Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny oddala skargę

IV SA/Wa 2796/17

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].08.2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej Starostą) z dnia [...].07.2016 r. nr [...], którą odmówiono T. D. zmiany lasu na użytek rolny na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...]. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. T. D. wystąpił do Starosty [...] o zmianę przedmiotowego lasu na użytek rolny, przedstawiając następującą argumentację: 1) teren przedmiotowej działki jest słabo zalesiony, 2) nigdy na przedmiotowej działce nie rósł las, 3) działka nie nadaje się do zalesienia przez specyficzny nieregularny kształt, 4) brak jest możliwości stworzenia prawidłowo funkcjonującego ekosystemu leśnego,

5) brak jest możliwości zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, 6) wnioskodawca nie posiada wiedzy o prowadzeniu gospodarki leśnej, 7) brak jest przesłanek ekonomicznych do zalesienia działki. Podczas wizji przeprowadzonej w terenie, na działce nr ew. [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] stwierdzono, że rośnie tam las o znikomej wartości uprawy leśnej. Większość drzew porastających działkę stanowią zadrzewienia przydrożne gatunku robinia akacjowa. Pozostały drzewostan stanowią samosiewki klonu jesionolistnego, w wieku do 10 lat oraz zakrzewienia. Organ podał, że sam brak zwartego zadrzewienia, ani domniemanie, że dana powierzchnia nie była porośnięta lasem, nie stanowi podstawy do zmiany kwalifikacji gruntu z leśnej na rolną. Oceny zasadności wprowadzenia roślinności leśnej w sposób naturalny lub sztuczny - ze względu na kształt i położenie działki - powinna dokonać osoba z odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi. W myśl art. 35 ust. 2 ustawy o lasach, Nadleśniczy udziela właścicielowi lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa pomocy, na wniosek zainteresowanego, poprzez doradztwo w zakresie zalesienia i gospodarki leśnej, odpłatne udostępnienie sadzonek drzew i krzewów leśnych oraz specjalistycznego sprzętu leśnego. Organ ustalił, że działka o nr ew. [...] oraz o powierzchni [...] ha, objęta była uproszczonym planem urządzania lasów już od [...].01.1997 r., gdzie figuruje jako powierzchnia do odnowy leśnej.

Wobec tego Organ wyraził opinie, że w momencie nabywania przez właściciela praw do gruntu, powinien on być świadomy obowiązków nałożonych przez ustawodawcę na właścicieli gruntów leśnych. Stwierdził, że art. 13 ust. 1 ustawy o lasach mówi miedzy innymi o obowiązku właściciela lasu do zachowania roślinności leśnej, ochrony przeciwpożarowej, przebudowy drzewostanu, który nie zapewnia osiągnięcia celów gospodarki leśnej.

Odnosząc się do argumentu o braku możliwości stworzenia prawidłowo funkcjonującego ekosystemu leśnego Starosta poinformował, że działka objęta jest Studium Uwarunkowania Zagospodarowania Przestrzennego Obszarów Chronionych w Województwie [...], dotyczącym [...] Parku Narodowego, sporządzony przez [...] Biuro Planowania Przestrzennego i Rozwoju Regionalnego. W Opracowaniu tym dokładnie opisano wielkoobszarowe formy ochrony przyrody w odniesieniu do ekosystemu występującego w [...] Parku Narodowym i jego otulinie. Występuje tam zapis o zakazie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Stąd Starosta stwierdził, że jeżeli sytuacja finansowa nie pozwala Wnioskującemu na dopełnienie wszystkich obowiązków na nim ciążących, to powinien rozważyć możliwość pozbycia się praw do działki na rzecz osoby trzeciej lub Lasów Państwowych.

Na skutek wniesionego odwołania - SKO utrzymało tę decyzję w mocy. Podało, że skoro Wnioskodawca stwierdził, iż nie widzi możliwości zalesienia omawianej nieruchomości gruntowej, a także zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz brak jest przesłanek ekonomicznych do zalesienia przedmiotowej działki – to nie można było uwzględnić wniosku. Sam brak zwartego zadrzewienia, ani domniemanie, że dana powierzchnia nie była porośnięta lasem, nie stanowi podstawy do zmiany kwalifikacji gruntu z leśnej na rolną. Teren działki nr ew. [...] stanowi obszar leśny LsVI (lasy i grunty leśne). Natomiast obecnie na obszarze tej działki brak jest zadrzewienia.

Tym niemniej SKO odwołało się do orzecznictwa sądowo-administracyjnego, z którego wynika, że zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela czymś niezbędnym w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta winna być uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Dla ustalenia istnienia "szczególnie uzasadnionych potrzeb" nie wystarcza wystąpienie po stronie właściciela zwykłych, ale konieczne jest wystąpienie potrzeb kwalifikowanych, czyli nadzwyczajnych, wyjątkowych, a zatem wyraźnie odbiegających od potrzeb typowych. Organ odwoławczy podkreślił też, że prawidłowa wykładnia tego przepisu ustawy nie może być również oderwana od uregulowań ustawy o lasach. W jej art. 1 określono zasady zachowania, ochrony i powiększenia zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową, a przepisy ustawy stosuje się do lasów bez względu na formę ich własności (art. 2 ustawy). Poza tym art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, nakłada na właścicieli lasów obowiązek utrzymania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej ich powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania.

Z tego względu, w ocenie SKO, Organ I. instancji rozważył wszystkie istotne okoliczności, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W oparciu o to SKO stwierdziło, że wskazane przez Wnioskodawcę potrzeby nie są wystarczające do dokonania przedmiotowej zmiany. W szczególności SKO wyjaśniło, że okoliczność, czy działka, ze względu na swój nieregularny kształt, nadaje się do zalesienia, nie należy do oceny właściciela tej działki, który w dodatku podkreśla, że nie posiada wiedzy o prowadzeniu gospodarki leśnej. Nadto z akt sprawy nie wynika, aby poza ustalonymi okolicznościami istniały jeszcze jakiekolwiek inne kwestie wymagające wyjaśnienia, a mogące mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W szczególności żadnych takich okoliczności nie wskazał Skarżący. We wniesionej skardze T. D. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i:

- powołał się na swoje szczególnie uzasadnione potrzeby, dowodząc w pierwszej kolejności, że na przedmiotowej działce nigdy nie rósł las, a w obecnym momencie na tym terenie jest jedynie trawa oraz nieliczne krzewy i chwasty (tym samym spełnienie obowiązków nałożonych na właścicieli lasów, określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o lasach jest niemożliwe do spełnienia w związku z faktem, iż działka nigdy nie posiadała przymiotu gruntu leśnego oraz cech konstytutywnych lasu);

- zaznaczył, że znaczenie ma jej otoczenie. Od wschodu działka ta przylega do działki stanowiącej drogę gminną, pokrytą nawierzchnią asfaltową. Ponadto działka służy częściowo umiejscowionemu na niej przystankowi autobusowemu. Od północy sąsiaduje z działką stanowiącą ruchliwą drogę wojewódzką nr [...], pokrytą nawierzchnią asfaltową. W rzeczywistości od strony północnej działka jest wykorzystywana częściowo na gruntowe pobocze drogi wojewódzki nr [...] oraz częściowo na potrzeby melioracyjne tejże drogi. Od zachodu graniczy z działką stanowiącą własność Wnioskodawcy, użytkowaną w głównej mierze jako grunty orne, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane, a grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych stanowią jedynie [...] ha z działki o całkowitej powierzchni [...] ha. Od południa działka ta przylega dłuższym bokiem do działki stanowiącej własność T. D., użytkowanej jako grunty orne, grunty rolne zabudowane i nieużytki; - zarzucił, że brak jest możliwości jej zalesienia, co spowodowane zostało przyczynami faktycznymi oraz względami bezpieczeństwa pożarowego. Oświadczył, że nie jest w stanie zapewnić bezpieczeństwa potencjalnej roślinności leśnej na tej działce. Sytuacja faktyczna powoduje permanentne zbieranie się śmieci na jej terenie, co stanowi potencjalne niebezpieczeństwo dla ewentualnej roślinności leśnej. Posiada ona specyficzny nieregularny kształt oraz znajduje się w zagłębieniu, w związku z czym nie nadaje się – zdaniem Skarżącego - do zalesienia;

- stwierdził, że teren jest nieprzyjazny dla dziko żyjących zwierząt, co skutkuje brakiem ich osiedlania się na przedmiotowym terenie, a nawet unikaniem go. Brak jest więc możliwości stworzenia prawidłowo funkcjonującego ekosystemu leśnego;

- wyjaśnił, że nie posiada odpowiedniego wykształcenia, a tym bardziej doświadczenia w prowadzeniu gospodarki leśnej. Nie jest również w posiadaniu wystarczających środków finansowych oraz urządzeń niezbędnych do prowadzenia takiej działalności;

- wskazał, że działka ew. nr [...] nie sąsiaduje z lasem, a przylega do użytków rolnych z dwóch stron, stanowiących własność T. D. Ponadto działki bezpośrednio z drugiej strony dróg asfaltowych, również są polami uprawnymi i nie stanowią lasów. Poza tym żadna z sąsiadujących działek nie jest oznaczona jako LsVI. Właściwa jest więc zmiana kategorii terenu, zaewidencjonowanego jako las, będącego enklawą pośród użytków rolnych;

- wyjaśnił, że nie planuje zmiany wyglądu terenu oraz nie przewiduje wycinki krzewów. Zapewnił, że z punktu widzenia środowiska i jego ochrony zmiana kategorii przedmiotowej działki nic nie zmieni. Zmiana nieużytku, wpisanego w ewidencji gruntów jako las, na użytek rolny w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie zakłóci obecnego stanu rzeczy;

- odnosząc się do argumentacji Starosty stwierdził, że Studium Uwarunkowania Zagospodarowania Przestrzennego Obszarów Chronionych w Województwie [...] dotyczące [...] Parku Narodowego, sporządzone przez [...] Biuro Planowania Przestrzennego i Rozwoju Regionalnego nie jest aktem prawa miejscowego, a w konsekwencji o nie jest źródłem przepisów powszechnie obowiązujących;

- podał, że nie wyklucza tej zmiany rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 42, poz. 870, ze zm.);

- stwierdził, że działka ta nie jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt. 1 ustawy o lasach, bo nie spełnia kryterium przestrzennego. Rośliny, które Starosta [...]błędnie zidentyfikował na przedmiotowej działce jako drzewa, nie stanowią zwartego zadrzewienia o powierzchni co najmniej 0,10 ha, gdyby nawet uznać je za drzewa, choć cała działka ma pow. 1,1100 ha;

- podał, że nie posiada ta działka też runa leśnego, podczas gdy ustawodawca rozumie las jako grunt pokryty koniunkcyjnie drzewami, krzewami, runem leśnym;

- podkreślił, że działka ta nie spełnia kryterium przeznaczenia w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy o lasach. Nie jest przeznaczona do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody, nie wchodzi w skład parku narodowego, nie jest wpisana do rejestru zabytków;

- zarzucił Organom obu instancji przekroczenie granic uznania administracyjnego, jako że decyzje ich były podyktowane dowolnością. Konkludując Skarżący wyraził przekonanie, że działka ta nie spełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3 ustawy o lasach, więc nie może być uznana za las. Za niewystarczające Skarżący uznał poprzestanie jedynie na oględzinach działki, a pominięcie jego argumentacji. Przed II. instancją Skarżący poszerzył argumentację o fakt posiadania archiwalnych zdjęć, świadczących o tym, że działka nigdy nie stanowiła lasu. Uzupełnił swoje uzasadnienie również o odniesienie się do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrona Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2015 roku, prowadzonego w tej sprawie, w którym RDOŚ, z którego wynika, że zmiana lasu na użytek rolny na przedmiotowej działce nie będzie miała znaczącego wpływu na środowisko, w tym na obszary chronione.

Skarżący wyraził przekonanie, że fakt, iż w ewidencji gruntów znajduje się błędne oznaczenia gruntu, jest naruszeniem zasady praworządności wynikającej z art. 6 oraz art. 7 k.p.a., ze względu na działanie w sprzeczności z interesem Skarżącego, a nawet na jego szkodę. Zarzucił, że SKO nie przeprowadziło w sprawie autonomicznego postępowania dowodowego, a przedstawione przez Skarżącego w odwołaniu i we wniosku dowody i fakty nie zostały wzięte pod uwagę.

Skarżący wyraził przekonanie, że w dostatecznym stopniu zaprezentował swą szczególnie uzasadnioną potrzebę, pozwalającą na zmianę lasu na użytek rolny, w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Jego zdaniem, SKO nie zakwestionowało, że żądanie jest podyktowane uzasadnioną potrzebą właściciela lasu, jednakże podważyło jego szczególny charakter. Natomiast, jego zdaniem, wskazane przez niego okoliczności w wystarczającym stopniu potwierdzają charakter szczególny przymusowości. Kluczowy w ocenie charakteru szczególnego jest fakt. że potrzeby Skarżącego się na siebie nałożyły oraz mają charakter wielopłaszczyznowy, wieloaspektowy, skomplikowany i złożony. To właśnie suma wskazanych przez Skarżącego okoliczności, stanowi szczególnie uzasadnione potrzeby, z których fakt, że działka nigdy nie stanowiła lasu, jest kluczowy. Wyraził też przekonanie, że prawo powinno służyć swojemu społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu. Tym samym utrzymywanie fikcji prawnej, w postaci błędnego oznaczenia w ewidencji gruntów nieużytku jako lasu – jego zdaniem - pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Skarżący wyraził przekonanie, że doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący, a następnie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzucił też naruszenie zasady praworządności, wynikającej z art. 6 k.p.a. oraz zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Wobec zaś uchybień w decyzji Organu I. instancji, tj. decyzji Starosty [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie odniosło się nawet do argumentów podniesionych w odwołaniu, a tym bardziej we wniosku inicjującym to postępowanie. Stwierdził, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., jeśli SKO odmówiłoby wiarygodności lub mocy dowodowej podanym przez Skarżącego informacjom, musiałoby wyjaśnić podstawę prawną takiego postępowania względem przedstawionych informacji, czego nie uczyniło. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].08.2017 r. nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje starosta na wniosek właściciela lasu. Na właścicielu lasu, co do zasady spoczywa obowiązek zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych). Poza pielęgnowaniem i ochroną lasu, musi on też zapewniać ochronę przeciwpożarową, czemu służą m. in. tzw. przecinki. Związane jest to m. in. z usuwaniem drzewostanu chorego, o nikłym potencjale gospodarczym.

Nadto właściciel winien użytkować las w taki sposób, aby trwale zapewniać optymalną realizację wszystkich funkcji lasu. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, Organy obu instancji w dostatecznym stopniu ustaliły tak stan faktyczny tej sprawy, jak i rozważyły argumentację przedstawioną przez Wnioskodawcę. Trzeba przy tym mieć na względzie, że to jedynie na Wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zaistniały owe szczególnie uzasadnione potrzeby. Musi być wykazany ich szczególny charakter. Jest to wiec przesłanka kwalifikowana. Niewątpliwie przedmiotowa działka oznaczona nr ew. [...], położona w obrębie geodezyjnym [...], gm. [...] ma pow. [...] ha, a więc powierzchniowo samodzielnie może stanowić las. Co więcej, jako użytek leśny figurowała już w Uproszczonym Planie Urządzenia lasu od 1997 r., obowiązującym do końca 2006 r. Trzeba też zauważyć, że Skarżący nabywając tę działkę – świadomie kupował las o pow. ponad 1 ha. Zasadnie więc działka nr ew. [...]w ewidencji gruntów nadal figuruje jako obszar leśny oznaczony symbolem LsVI (lasy i grunty leśne).

Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że w ewidencji gruntów znajduje się błędne oznaczenie gruntu, co rzekomo ma stanowić naruszenie zasady praworządności, wynikającej z art. 6 oraz art. 7 k.p.a., ze względu na działanie sprzeczne z interesem Skarżącego, a nawet na jego szkodę.

W tym też kontekście bezzasadny jest zarzut skargi, że SKO nie przeprowadziło w sprawie autonomicznego postępowania dowodowego. Wyjaśnienia poczynione i materiał dowodowy zgromadzony przez Organ I. instancji w tej sprawie był bowiem wystarczający do jej prawidłowego i wnikliwego rozstrzygnięcia. Skarżący nie wskazał zresztą jakich materiałów miałoby, jego zdaniem, zabraknąć. Z tego względu argumentacja skargi, że z uwagi na czasowy brak roślinności leśnej nie jest to las, nie zasługiwała na uwzględnienie. Bez znaczenia pozostaje też fakt, że obecnie istniejące na tym terenie drzewa nie stanowią zwartego zadrzewienia o powierzchni co najmniej 0,10 ha. Drzewostan ten, o czym wspomniał Starosta, był bowiem przewidziany do odtworzenia (działka do odnowy leśnej). Nie można też podzielić argumentacji skargi, że na działce tej nie można prowadzić gospodarki leśnej. Wbrew argumentacji skargi, nie stoi temu na przeszkodzie jej kształt czy położenie. Zresztą Skarżący przyznał, że w tym przedmiocie (prowadzenia racjonalnej gospodarki leśnej) nie posiada żadnej wiedzy specjalistycznej. Wyrażał zatem jedynie swe odczucia.

Trzeba też mieć na względzie, że wbrew przekonaniu Skarżącego, za istnieniem szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu, nie może samodzielnie przemawiać uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, na które się powołał. Jest to jedynie argumentacja uzupełniająca. Podobnie powoływanie się na zagrożenie pożarowe, nie zostało w żaden sposób uwiarygodnione. Hipotetyczne istnienie takiego zagrożenia brzmi bardzo mało prawdopodobnie i nieprzekonująco. Podniesiony przez Skarżącego fakt, że w najbliższej okolicy nie występują obszary leśne, nie jest zaś argumentem, który mógłby zostać zakwalifikowany jako szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, przemawiająca za zmianą lasu na użytek rolny na tej działce.

Sam fakt, że właściciel tej działki nie jest zainteresowany prowadzeniem na niej gospodarki leśnej, a wolałby prowadzić gospodarkę rolną, tak jak na pozostałych swych przyległych działkach, nie oznacza, że stanowi to wystarczającą przesłankę do żądanej zmiany przeznaczenia działki nr ew. [...] i Organy winny się do tego wniosku przychylić.

Niewątpliwie z woli ustawodawcy zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla jego właściciela czymś niezbędnym w danej sytuacji, przy czym winna zostać uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny i w tym zakresie należy zgodzić się z argumentacją SKO. W niniejszej sprawie brak jest wskazania przez Skarżącego potrzeb kwalifikowanych, czyli nadzwyczajnych, wyjątkowych, a zatem wyraźnie odbiegających od potrzeb typowych. Trzeba poza tym mieć na względzie, że do właściwego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy nie dochodzi tylko wówczas, gdy żądanie wniosku zostaje uwzględnione, jak zdaje się sugerować Skarżący. Odmienna od przeprowadzonej przez Skarżącego, ocena okoliczności niniejszej sprawy i znaczenia przedstawionej przez T. D. argumentacji, dokonana przez Organy obu instancji - była uprawniona w realiach rozpatrywanej sprawy. Stanowiła swobodną ocenę Organów, ale nie nosi cech dowolności, wbrew twierdzeniom T. D.

Skarżący stwierdził, że przedstawił charakter wielopłaszczyznowy, wieloaspektowy, skomplikowany i złożony tej sytuacji. Wyraził przekonanie, że to właśnie suma wskazanych przez Skarżącego okoliczności, stanowi szczególnie uzasadnione potrzeby, z których fakt, że działka nigdy nie stanowiła lasu, jest kluczowy. Z tym stanowiskiem zgodzić się nie można. W rzeczywistości Skarżący nie przedstawił ani jednej przekonującej okoliczności, pozwalającej na uznanie, że zachodzi owa szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, przemawiająca za zmianą lasu na użytek rolny na tej działce. Z tego względu nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi braku wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy oraz pominięcia przeprowadzenia istotnych w niej dowodów przez Organy. Trafne w tym kontekście pozostają wywody SKO, że przecież art. 13 ust. 1 ustawy o lasach, nakłada na właścicieli lasów obowiązek utrzymania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Zatem wciąż jeszcze uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej ich powierzchni leśnej, która ma służyć nawet jej zwiększaniu.

Na marginesie wskazać natomiast trzeba, że trafnie zauważył Skarżący, iż Studium Uwarunkowania Zagospodarowania Przestrzennego Obszarów Chronionych w Województwie [...], dotyczące [...] Parku Narodowego, sporządzone przez [...] Biuro Planowania Przestrzennego i Rozwoju Regionalnego nie jest aktem prawa miejscowego, a w konsekwencji o nie jest źródłem przepisów powszechnie obowiązujących. Należy jednak mieć na uwadze, że SKO w zaskarżonej decyzji nie powołało się na to Studium, a swej argumentacji nie wzmacniało powołaniem się na jego ustalenia. Zaskarżona decyzja została zatem właściwie uzasadniona, a argumentacja w niej zawarta i właściwie wyłożona, wynikała z rozważenia wszelkich zarzutów odwołania i ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Nie doszło zatem – wbrew zarzutom skargi – do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.

Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.