Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 lutego 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Go 657/23 w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 25 stycznia 2024 r. II SA/Go 657/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę Z. sp. z o.o. sp.k. w W. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim (Kolegium) z [...] września 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej.

Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu :

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

1) naruszenie art. 98a ust. 1b (zdanie ostatnie) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ("u.g.n.") poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu powołanej regulacji prawnej i w konsekwencji na uznaniu, iż na skutek podziału nieruchomości objętej postępowaniem doszło do zaistnienia przesłanki wynikającej z powołanego przepisu w postaci możliwości samodzielnego zagospodarowania wydzielonych działek stanowiących drogi wewnętrzne, podczas gdy wydzielenie działek drogowych stanowiących drogi wewnętrzne, służyło wyłącznie zapewnieniu dostępu do drogi publicznej pozostałym działkom (budowlanym), i w związku z tym prawidłowe zastosowanie powyższego przepisu powinno skutkować uznaniem działek przeznaczonych pod drogi wewnętrzne, jako działki niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania, co powinno skutkować nie wliczaniem ich do wartości nieruchomości po podziale.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

1) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że operat szacunkowy z dnia 14 marca 2023 r. stanowiący jedyny dowód w niniejszej sprawie jest wadliwy, gdyż w przeciwieństwie do informacji zawartych w powyższym operacie działki stanowiące drogi wewnętrzne zgodnie z decyzją podziałową z dnia [...] czerwca 2022 r. znak sprawy: [...], nie są możliwe do samodzielnego zagospodarowania, gdyż nie mogą być oddzielnym przedmiotem sprzedaży, w związku z czym nie powinny być wliczane w wartość nieruchomości po podziale,

2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a."), poprzez oddalenie skargi pomimo faktu, że Organ II instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności nie ustalił, czy jest możliwe samodzielne zagospodarowanie działek przeznaczonych pod drogę wewnętrzną.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Jednocześnie na podstawie art. 203 p.p.s.a. w zw. z art. 210 i art. 205 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca zwróciła uwagę, że w wyniku wydania decyzji podziałowej powstały działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne, które mają zagwarantować pozostałym działkom dostęp do drogi publicznej, zgodnie z art. 99 u.g.n. (działki drogowe). Zgodnie z powyższym, udziały we wszystkich tych działkach będą zbywane przy sprzedaży pozostałych wydzielonych działek, co uniemożliwia ich samodzielne zagospodarowanie.

Skarżąca podkreśliła, że zbywanie działek ewidencyjnych w sposób sprzeczny z decyzja podziałową tj. bez zapewnienia dostępu do drogi publicznej poprzez działki drogowe skutkowałoby bezwzględną nieważnością czynności prawnej, o której mowa w art 58 § 1 ustawy - kodeks cywilny, w związku z naruszeniem art. 99 u.g.n.

W związku z powyższym w ocenie Skarżącej należy uznać, że własność działek drogowych jest związana jest z własnością działek przeznaczonych pod zabudowy, co oznacza, że pełnią one niejako rolę służebną względem pozostałych działek, powstałych w związku z podziałem dokonanym na podstawie decyzji podziałowej.

Skarżąca wskazała, że ustalenie czy dana działka nadaje się do samodzielnego zagospodarowania może wynikać z samej decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i jej zestawienia z podstawą prawną jej wydania. Każda bowiem z wydzielanych działek gruntu w ramach podziału nieruchomości, co do zasady, powinna spełniać ustawowe kryterium samodzielności zagospodarowania. Ustalenie tej okoliczności może również nastąpić na podstawie planu miejscowego, albo decyzji określającej lokalizację inwestycji, wydawanej w przypadku braku planu miejscowego.

Zapewnienie dostępu do drogi publicznej wiąże się więc z faktem, że wydzielona działka gruntu będzie mogła stać się w przyszłości odrębną nieruchomością. Samodzielne zagospodarowanie działki bez dostępu do drogi publicznej (czyli bez jednoczesnego nabycia udziału w drodze wewnętrznej) nie będzie możliwe, nawet w przypadku spełnienia pozostałych wymogów planistycznych określonych w planie miejscowym.

Skarżąca przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2015 r. I OSK1940/16, w którym to Sąd wskazał, że: "Oczywiście na skutek samego podziału geodezyjnego poszczególne działki nie tworzą osobnych nieruchomości, nie mogą być więc "samoistnym" celem wyceny, ale poprzez stworzoną możliwość podziału prawnego, podział geodezyjny tworzy stan, który należy uwzględnić przy szacowaniu wartość całej dzielonej nieruchomości. Jeśli bowiem poszczególne działki mogą być przedmiotem samodzielnego obrotu, to wartość nieruchomości po podziale, w sensie ekonomicznym, zależy od sumy wartości poszczególnych działek utworzonych przez podział".

Skarżąca wyjaśniła, że powyższe orzeczenie zapadło na podstawie stanu prawnego sprzed wprowadzenia art. 98a ust 1b u g.n., jednakże podkreślenia wymaga fakt, że art. 98a ust. 1b u.g.n. wprowadzono właśnie celem pozbycia się nieścisłości interpretacyjnych art. 98a ust. 1 u.g.n przejawiających się m.in. w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powyższa nowelizacja utwierdziła linię orzeczniczą, zgodnie z którą przy szacowaniu wartości nieruchomości po podziale należy brać pod uwagę możliwe samodzielne zagospodarowanie wydzielonych działek.

W związku z powyższym, w ocenie Skarżącej, samodzielne zbycie działki przeznaczonej pod drogę wewnętrzną skutkowałoby utratą możliwości samodzielnego zagospodarowania pozostałych działek, w związku z utratą dostępu do drogi publicznej, a które zgodnie z decyzją podziałową miały mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną.

Skarżąca podkreśliła, że z drugiej strony, działka przeznaczona pod drogę wewnętrzną nie może być samodzielnie zagospodarowania, a to ze względów wskazanych powyżej.

W ocenie Skarżącej oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim naruszył art. 98a ust. 1b u.g.n, poprzez uznanie, że działki stanowiące drogi wewnętrzne wliczają się do określenia wartości nieruchomości po podziale ustalanej celem obliczenia wysokości opłaty adiacenckicj.

Skarżąca zwróciła również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w zaskarżonym wyroku w żaden sposób nie dokonał oceny czy działki drogowe nadają się do samodzielnego zagospodarowania. Zwróciła uwagę, że w skardze na decyzję Kolegium wielokrotnie wskazywała, że działki drogowe nie mogą być zbywane samodzielnie, gdyż skutkowałoby to pozbawieniem pozostałych działek dostępu do drogi publicznej.

Sąd I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego powinien móc dokonać subsumpcji art. 98a ust. 1b u.g.n. do zaistniałego w niniejszej sprawne stanu faktycznego. W szczególności powinien dokonać oceny w zakresie tego, czy działki drogowe spełniają wymóg możliwości samodzielnego zagospodarowania, gdyż powyższe pozostaje w bezpośrednim związku z ustaloną wartością nieruchomości po podziale, co w konsekwencji wpływa na wysokość opłaty adiacenckiej.

Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w zaskarżonym wyroku poprzestał tylko i wyłącznie na wskazaniu brzmienia art. 98a ust. 1b u.g.n, nie poświęcając mu dalszej uwagi, co skutkowało błędnym uznaniem, że działki drogowe wliczają się do wartości nieruchomości po podziale.

Skarżąca podkreśliła, że dokonanie oceny czy działki drogowe stanowią działki możliwe do samodzielnego zagospodarowania nie jest oceną operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego M. A. w dniu 14 marca 2023 r. stanowiącego dowód w niniejszej sprawie, a jest działaniem polegającym na dokonaniu oceny prawidłowego zastosowania art. 98a ust. 1b u.g.n. w niniejszej sprawie, którego to interpretacja oraz wiążąca wykładania jest wy łączną domeną Sądów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego. W ocenie Sądu kasacyjnego istota sporu sprowadza się jednak do wykładni pojęcia samodzielnego zagospodarowania działki, zawartego w art. 98a ust. 1b ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm., dalej "u.g.n."). Sąd kasacyjny sygnalizuje, że Skarżąca nie wskazała publikatora ustawy o gospodarce nieruchomościami, co za tym idzie, nie wskazała wprost z jakiej daty brzmienie ustawy winno mieć zastosowanie. Sąd kasacyjny uznaje, że zastosowanie znajduje brzmienie ustawy na dzień 8 września 2023 to jest na datę wydania decyzji podziałowej i taki też publikator ustawy został wyżej wskazany.

Zgodnie z art. 98 ust. 1b zdanie drugi u.g.n. "Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi."

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, braku możliwości samodzielnego zagospodarowania działek przeznaczonych pod drogi wewnętrzne Skarżąca upatruje w braku możliwości samodzielnego ich zbycia. Skarżąca podkreśla, że działki drogowe pełnią jedynie rolę służebną w stosunki do działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną.

Odnosząc się do tak uzasadnionego zarzutu Sąd kasacyjny wyjaśnia, że pojęcie samodzielnego zagospodarowania działki nie zostało zdefiniowane w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Sięgając do języka naturalnego wskazać należy, że rzeczownik "zagospodarowanie" pochodzi od czasownika "zagospodarować" który oznacza : «racjonalnie wykorzystać teren lub zasoby» (https://sjp.pwn.pl/slowniki/zagospodarowanie.html). Pojęcie samodzielnego zagospodarowania dotyczyłoby więc możliwości racjonalnego wykorzystania określonej działki.

W ocenie Sądu kasacyjnego dokonując wykładni pojęcia działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania uwzględnić należy kontekst prawny, w jakim użyte jest to pojęcie. Zawarte jest ono w przepisie dotyczącym ustalenia opłaty adiacenckiej, w następstwie wzrostu wartości działki na skutek jej podziału, dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego. Słusznie zatem Skarżąca odwołuje się do postanowień decyzji podziałowej.

W rozpoznawanej sprawie na mocy decyzji podziałowej powstały zarówno działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jak i działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne. Sąd kasacyjny wskazuje, że takie przeznaczenie tych działek w decyzji podziałowej oznacza, że w ocenie organu podziałowego nadają się one do racjonalnego wykorzystania na ten właśnie cel. Przeznaczenie działki pod drogę wewnętrzną oznacza zatem, że może być ona na ten cel zagospodarowana. Samodzielność zagospodarowania w odniesieniu do danej działki oznacza zatem, że jest ona przeznaczona na określony cel, wskazany w decyzji podziałowej. Okoliczność, że działka drogowa ma - jak to wskazuje Skarżąca – cel służebny względem działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nie wyłącza tego, że posiada ona własny, wynikający z decyzji podziałowej, cel zagospodarowania.

Sąd kasacyjny dostrzega, że co do zasady, w przypadku wydzielenia w decyzji podziałowej działek gruntu przeznaczonych pod drogi wewnętrzne, obrót nimi powiązany jest z obrotem działkami budowlanymi czy to w formie zbywania udziałów w działkach drogowych, czy też poprzez ustanowienie na nich służebności. Jak bowiem wynika z art. 99 u.g.n. jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3, podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Za spełnienie warunku uważa się także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.

Z samej zatem istoty przeznaczenia działek pod drogi wewnętrzne celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej wynika, że nie będą mogły one stanowić samodzielnego przedmiotu obrotu. Powiązanie obrotu udziałami w działkach wydzielonych pod drogi wewnętrzne nie wyłącza jednak możliwości samodzielnego ich zagospodarowania na cel wskazany w decyzji podziałowej.

Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że w świetle art. 98a ust. 3 u.g.n. jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie.

Ustawodawca przewidział zatem, że wyłącznie powierzchnia działek przeznaczonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych nie jest uwzględniana dla wyliczenia opłaty adiacenckiej. Nie zastosował tego samego mechanizmu w odniesieniu do działek przeznaczonych pod drogi wewnętrzne.

Obecnie brzmienie art. 98a ust. 1, 1a i 1b u.g.n. jest wynikiem nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1509, dalej "ustawa nowelizująca"). Sąd kasacyjny dostrzega, że jak wynika z uzasadnienia do projektu tej ustawy "Wprowadzenie art. 98a ust. 1b ma na celu poprawę czytelności przepisu art. 98a. W tym celu podzielono art. 98a ust. 1 na art. 98a ust. 1 oraz art. 98a ust. 1b. Wydzielony art. 98a ust. 1b dedykowany jest kwestiom związanym z wyceną nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości." Pojęcie możliwości samodzielnego zagospodarowania działki, o którym mowa w art. 98a ust. 1b zdanie drugie u.g.n. nie było jednak wcześniej użyte w art. 98a ust. 1 u.g.n.

Jak zwrócono uwagę w wyroku z 22 listopada 2018 r. I OSK 101/17 "W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego można wskazać wyroki, w których prezentowane są dwa stanowiska: pierwsze stanowisko, zgodnie z którym wyceny nieruchomości po podziale nie powinno robić się dla poszczególnych działek powstałych po podziale, a dla całej nieruchomości ( tak np. w wyroku NSA z dnia 7 marca 2017r., sygn.akt I OSK 1146/15), zgodnie zaś z drugim stanowiskiem ustalenie wartości nieruchomości po podziale dokonuje się poprzez zsumowanie wartości działek powstałych po podziale ( tak np. w wyroku NSA z dnia 22 lipca 2014r., sygn. akt I OSK 2948/12, w wyroku NSA z dnia 26 września 2017r., sygn. akt I OSK 2951/15). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przychyla się do tego drugiego stanowiska. Dodatkowo należy zaznaczyć, że ustawą z dnia 20 lipca 2017r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz.U 2017.1509) zmieniony został art.98a, w wyniku tej zmiany dodany został ust.1b, który ma następującą treść " Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi", Pierwsze dwa zdania ust.1b, to powtórzenie treści, która przed nowelizacją była zawarta w ust. 1, zaś nowością jest rozwiązanie zawarte w zdaniu trzecim, zgodnie z którym wartość nieruchomości po podziale ustala się jako sumę działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania. Tym samym ustawodawca rozstrzygnął w ten sposób sporne zagadnienie."

Zatem wprowadzona nowelizacja, w tym odwołanie do możliwości samodzielnego zagospodarowania działek odczytane zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako konieczność ustalenia wartości nieruchomości po podziale poprzez zsumowanie wartości działek powstałych po podziale.

Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że konieczność uwzględnienia przy wycenie działki podlegającej podziałowi również działek przeznaczonych pod drogi wewnętrzne po dacie wejścia w życie art. 98a ust. 1b u.g.n. nie była kwestionowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z 24 marca 2023 r. I OSK 269/22 wskazano, że wycena nieruchomości po podziale musi uwzględniać także działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne i parkingi. Sąd kasacyjny wyjaśnił, że stan prawny wytworzony wskutek podziału nieruchomości na mniejsze działki umożliwia obrót prawny działkami wchodzącymi w skład podzielonej nieruchomości, w tym działkami przeznaczonymi pod drogi wewnętrzne. Natomiast okoliczność, że skarżący nie może przeznaczyć tych działek na inny cel niż wskazany w decyzji podziałowej nie oznacza, że powyższe działki nie nadają się do samodzielnego zagospodarowania.

W wyroku z 29 kwietnia 2024 r. I OSK 631/23 wyjaśniono, że w doktrynie jednoznacznie się wskazuje, że "Jeśli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki pod drogi publiczne lub poszerzenie dróg publicznych, to wtedy do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem, jak i po podziale, powierzchnie nieruchomości pomniejsza się o powierzchnie działek wydzielonych pod te drogi. Nie wyłącza się powierzchni dróg wewnętrznych." (J. Dydenko, T. Telega, Wycena nieruchomości. Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego, Wolters Kluwer 2016, s. 60, uw. 4; wyd. 2 Wolters Kluwer 2018, uw. 5 do art. 98a).

W cytowanym wyroku zaznaczono, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że "artykuł 98a ust. 3 ugn odnosi się wyłącznie do nieruchomości, które w decyzji podziałowej zostały wydzielone jako drogi publiczne względnie pod poszerzenie dróg publicznych, nie zaś pod inne drogi, choćby były one nawet ogólnie dostępne" (wyrok WSA w Poznaniu z 21.3.2013 r. IV SA/Po 1122/12, Lex 1301314). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wydzielenie działki pod drogę wewnętrzną świadczy o tym, że działka taka ma własne, samodzielne przeznaczenie (art. 98a ust. 1b ugn zdanie ostatnie) jako droga (choć niepubliczna) i jeśli jest możliwe ustalenie jej wartości, winno to skutkować koniecznością jej wyceny.

Odnosząc się do zacytowanego przez Skarżącą wyroku NSA z 18 grudnia 2016 r. I OSK 1940/16 (w skardze kasacyjnej błędnie wskazano jako datę wydania 18 grudnia 2015 r.) wskazać należy, że fragment ten poprzedza dalsze stanowisko NSA w świetle którego : "przedmiotem wyceny, zarówno przed podziałem i po nim, winna być więc tylko i wyłącznie nieruchomość zapisana w księdze wieczystej. Wycenie takiej podlega nie działka, czy działki a nieruchomość - jako całość. Zatem zarówno przed podziałem nieruchomości, jak i po jej podziale, szacunek winien być dokonywany w stosunku do całości gruntu, bo tylko on stanowi nieruchomość gruntową. I tak też - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie - się stało w niniejszej sprawie, co bezspornie wynika z akt sprawy." Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym przez Skarżącą wyroku przyjął wykładnię, która na skutek zmiany wprowadzonej ustawą nowelizującą jest już nieaktualna.

Podsumowując, zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 98a ust. 1b zdanie drugie u.g.n. uznać należało za niezasadny.

Uznanie, że w świetle art. 98a ust 1b zdanie drugie u.g.n. działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne spełniają warunek działek nadających się do samodzielnego zagospodarowania oznacza, że zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. również nie jest zasadny. Zarzut ten, jak wynika zarówno z jego sformułowania jak i uzasadnienia Skarżąca wiąże bowiem z błędną w jej ocenie wykładnią art. 98a ust. 1b u.g.n.

W konsekwencji, niezasadny był również zarzut naruszenia art.151 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki nie naruszył tego przepisu oddalając skargę. Uwzględnienie w operacie stanowiącym podstawę ustalenia opłaty adiacenckiej wartości działek przeznaczonych pod drogi wewnętrzne było działaniem prawidłowym.

Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.