Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. sp. z.o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 1787/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. sp. z.o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 14 maja 2025 r., znak SKO/4113/32/2025 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. sp. z.o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce (dalej "Organ") z dnia 14 maja 2025 r., w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia 18 maja 2025 r., nr BOŚir.6241.1.2025.HS, Starosta O. określił dla Skarżącej dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, sąsiadujących z nieruchomością, na której zlokalizowane jest źródło emisji hałasu. W decyzji wskazano również obowiązek prowadzenia okresowych pomiarów hałasu w cyklu dwuletnim, liczonym od daty, w której decyzja stała się ostateczna, z uwzględnieniem specyfiki funkcjonowania źródeł hałasu. Jednocześnie nałożono obowiązek przedkładania wyników pomiarów Staroście O. oraz Mazowieckiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska (Delegatura WIOŚ w O.).

W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącej, Organ uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej, odmawiając w tym zakresie wydania decyzji ustalającej dopuszczalne normy emisji hałasu do środowiska. W pozostałym zakresie decyzja Starosty O. została utrzymana w mocy.

Pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną decyzję Organu.

Następnie, pismem z dnia 5 sierpnia 2025 r., Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, iż jej wykonanie może prowadzić do powstania istotnej szkody majątkowej. Wskazała, że realizacja nałożonych obowiązków wiąże się z koniecznością instalacji ekranów dźwiękochłonnych, co z kolei wymaga przeprowadzenia szeregu czasochłonnych i kosztownych działań, obejmujących m.in. wykonanie pomiarów, sporządzenie stosownej dokumentacji, uzyskanie pozwolenia na budowę, wybór wykonawcy, produkcję oraz montaż ekranów, a także przeprowadzenie odbiorów robót.

Podniosła również, że organy ochrony środowiska prowadzą wobec niej czynności kontrolne związane z realizacją zaskarżonej decyzji, co może skutkować nałożeniem kar oraz doprowadzić do powstania znacznych strat lub wywołania skutków trudnych do odwrócenia.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, obowiązki wynikające z zaskarżonej decyzji mają charakter ustawowy i ograniczają się do prowadzenia okresowych pomiarów hałasu oraz przedkładania ich wyników właściwym organom, zaś sama decyzja nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Skarżąca nie wykazała przy tym, aby wykonanie decyzji mogło spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, ograniczając się do ogólnych twierdzeń niepopartych konkretnymi danymi.

Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe wniosła o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny posiada uprawnienie do wstrzymania, na wniosek strony, wykonania zaskarżonego aktu, o ile jego realizacja mogłaby skutkować powstaniem znacznej szkody lub wywołaniem następstw trudnych do odwrócenia. Instytucja ta stanowi formę ochrony tymczasowej, której celem jest zabezpieczenie interesów skarżącego przed nieodwracalnymi skutkami decyzji jeszcze przed merytorycznym zbadaniem jej legalności przez sąd.

Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających udzielenie takiej ochrony spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Powinien on przytoczyć konkretne zdarzenia i fakty, które uprawdopodobnią, że wykonanie aktu niesie za sobą realne zagrożenie.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody odnosi się do strat, których nie zrekompensuje późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia ani przywrócenie stanu poprzedniego. Z kolei skutki trudne do odwrócenia to takie zmiany w sferze faktycznej lub prawnej, które mają charakter trwały, a ich cofnięcie wymagałoby nadmiernego zaangażowania czasu i środków.

Ryzyko to należy oceniać z perspektywy sytuacji, w której akt zostaje wykonany, a następnie, w wyniku uwzględnienia skargi, usunięty z obrotu prawnego. Samo złożenie wniosku nie wstrzymuje automatycznie skutków decyzji. Sąd dokonuje oceny na podstawie przedstawionych przez stronę konkretnych danych, czy skala przewidywanej szkody lub trwałość skutków uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wywiązała się z obowiązku uprawdopodobnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zażalenie nie zawiera wystarczającego uzasadnienia. Argumentacja spółki ma charakter ogólnikowy i sprowadza się do twierdzenia, że realizacja obowiązku polegałaby na instalacji ekranów dźwiękochłonnych, co wiązałoby się z trudnymi do przewidzenia kosztami.

Skarżąca wskazała jedynie, że proces inwestycyjny jest czasochłonny i kosztowny, wymieniając jego etapy, takie jak pomiary, sporządzenie dokumentacji, uzyskanie pozwolenia na budowę, wybór wykonawcy, montaż oraz odbiór robót. Sam opis harmonogramu prac oraz ogólne wskazanie na ich koszt nie jest jednak równoznaczne z wykazaniem ryzyka znacznej szkody lub skutków trudnych do odwrócenia. Okoliczności te opisują standardowy proces inwestycyjny i nie pozwalają uznać, że w tej konkretnej sprawie skutki wykonania aktu przekroczą zwykłe następstwa wykonania decyzji administracyjnej.

Skarżąca nie przedstawiła również skonkretyzowanych informacji dotyczących swojej sytuacji majątkowej, co uniemożliwia ocenę wpływu przewidywanych kosztów na jej kondycję finansową. Na tym etapie postępowania konieczne jest rzetelne i precyzyjne opisanie sytuacji ekonomicznej w zestawieniu z przewidywanymi kosztami. Brak takich wyjaśnień stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia ochrony tymczasowej.

Nie można również podzielić argumentacji skarżącej odwołującej się do ryzyka nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Strona nie wykazała związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji a realnym zagrożeniem zastosowania takiej sankcji. Samo hipotetyczne założenie możliwości jej wymierzenia nie stanowi uprawdopodobnienia wystąpienia znacznej szkody ani skutków trudnych do odwrócenia.

Należy przy tym zauważyć, że wymierzenie kary pieniężnej następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem samodzielnej decyzji. Decyzja taka podlega kontroli instancyjnej, a następnie kontroli sądowoadministracyjnej. W ramach tego postępowania strona może również wnieść o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej karę.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu. Sama możliwość wydania w przyszłości odrębnej decyzji o charakterze sankcyjnym nie może zatem stanowić podstawy do wstrzymania wykonania aktu będącego przedmiotem kontroli w tej sprawie.

W konsekwencji, wobec braku odniesienia przewidywanych obciążeń do całokształtu zasobów majątkowych strony, Sąd nie miał podstaw do stwierdzenia, że wykonanie decyzji może prowadzić do powstania znacznej szkody.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.