VIII SA/Wa 323/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-06-09	
Data wpływu	2021-04-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Mazur
Renata Nawrot	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 6813/21	
Skarżony organ	Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 2176; art. 1, art. 5-8, art. 16; Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi Rady Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ "[...]" na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 2 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz skarżącej Rady Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ "[...]" kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt VIII SA/Wa 323/21 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. w Radomiu wniosku Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi Rady Sekcji Krajowej NSZZ "[...]" Pracowników Skarbowych na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 2 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić zawieszenia postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z 4 stycznia 2021 r., przesłanym drogą elektroniczną, Rada Krajowa [...] "[...]" w R. (dalej: skarżąca, strona, Rada, wnioskodawca) zwróciła się do Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: Minister, organ) o udostępnienie następujących informacji:

1) Ile wyniosły łączne nagrody dla dyrektora i poszczególnych wicedyrektorów Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej KAS wypłacone w 2020 r.? 2) Ile wyniosły łączne dodatki zadaniowe/specjalne dyrektora i poszczególnych wicedyrektorów Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej KAS wypłacone w 2020 r.? Organ zawarł jednocześnie prośbę, aby odpowiedź i materiały związane z niniejszym pismem zostały przekazane drogą elektroniczną z powołaniem się na numer wniosku RSK, a dane zawierały imiona i nazwiska oraz stanowiska ww. osób.

W dniu [...] stycznia 2021 r. organ przesłał stronie na wskazany adres mailowy odpowiedź Ministra na pytanie zawarte w punkcie 1 wniosku. Jednoczenie w zakresie pytania z punktu 2 organ udzielił informacji, że zgodnie z obowiązującymi przepisami osoby zajmujące wyższe stanowiska w służbie cywilnej nie otrzymują dodatków specjalnych oraz poinformował, że w pozostałym zakresie wniosek będzie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu.

Decyzją z [...] marca 2021 r. znak: [...] Minister, działając na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej przez wnioskodawcę w części dotyczącej punktu 2 ww. wniosku.

W uzasadnieniu skargi Minister wskazał, że żądanie udostępnienia informacji publicznej, określone w ww. wniosku, podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ wystąpiłaby identyfikacja konkretnej osoby z imienia i nazwiska oraz wysokości wypłaconego jej dodatku zadaniowego. Uwzględnienie wniosku w zakresie punktu 2, zdaniem organu, stanowiłoby naruszenie prawa do prywatności i dóbr osobistych pracowników Ministerstwa Finansów. Prywatność zaś jest dobrem osobistym człowieka i podlega ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, dalej: k.c.). Ponadto, zgodnie z przepisem art. 11¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm., dalej: k.p.), jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest poszanowanie dóbr osobistych pracowników. Odstępstwa od zasady ochrony informacji o wynagrodzeniu mogą występować wyjątkowo i tylko na podstawie wyraźnego przepisu ustawy wyłączającego taką ochronę i nie można tych przepisów traktować jako doprecyzowanie, mające na celu uniknięcie wątpliwości interpretacyjnych. Organ uznał, że w doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że wysokość wynagrodzenia danej osoby stanowi dobro osobiste, jako element prywatnej sfery życia i podlega ochronie na mocy art. 23 i art. 24 k.c. Ponadto przepis art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja RP) stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego. Oznacza to, że dokumenty zawierające informacje o wysokości wynagrodzenia pracownika mogą zostać udostępnione do wglądu tylko jemu.

W ocenie Ministra informacja publiczna o wysokości dodatków zadaniowych otrzymanych przez dyrektora i poszczególnych wicedyrektorów Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: KAS) to, co do zasady, informacja o wydatkach pochodzących ze środków publicznych, a więc informacja o sprawach publicznych. Dla zapewnienia jawności tych wydatków Minister może przekazać wyłącznie dane zbiorcze o wysokości wydatków publicznych poniesionych w tym okresie na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników i to już zapewnia realizację celu ustawowego. Natomiast przyporządkowanie wydatków do konkretnego pracownika z podaniem imienia i nazwiska wykracza poza realizację celu ustawowego

i narusza dobra prawnie chronione pracownika. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba. Prawo dostępu do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego.

Organ stwierdził, że kwoty dodatków zadaniowych wypłaconych dyrektorowi

i poszczególnym wicedyrektorom Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej KAS nie są informacjami jawnymi, a wysokość zarobków stanowi dobro osobiste człowieka, którego ochronę gwarantują art. 23 i 24 k.c.

Minister zwrócił również uwagę na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U.UE.L.2016.119.1 oraz Dz.U.UE.L.2018.127.2, dalej: rozporządzenie RODO), które traktuje ochronę danych osobowych jako jedno z tzw. praw podstawowych. Dostęp do informacji publicznej może również ulec ograniczeniu

z uwagi na przepisy ochrony danych osobowych. Jeżeli więc organ, rozpoznając wniosek o udzielenie informacji publicznej, ma możliwość spełnić żądanie wskazane

w treści wniosku, nie ujawniając danych osobowych osób, których dane dotyczą, to powinien zrobić to w taki sposób, aby informacje o osobach nie zostały ujawnione.

W konkluzji Minister uznał, że brak jest podstaw do przyznania prymatu informacji publicznej ponad ochronę dóbr osobistych, w przypadku gdy obydwie te wartości chronione są w równej mierze, w tym przez Konstytucję RP.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra, strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając naruszenie:

1) art. 7 i art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

2) art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 2 zdanie drugie, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p.;

3) art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.);

4) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107

§ 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. oraz art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.).

W związku z powyższym wnioskodawca wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji;

2) nakazanie podmiotowi zobowiązanemu udostępnienie informacji publicznej

w zakresie, w jakim informacja nie została udostępniona, stosownie do wniosku,

w terminie 14 dni od otrzymania z Sądu akt sprawy;

3) dołączenie do akt sprawy zakresów czynności i opisów stanowisk pracy obowiązujących na stanowiskach zajmowanych przez wymienionych we wniosku pracowników Ministerstwa Finansów oraz regulaminów organizacyjnych wymienionych departamentów;

4) zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu decyzji strona podniosła, że argumentacja Ministra zawiera tezy, które nie mają żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem w przedmiotowym wniosku mamy do czynienia wyłącznie z funkcjonariuszami publicznymi, a wysokość otrzymywanych przez nich dodatków zadaniowych ma ścisły związek z pełnionymi przez nich funkcjami urzędniczymi, jednoznacznie sytuując ich w kręgu osób zaliczanych do funkcjonariuszy publicznych. Minister tymczasem argumentuje tak, jakby była mowa o osobach niebędących funkcjonariuszami publicznymi.

Zdaniem skarżącej informacje o wynagrodzeniach wskazanych we wniosku powinny być jawne; nie są one w żadnym względzie elementem prywatności pracownika, gdyż te wynagrodzenia są przyznawane funkcjonariuszom publicznym, zajmującym wysokie stanowiska w administracji rządowej i mają związek

z wykonywaniem przez nich zadań publicznych. Dlatego całkowicie niezrozumiały jest brak powiązania faktów dotyczących zadań wykonywanych przez dyrektorów

i wicedyrektorów z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Skarżąca zarzuciła, że odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej nie znajduje podstawy w aktualnym stanie prawnym, na dowód czego przedstawiła szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych.

W ocenie strony w decyzji Ministra występują poważne wady uzasadnienia pod względem prawnym, nie wiadomo, jaki jest stan faktyczny, bowiem nie został on ustalony i przedstawiony w decyzji, nie dokonano wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

w kontekście praw określonych w art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, zaprezentowano taką interpretację u.d.i.p., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji

o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej, jak również naruszono zasadę jawności finansów publicznych.

Strona wskazała, że nie prosiła o dane prywatne, takie jak: adres zamieszkania, PESEL, dane o członkach rodziny, ale o dane publiczne, którymi są wynagrodzenia przysługujące funkcjonariuszom publicznym na określonych stanowiskach, a które - choć w części są danymi dotyczącymi prywatności w ujęciu ogólnym, ale z uwagi na charakter pełnionych obowiązków, rodzaj administracji, źródło finansowania i status funkcjonariuszy publicznych, podlegają ujawnieniu jako informacja publiczna, do której nie można zastosować ograniczenia określonego w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Skarżąca zauważyła, że Minister udostępnił – na wniosek Rady – dane

o nagrodach dla dyrektorów izb. Także dyrektorzy izb skarbowych i izb administracji skarbowej udostępniali - na wnioski Rady - dane o nagrodach dla poszczególnych naczelników urzędów, dla wicedyrektorów, wszystkich kierowników komórek organizacyjnych zatrudnionych w izbach skarbowych i izbach administracji skarbowej. Nie było wtedy mowy o prywatności. Wynika z tego, że kierownictwo Ministerstwa Finansów nie widzi przeszkód w ujawnianiu danych o wynagrodzeniach poszczególnych ujawnionych z nazwiska i imienia pracowników, ale w zakresie samego Ministerstwa Finansów zasada ta nie obowiązuje.

Zdaniem Rady wskazane w przedmiotowym wniosku stanowiska są stanowiskami pełnionymi przez funkcjonariuszy publicznych (wymienione osoby są zatrudnione w administracji rządowej), a wszelkie wynagrodzenia: zasadnicze, nagrody

i inne, otrzymywane przez nich, mają bezpośredni związek z pełnionymi przez nich funkcjami publicznymi. Żądane dane stanowią informację publiczną dostępną na wniosek, ponieważ ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Skoro więc dane funkcjonariuszy publicznych są podane do wiadomości publicznej, to nie ma sensu i potrzeby prawnej ochrony danych osobowych tych pracowników w postaci imion i nazwisk. Wysokość wynagrodzenia takich osób stanowi element działalności instytucji publicznej, która z założenia winna być transparentna. Osoby podejmujące się sprawowania funkcji publicznej muszą mieć świadomość, że sfera ich prywatności będzie w tym zakresie ograniczona.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zauważył, że gdyby kwestie będące jej przedmiotem były tak jednoznaczne jak przedstawiono je w skardze, to Sąd Najwyższy nie kwestionowałby konstytucyjności wielu przepisów u.d.i.p. Organ powołał się na złożony przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wniosek z 16 lutego 2021 r. o zbadanie zgodności z Konstytucją RP niektórych przepisów u.d.i.p.

(K 1/21) i z tego powodu wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś

z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za uzasadnioną.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p., wedle której każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym (art. 1 ust. 1). W świetle regulacji art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu,

z zastrzeżeniem art. 5, zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Na gruncie przepisów u.d.i.p. organizacja pracownicza jest uprawniona do żądania od podmiotu zobowiązanego udostępnienia informacji, która ma charakter informacji publicznej (por. wyrok WSA w Opolu z 21 grudnia 2018 r., II SAB/Op 90/18, publ. LEX nr 2614717, wyrok WSA w Łodzi z 18 lipca 2019 r., II SA/Łd 310/19, publ. LEX nr 2703623).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie jednak do ust. 2 tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek

z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Przepisy nie zawierają definicji pojęcia prywatności osoby fizycznej, lecz posługując się przepisem art. 6 u.d.i.p. (przedmiot informacji publicznej) stwierdzić należy, że ustawodawca nie wyłączył informacji niezbędnych do identyfikacji z zakresu informacji publicznej, lecz poddał je ochronie. Ochrona ta nie obejmuje działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną.

Organ nie kwestionuje, że informacja publiczna o wysokości dodatków zadaniowych otrzymanych przez dyrektora i poszczególnych wicedyrektorów Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej KAS jest informacją

o wydatkach pochodzących ze środków publicznych, a więc co do zasady jest informacją o sprawach publicznych (strona 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Służba cywilna wchodzi bowiem w skład sektora finansów publicznych, a więc oczywistym jest, że informacja o wydatkach organu, w tym dotyczących wynagrodzeń pieniężnych wypłacanych funkcjonariuszom, jest informacją o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, lit. f u.d.i.p.) i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych

w u.d.i.p. Jeśli więc chodzi o osoby pełniące funkcje publiczne (a do takich zalicza się dyrektora i wicedyrektorów przedmiotowego Departamentu KAS) i jeżeli dana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji (a taką jest informacja

o wynagrodzeniach tych osób), to ochrona prywatności w takim wypadku jest wyłączona, o czym mówi art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p.

Niewątpliwie dodatki zadaniowe są częścią wynagrodzenia za pracę. Zgodnie

z art. 88 ustawy z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505, dalej: ustawa o służbie cywilnej) mogą być one przyznawane członkom korpusu służby cywilnej "za wykonywanie dodatkowych, powierzonych (...) przez pracodawcę zadań na okres wykonywania tych zadań ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia", a więc są to środki z budżetu państwa, które powinny być jawne. Utrwalony jest pogląd, oparty na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacja

o wysokości środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne stanowi informację publiczną (vide: wyroki NSA: z 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 59/14, z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1853/14, oba wyroki opubl. cbosa). Informacja o wysokości wynagrodzenia i jego składników przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest zatem informacją publiczną (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3042/14, wyrok WSA

w Bydgoszczy 9 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Bd 71/18, publ. cbosa). Wynagrodzenie jest rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej.

O tym, że dyrektor i wicedyrektorzy Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej KAS są zaliczani do grona funkcjonariuszy publicznych przesądza również treść przepisów zarządzenia Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2019 r.

w sprawie ustalenia regulaminu organizacji Ministerstwa Finansów (Dz.Urz.MF. z 2020 r. poz. 80 t.j., dalej: Regulamin organizacji MF), na co zasadnie wskazuje skarżąca

w uzasadnieniu skargi. Minister bowiem wykonuje swoje zadania przy pomocy dyrektorów komórek organizacyjnych (§ 8 ust. 1 ww. Regulaminu), upoważnia dyrektorów departamentów do podejmowania w określonych sprawach czynności

w jego imieniu, w tym do załatwiania spraw w imieniu organu administracji rządowej

w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracji rządowej

w ustalonym zakresie (§ 9 ust. 1 Regulaminu), komórki organizacyjne realizują zadania w zakresie wynikającym z Regulaminu oraz z regulacji wewnętrznych obowiązujących w Ministerstwie, zgodnie z kierunkami określonymi przez Kierownictwo Ministerstwa lub członka Kierownictwa Ministerstwa Finansów (§ 13 ust. 1 Regulaminu). Natomiast

§ 46a Regulaminu organizacji MF wprost wskazuje, za realizację jakich zadań Ministra

i Szefa KAS odpowiada wymieniony we wniosku o udostępnienie informacji publicznej Departament KAS. Te zadania wykonywane przez dyrektora i wicedyrektorów tegoż Departamentu, jako przedstawicieli administracji rządowej, powinny być powiązane

z art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p. i nie mogą nie być ujawnione z uwagi na prywatność osoby fizycznej, jak to ujmuje organ. Ograniczenie prawa do informacji publicznej z tego powodu nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, a do tej kategorii zalicza się osoby wymienione

w przedmiotowym wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Analiza wskazanych przepisów Regulaminu organizacji MF jest wystarczająca do oceny charakteru pełnionych funkcji osób wymienionych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dlatego Sąd uznał za zbędne dołączanie do akt sprawy zakresów czynności i opisów stanowisk pracy obowiązujących na stanowiskach tych osób.

Poza tym w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie cywilnej pracownicy zatrudnieni na stanowiskach urzędniczych w urzędach stanowiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji rządowej podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej tworzą korpus służby cywilnej. Służba cywilna wchodzi natomiast w skład sektora finansów publicznych, którego jedną

z zasad jest jawność gospodarowania środkami publicznymi (art. 33 ust. 1 u.f.p.).

W ocenie Sądu bezpodstawne jest więc w okolicznościach przedmiotowej sprawy powoływanie się organu na przepisy rozporządzenia RODO. Należy wskazać, że zgodnie z art. 86 tego rozporządzenia dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ, podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia.

W polskich realiach takim prawem jest właśnie u.d.i.p., która w art. 5 ust. 2 wskazuje, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia

i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje

z przysługującego jej prawa.

Legalność analizowanej normy prawnej z art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p. była przedmiotem kontroli przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z 20 marca 2006 r. w sprawie K 17/05 (publ. OTK-A 2006/3/30) stwierdził, że przepis ten jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził przy tym, że jakkolwiek wartość związana z transparentnością życia publicznego nie może prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnym osób wykonujących funkcje publiczne, to osoby wykonujące funkcje publiczne z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji

w sferze ich prywatności, niż w wypadku innych osób. Jednocześnie Trybunał podjął próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną. Chodzi więc o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.

Pomimo zacytowania szeregu orzeczeń sądów administracyjnych na okoliczność ustalenia kogo należy uznać za osobę pełniącą funkcje publiczne i mające związek

z pełnieniem takiej funkcji (strona 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), organ doszedł do wniosku, że kwoty dodatków zadaniowych wypłaconych dyrektorowi

i poszczególnym wicedyrektorom Departamentu Organizacji i Współpracy Międzynarodowej KAS nie są informacjami jawnymi, a wysokość ich zarobków stanowi dobro osobiste człowieka, którego ochronę gwarantują art. 23 i art. 24 k.c. oraz art. 11¹ k.p. w związku z art. 47 Konstytucji RP (ochrona prawna życia prywatnego).

W ocenie Sądu niewątpliwie stanowiska dyrektora i wicedyrektorów ww. Departamentu to stanowiska merytoryczne, niemające charakteru usługowego lub technicznego. Nie podlegają więc ograniczeniu prawa do informacji publicznej

i ochronie przewidzianej w art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Bezpodstawne jest więc powoływanie się na przepisy prawa cywilnego o ochronie dóbr osobistych człowieka czy też przepisy prawa pracy o poszanowaniu dóbr osobistych pracownika.

Sąd zauważa również niekonsekwencję organu, który w przedmiotowej sprawie odmawia udostępnienia informacji publicznej w odniesieniu do wysokości dodatków zadaniowych dla dyrektora i wicedyrektorów jednego z departamentów KAS, powołując się na ochronę prywatności tych osób, a udostępnił informację o wysokości tego dodatku przyznanego za okres marzec-czerwiec 2020 r. dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w K. (pismo Ministra z [...] grudnia 2020 r., znak: [...] znajdujące się w aktach sprawy).

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie kontrolowanej decyzji jest lakoniczne, nieprzekonujące, poparte fragmentami orzeczeń sądów administracyjnych w sposób nieadekwatny do przedmiotowego problemu, co przełożyło się na błędną interpretację art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p.

Dlatego Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł

o uchyleniu zaskarżonej decyzji (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania obejmujących zasądzenie zwrotu wpisu sądowego w kwocie [...] zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku).

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku Rady z [...] stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej organ uwzględni wytyczne zawarte w uzasadnieniu Sądu, stosownie do art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że nie zachodzą

w przedmiotowej sprawie przesłanki do zastosowania art. 145a § 1 p.p.s.a.

Sąd nie uwzględnił wniosku formalnego organu o zawieszenie postępowania sądowego do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny z wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z 16 lutego 2021 r. o zgodności niektórych przepisów u.d.i.p. z Konstytucją RP (sygn. akt K1/21), dlatego postanowieniem z 9 czerwca 2021 r. w sprawie VIII SA/Wa 323/21 odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania sądowego.

Należy w tym miejscu wskazać na treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z którego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten ma charakter fakultatywny

i zależy od uznania Sądu. W judykaturze podkreśla się, że ma on zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny sam rozstrzygnąć zagadnienia, jakie powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwała NSA z 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, publ. ONSAiWSA z 2009 r. Nr 4, poz. 62). Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione celowością, sprawiedliwością oraz ekonomiką procesową. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania Sąd powinien ocenić także wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma istotne znaczenie w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.

w związku z art. 21 pkt 2 u.d.i.p.).

Wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją RP dotyczy następujących przepisów: 1) art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p.; 2) art.5 ust. 2 i 3 u.d.i.p.; 3) art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; 4) art. 1 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p.; 5) art. 5 ust. 1 2 i 3 oraz art. 2 ust. 2 u.d.i.p.; 6) art. 23 u.d.i.p. Z wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wynika m.in., że zmierza on do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy te nie konkretyzują pojęcia "władze publiczne", "inne podmioty wykonujące zadania publiczne", "osoby pełniące funkcje publiczne" oraz "związek z pełnieniem funkcji publicznych", poszerzając rozumienie podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (pkt 1). Przedmiotem wniosku jest także kwestia, czy udostępnienie informacji publicznej o osobach pełniących funkcje publiczne oraz mających związek

z pełnieniem tych funkcji nie narusza sfery prywatności oraz ochrony danych osobowych tych osób (pkt 2).

Zdaniem Sądu orzekającego niezasadne jest zawieszenie przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania ww. wniosku przez Trybunał Konstytucyjny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepis art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p., który jest podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, był już przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 17/05, w której nie podważono jego legalności i niezgodności z Konstytucją RP. Sąd orzekający przy orzekaniu w niniejszej sprawie posiłkował się wnioskami Trybunału Konstytucyjnego zawartymi w uzasadnieniu ww. wyroku i uznał je za wystarczające przy interpretacji przepisu art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p.

Poza tym na przeszkodzie zawieszeniu stoi zasada ekonomiki procesowej

i szybkości postępowania (art. 7 p.p.s.a.) oraz art. 21 pkt 2 u.d.i.p., z którego wynika, że sąd w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej rozpoznaje skargę

w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Ratio legis tego przepisu jest przyspieszenie postępowań sądowoadministracyjnych w sprawach

o udostępnienie informacji publicznej, co koreluje z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP.