

Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip).

Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip).

Udostępnianie informacji publicznych następuje m.in. w drodze udostępniania na wniosek (art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 udip).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 udip).

Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną (art. 1 ust. 1 udip).

Status wnioskodawcy nie był sporny – stowarzyszenie zwykłe mieści się w pojęciu "każdego", któremu przysługuje prawo do informacji publicznej, a zatem może inicjować postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek.

Status adresata wniosku nie był sporny – komendanci powiatowi policji są obowiązani do udostępniania informacji publicznej jako organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip).

Sporu nie było też co do przedmiotu żądania – treść mandatu karnego stanowiącego dokument urzędowy (art. 6 ust. 2 udip) jest informacją wytworzoną w ramach realizacji przez Policję powierzonych zadań publicznych w zakresie ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, do których należy m.in. wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, a tym samym dotyczy sprawy publicznej, jaką jest publiczna działalności Policji.

W pkt I sentencji wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, co nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, natomiast w pkt II sentencji wyroku Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności.

Wniosek skarżącego z 30 marca 2026 r. powinien zostać załatwiony przez organ do 13 kwietnia 2026 r., a tymczasem doszło do tego dopiero 28 kwietnia 2026 r. w reakcji na skargę, a zatem z 15-dniowym opóźnieniem, które należy zakwalifikować jako bezczynność. Nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa – organ zareagował na wniosek w terminie (wstępnie sygnalizując, że chodzi o tzw. informację przetworzoną), a następnie w 13 dni, jeszcze przed przekazaniem skargi do Sądu, udostępnił żądaną informację publiczną, albo we własnym zakresie dopatrując się szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej, albo dochodząc do wniosku, że chodzi jednak o tzw. informację prostą.

Skoro doszło do udostępnienia 51 zanonimizowanych mandatów karnych, to zobowiązywanie do ich udostępnienia stało się bezprzedmiotowe i stąd konieczne było umorzenie postępowania sądowego w tym zakresie.

W pkt III sentencji wyroku Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) zł, która odpowiada uiszczonemu wpisowi od skargi (k. 52). Na zasadzie art. 206 ppsa Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, przyjmując, że nie były to wydatki niezbędne do celowego dochodzenia praw w rozumieniu art. 200 ppsa. Sąd miał tu na względzie okoliczność, że w okresie od 23 kwietnia do 4 maja 2026 r. na 7 komendantów powiatowych Policji (KPP w Bochni, KPP w Brzesku, KPP w Chrzanowie, KPP w Gorlicach, KPP w Nowym Targu, KPP w Oświęcimiu, KPP w Wieliczce) wpłynęło 14 skarg pochodzących od skarżącego w zakresie mandatów karnych (sygn. akt II SAB/Kr 176/26, sygn. akt II SAB/Kr 181/26, sygn. akt II SAB/Kr 186/26, sygn. akt II SAB/Kr 189/26, sygn. akt II SAB/Kr 191/26, sygn. akt II SAB/Kr 195/26, sygn. akt II SAB/Kr 196/26) oraz treści notatników służbowych (sygn. akt II SAB/Kr 177/26, sygn. akt II SAB/Kr 184/26, sygn. akt II SAB/Kr 185/26, sygn. akt II SAB/Kr 187/26, sygn. akt II SAB/Kr 190/26, sygn. akt II SAB/Kr 193/26, sygn. akt II SAB/Kr 194/26). Jednorodzajowość tych spraw i nieskomplikowany charakter tej sprawy świadczą o takim nakładzie pracy radcy prawnego, że w zasadzie każdą ze skarg skarżący mógł zmodyfikować bez angażowania zawodowego pełnomocnika, zwłaszcza że skarżący działa w formie stowarzyszenia zwykłego, którego członkiem jest ten pełnomocnik (argument z powtarzalności czynności procesowych).