Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania postanawia: I. zwolnić L.N. od kosztów sądowych, II. ustanowić dla L.N. adwokata.

L.N. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W uzasadnieniu wniosku podał, że jest osobą niepełnosprawną – inwalidą II grupy.

Utrzymuje się z renty inwalidzkiej (810 zł. brutto miesięcznie) . Opłaca alimenty na rzecz córki (w wysokości 350 zł.).

Skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów majątkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika) następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając wniosek w tym zakresie mniejsze znaczenie ma aspekt wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść, albowiem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest możliwe tylko wówczas, gdy strona nie jest

w stanie ponieść nawet minimalnych kosztów. Brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania należy rozpatrywać w kontekście przyczyn od strony niezależnych, że obiektywnie nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych.

Skarżący nie określił we wniosku o przyznanie prawa pomocy kosztów utrzymania, uwzględniając jednak minimalne potrzeby życia codziennego, a także fakt, że jest on osobą niepełnosprawną, której została przyznana renta inwalidzka, należy uznać, że nie jest on w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów zainicjowanego postępowania sądowego, w tym kosztów związanych

z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. W tej sytuacji nawet wydatkowanie minimalnych kwot nie byłoby obojętne dla jego budżetu. W konsekwencji żądanie od skarżącego jakichkolwiek kosztów stanowiłoby nieproporcjonalne ograniczenie jego prawa do sądu.

Z przedstawionych względów na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.