Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w L. w przedmiocie nałożenia obowiązku odbycia kwarantanny postanawia odrzucić skargę

J. P. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w przedmiocie nałożenia obowiązku odbycia kwarantanny od dnia [...] do [...] listopada 2021 r. - informacja przekazania słownie przez dyrektora szkoły [...].11.2021 r. około godziny [...].

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...].11.2021 r Dyrekcja Szkoły Zespołu Szkół Rolniczo-Budowlanych w L. w której skarżący pracuję jako nauczyciel, poinformowała Go o nałożeniu na Niego obowiązku kwarantanny przez Sanepid w związku z tym, iż jeden z uczniów uzyskał pozytywny wynik testu na SARS-CoV-2. Odmówiono Mu podania bliższych informacji, po kilku dniach otrzymał sms-a o treści "KWARANTANNA", nie zna pochodzenia tej wiadomości. Jedyną osobą, która realnie poinformowała skarżącego osobiście i reprezentowała jakikolwiek organ Państwa był starszy aspirant M. K., kierownik zespołu dzielnicowych w L. [...].11.2021 o godzinie [...]. Jednak nie przedstawił żadnej decyzji urzędowej, posiadał listę z imionami i nazwiskami, adresami, telefonami, która nie miała żadnej formy dokumentu (brak oznaczeń, podpisów, logo urzędu czy instytucji).

W odpowiedzi na skargę Powiatowa Stacja Sanitarno- Epidemiologiczna w L. (dalej jako "PSSE") wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, PSSE jest jednostką pomocniczą dla Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Do zakresu PSSE nie należy wydawanie jakichkolwiek decyzji i takiej decyzji w przedmiotowej sprawie nie wydano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu bez dokonywania oceny jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

Sąd podkreśla, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności jest zobowiązany do zbadania, czy w przedmiotowej sprawie skarga jest dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Jeżeli wynik tej oceny okaże się negatywny, to Sąd zobligowany jest skargę odrzucić i nie bada zasadności podniesionych w niej zarzutów.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei zgodnie z § 2 art. 3 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, że w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych niż administracyjny stosunków prawnych. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych.

Kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej" oraz element władztwa administracyjnego. Władcze działanie to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną; adresat jest związany tym jednostronnym działaniem; a jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego.

Objęta skargą czynność poinformowania skarżącego o nałożeniu na Niego obowiązku kwarantanny przez Sanepid nie spełnia powyższych warunków uznania ją za akt administracji publicznej. Nie jest to decyzja, nie została ona podjęta przez organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, a tym bardziej ścisłym. Nie rozstrzyga też o prawach i obowiązkach administracyjnoprawnych skarżącego. Nie jest ona zatem sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a. Żaden przepis szczególny nie przewiduje też możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, z zastrzeżeniem ust. 1a. Organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego są natomiast:

1) w stosunku do państwowego powiatowego i państwowego granicznego inspektora sanitarnego - państwowy wojewódzki inspektor sanitarny;

2) w stosunku do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - Główny Inspektor Sanitarny.

W myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2021.2069 t.j.) Państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1.

Powiatowa Stacja Sanitarno- Epidemiologiczna w L. nie posiada kompetencji do wydawania decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku odbycia kwarantanny i takiej decyzji w przedmiotowej sprawie nie wydała. Decyzji takiej nie może również wydawać Dyrekcja Szkoły.

W orzecznictwie wskazuje się, że o kwalifikacji określonego aktu jako decyzji decyduje to, czy został wydany w okolicznościach uprawniających do wydania decyzji, w oparciu o materialnoprawną podstawę prawną i czy zawiera władcze rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie jednostki. W tym kontekście nie jest możliwe zakwalifikowanie zaskarżonej przez skarżącego "decyzji" jako decyzji administracyjnej, czy też jako czynności materialno-technicznej.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.