Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1657/07 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu T. A. ze służby w Policji. W jego uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył art. 110 i art. 130 Kpa i wskazał, że wydając ponownie decyzję powinien tak określić datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, aby przypadała ona po wydaniu decyzji w drugiej instancji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] maja 2008 r. wydał decyzję, którą:

1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby,

2) ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 czerwca 2008 r.,

3) w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W tym miejscu należy podać, że zaskarżona decyzja oprócz daty zwolnienia ze służby rozstrzygała o grupie zaszeregowania, jak również o uprawnieniach do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz prawie do nagrody rocznej za rok 2007 w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia, wynikającym z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859).

Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez T. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił on, że została naruszona zasada dwuinstancyjności, organ nie wyjaśnił stanu faktycznego, nie zapewnił mu udziału w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem skarżącego decyzja organu pierwszej instancji zawierała dwa rozstrzygnięcia, tj. zwolnienie ze służby oraz ustalenie prawa do nagrody rocznej. Organ odwoławczy konwalidował jedynie pierwsze rozstrzygnięcie, a nie odniósł się do kwestii dotyczącej nagrody rocznej. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że wbrew twierdzeniu skarżącego nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, a zwolnienie ze służby nastąpiło zgodnie z jego prośbą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.

Utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy decyzji (postanowienia) organu I instancji jest orzeczeniem o charakterze merytorycznym i stanowi konsekwencję stwierdzenia przez organ odwoławczy, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, lub że wprawdzie jest ono dotknięte wadą, ale niekwalifikowaną (nieistotną), albo że w sprawie zachodzą okoliczności powodujące zastosowanie zakazu reformationis in peius. Innymi słowy rozstrzygnięcie organu odwoławczego przybiera taką postać w sytuacji, gdy ocena tego organu, co do istoty sprawy jest taka sama, jak rozstrzygnięcie organu I instancji.

Rozstrzygnięcie organu odwoławczego przybierze postać uchylenia decyzji organu I instancji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, gdy organ odwoławczy uzna, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem - zawiera istotne wady - lub jest niecelowa.

Należy stwierdzić, że organ wydając zaskarżoną decyzję, w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja wypełnia natomiast dyspozycję z pkt 2 tego przepisu.

Ponadto, zgodzić się należy ze skarżącym, że organ w sposób prawidłowy, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1657/07, określił nową datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, ale nie zwalniało to organu z obowiązku prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie nagrody rocznej.

Wydając ponownie decyzję, organ zobowiązany jest określić nową datę zwolnienia skarżącego ze służby oraz zastosować się do przepisów ustawy o Policji odnoszących się do nagrody rocznej, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.