II SAB/Bd 166/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2025-10-29	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy	
Sędziowie	Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Joanna Janiszewska - Ziołek
Mariusz Pawełczak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	658
6146 Sprawy uczniów	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 3 par. 2 pkt 4, art. 58 par. 1 pkt 6 ppsa; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły postanawia odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 września 2025 r. M. K. (dalej: "skarżący", "strona") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza K. (dalej: "Burmistrz", "organ") w przedmiocie niewydania decyzji administracyjnej w sprawie odmowy zwrotu kosztów dowozu K. K. posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego do Niepublicznej Szkoły Podstawowej [...].

Powołując się na art. § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") skarżący wniósł o:

- stwierdzenie bezczynności Burmistrza w przedmiocie niewydania decyzji administracyjnej lub nie zawarcia umowy w sprawie zwrotu kosztów dowozu ucznia - wniosek z dnia 17 sierpnia 2025 r. (zarejestrowany w Urzędzie Miejskim w K. w dniu 18 sierpnia 2025 r., uzupełniony 27 sierpnia 2025 r.);

- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji administracyjnej albo zawarcia umowy w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu ucznia w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia.

Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 17 sierpnia 2025 r. (uzupełnionym pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r.) złożył w Urzędzie Miejskim w K. wniosek o zwrot kosztów dowozu syna posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego do Niepublicznej Szkoły Podstawowej [...]. Powołując się na przepis z art. 39a ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1043 ze zm. – dalej: "p.o.") skarżący stwierdził, że organ miał obowiązek zawrzeć z nim umowę albo załatwić sprawę w terminie 14 dni od dnia uznania wniosku za kompletny – tj. do dnia 11 września 2025 r. W dniu 12 września 2025 r. złożył ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a."). W odpowiedzi Urząd sporządził pismo datowane na dzień 9 września 2025 r., według metadanych podpis elektroniczny Burmistrza złożono w dniu 15 września 2025 r., natomiast wysyłka przez ePUAP nastąpiła 16 września 2025 r. Dalej skarżący podniósł, że w przypadku, gdy organ nie zamierza zawrzeć umowy powinien wydać decyzję administracyjną odmawiającą zwrotu kosztów. Brak jakiejkolwiek formy rozstrzygnięcia stanowi bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarżący zaakcentował ponadto, że pismo organu z dnia 9 września 2025 r. nie może zostać uznane za decyzję administracyjną, bowiem nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Nadto skarżący zakwestionował prawidłowe doręczenie mu pisma z dnia 9 września 2025 r. przez ePUAP oraz zwrócił uwagę na przekroczenie ustawowego terminu na załatwienie sprawy o co najmniej 5 dni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W rozbudowanej argumentacji organ w pierwszej kolejności przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania oraz odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze powołując stosowne orzecznictwo zaakcentował, że odmowa przyznania zwrotu kosztów dowozu ucznia do szkoły rozstrzygana jest przez wydanie w sprawie zwykłego pisma i jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Dalej wyjaśnił, że pismem z dnia 9 września 2025 r. powołując się na przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 127 ust. 1 i ust. 14 p.o. w zw. z pkt 3 orzeczenia nr PP-P.4240.97.2025 o potrzebie kształcenia specjalnego poinformował skarżącego, że nie zapewni w roku szkolnym 2025/2026 wnioskowanego przez skarżącego zwrotu kosztów dowozu syna do Niepublicznej Szkoły Podstawowej [...].

Końcowo organ wskazał również, że po ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału, mając na uwadze w szczególności indywidualne potrzeby edukacyjne syna skarżącego uznał za zasadne zapewnić mu dowóz do ww. szkoły, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 21 października 2025 r.

W pismach procesowych z dnia 2 i 10 grudnia 2025 r. skarżący odniósł się do korespondencji prowadzonej z organem administracji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność, akcentując antydatowanie przez organ pism.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku wskazanym w pkt 4a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 lub na przewlekłość w sprawach z art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania aktu, interpretacji, dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, w wyznaczonym terminie (§ 1 pkt 1–3).

Jednocześnie stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Sąd wskazuje również, czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, w przypadkach określonych w § 1, sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę (art. 154 § 6) albo przyznać skarżącemu od organu sumę pieniężną do wysokości połowy tej kwoty (§ 2).

W kontekście sformułowanych zarzutów wyjaśnić skarżącemu należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się podgląd, iż odmowa zapewnienia uczniom dojazdu do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 775/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Olsztynie z 15 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 149/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 stycznia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 614/07; z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 369/15). Skoro służy stronie skarga do sądu na czynność odmowy dowozu dziecka do szkoły lub zwrotu kosztów, to dopuszczalna jest także skarga na bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Ponadto wyjaśnienia wymaga, że w związku z faktem, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym skarga nie musiała być poprzedzona ponagleniem.

W tym miejscu należy zwrócić szczególną uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, w której NSA wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu stanowisko przyjęte w zaskarżonej uchwale znajduje również zastosowanie w sprawie podejmowania przez organ aktu lub czynności, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem w szczególności do wydania przez organ odmowy zapewnienia transportu dziecka do szkoły lub zwrotu kosztów.

W niniejszej sprawie niewątpliwie istnieje norma prawna zobowiązująca organy do zapewnienia dziecku skarżącego dowozu do szkoły zawarta w art. 39 ust. 4 p.o. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 9 września 2025 r., wysłanym z pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 16 września 2025 r. (a zatem przed wniesieniem skargi – 29 października 2025 r.) organ poinformował skarżącego, że nie zapewni w roku szkolnym 2025/2026 wnioskowanego przez skarżącego zwrotu kosztów dowozu syna do Niepublicznej Szkoły Podstawowej [...]. Przedmiotowe pismo zostało przez skarżącego odebrane.

W konsekwencji uznać należy, że w niniejszej sprawie Burmistrz przed wniesieniem skargi na bezczynność załatwił sprawę skarżącego odmownie, wskazując w piśmie z dnia 9 września 2025 r., że nie zapewni zwrotu kosztów dowozu syna skarżącego do szkoły w Wągrowcu. W świetle zaś powołanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w takim stanie faktycznym skarga na bezczynność Burmistrza była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.

Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że czynność w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów transportu dziecka do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego, o czym organ winien był pouczyć stronę. Skarżący może zatem, w przypadku uzyskania kolejnej informacji o braku zwrotu kosztów transportu dziecka do i ze szkoły wnieść skargę na czynność organu do tut. Sądu.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

J. Janiszewska-Ziołek J. Bortkiewicz M. Pawełczak