Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2012 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu wraz z przepustem skargę oddala

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r.

([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze

zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i

Autostrad O/ w [...], dalej GDDKiA, i M.P.- utrzymał w mocy

decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...].01.2012 r. ([...]) nakazującej rozbiórkę zjazdu z przepustem.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta [...] decyzją z dnia [...]

grudnia 2008r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił GDDKiA pozwolenia na

rozbudowę drogi krajowej nr [...] ([...] - [...]- [...]-

[...] - granica państwa na odcinku [...] - [...]), oraz drogi krajowej nr [...] w

zakresie budowy zjazdów publicznych i indywidualnych na określonych działkach.

W załączeniu do zgłoszenia o zakończeniu budowy inwestor złożył oświadczenie

projektanta o nieistotnych zmianach w projekcie w zakresie wykonania dodatkowego

zjazdu indywidualnego (km 1+[...]) z drogi krajowej nr [...], na działkę nr ew. [...]w [...]

[...].

Po przeprowadzeniu kontroli [...] WINB - w trybie art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 i 2

ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze

zm.), dalej ustawa, postanowieniem z dnia [...].10.2011 r. nakazał inwestorowi dostarczyć

do 30.12.2011r. określone dokumenty. Wobec niewywiązania się z nałożonego

obowiązku organ wydał wspomnianą na wstępie decyzję nakazującą rozbiórkę.

Organ odwoławczy przytoczył definicję zjazdu, o której mowa w art. 4 pkt 8

ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze

zm.) wskazując, że zjazd nie jest częścią drogi publicznej, a jedynie miejscem dostępu

do drogi publicznej. Podkreślił, że Prawo budowlane nie definiuje pojęcia zjazdu.

Wymienia je tylko załącznik do ustawy dla potrzeb wymierzania opłaty legalizacyjnej, a

zgodnie z art. 2 ust. 2 przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych.

Dodał, że wykonywanie robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę (art.

28 ust. 1 ustawy), co potwierdza ustawa o drogach publicznych (art. 29 ust. 3 pkt 1).

Każdy zjazd wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ stwierdził, że zatwierdzony decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. projekt

budowlany nie obejmował zjazdu do działki nr ew. [...], co skutkowało

przeprowadzeniem postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 ustawy. Inwestor

nie przedłożył wymaganej dokumentacji, prawidłowo zatem organ I instancji nakazał

rozbiórkę obiektu.

GINB nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy wobec tego, że

zjazd nie jest samowolą budowlaną, bowiem został wzniesiony zgodnie z

wprowadzonymi przez projektanta nieistotnymi zmianami do projektu budowlanego. W

ocenie organu wykonanie zjazdu, jako odrębnego obiektu budowlanego, nie stanowi

odstępstwa od ww. pozwolenia na budowę. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że

odstępstwa (art. 36 a ustawy) mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu

na budowę, a nie innego obiektu czy obiektów. Musi istnieć tożsamość obiektu

oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego dotyczą odstępstwa. O

stosowaniu art. 36 a ustawy decyduje nie tylko podobieństwo czy identyczność

przeznaczenia obiektu, lecz identyczność obiektu określonego w pozwoleniu.

Według organu inwestor wybudował nowy, odrębny obiekt w nowej lokalizacji.

Nie ma zatem tożsamości obiektów z pozwolenia i obiektu wykonanego. Podobieństwo

dotyczy tylko typu obiektów, tzn. zjazdów. Organ podkreślił, że art. 36a ustawy

umożliwia wprowadzenie do projektu jedynie niezbędnych zmian, jeśli taka konieczność

ujawniła się po zatwierdzeniu projektu. Przepis ten nie uprawnia jednak do rozszerzenia

pierwotnej inwestycji. W takim wypadku inwestor musiałby uzyskać nowe pozwolenie na

budowę. Procedur z art. 28 i 32 oraz 36a ustawy nie można stosować wymiennie.

Zdaniem organu art. 36a ust. 6 ustawy dotyczy projektanta, który wykonał

pierwotny zatwierdzony projekt budowlany i odpowiednie informacje projektant

obowiązany jest zamieścić na pierwotnym a nie na nowym projekcie, jak w tej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu, że właściwym organem "nadzorczym" jest organ tego

samego szczebla, co organ właściwy do wydania pozwolenia, a skoro pozwolenie wydał

Starosta Powiatowy, to jest on w dalszym ciągu właściwym organem nadzorczym

organ wyjaśnił, że właściwość WINB jako organu I instancji określa art. 83 ust. 3 ustawy

w zw. z art. 82 ust. 3 i 4 ustawy. Natomiast § 1 pkt 5 rozporządzenia RM z dnia

25.11.2010r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem

pierwszej instancji jest wojewoda (Dz.U z 2010r. Nr 235, poz. 1539), dalej

rozporządzenie, wskazuje, że wojewoda jest organem administracji architektoniczno-

budowlanej I instancji w sprawach innych niż wymienione w art. 82 ust. 3 ustawy tj.

zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich. Niesłuszny jest zatem ww. zarzut, gdyż

postępowanie to nie dotyczy pozwolenia na budowę, tylko samowolnie wykonanego

zjazdu. Nadto, wszczęto je 6.03:2011r. zatem nie ma zastosowania § 2 ww.

rozporządzenia.

Organ dodał, że udzielone pozwolenie dotyczy m.in. rozbudowy drogi krajowej Nr

[...] jednakże w zakresie zjazdów publicznych i indywidualnych. Dlatego niesłuszny jest

argument, że zjazdy ujęte zostały jako wspólne z rozbudową drogi, przedsięwzięcie

budowlane.

Ustosunkowując się do odwołania M.P. organ wyjaśnił, że organy

nadzoru zobowiązane są do nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem Prawa

budowlanego, dlatego argumenty odwołania nie mogły być uwzględnione.

Na koniec wskazał, że przyjęcie bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy

w trybie art. 54 ustawy nie legalizuje istotnych odstępstw od projektu budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożył GDDKiA zarzucając naruszenie prawa

materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

I. art. 48 ustawy poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy zjazdu nie wybudowano

samowolnie, ale za zgodą uprawnionego projektanta na wprowadzenie nieistotnych

zmian do projektu, a organ powiatowy nie wyraził sprzeciwu do użytkowania;

II. art. 36 a w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy wobec przyjęcia, że wybudowanie zjazdu

mogło być dokonane tylko po uzyskaniu nowego pozwolenia na budowę, podczas gdy

zjazd ten jest elementem tego samego przedsięwzięcia dotyczącego całego zespołu

obiektów budowlanych składających się na rozbudowę drogi krajowej nr [...] i [...] w

zakresie zjazdów, a zatem mógł być wybudowany jedynie w drodze zmiany

zatwierdzonego projektu;

III. art. 20 ust. 4 w zw. z art. 36 a ustawy poprzez przyjęcie, że projektant, z którym

zawarto umowę na sprawowanie nadzoru autorskiego nie będący autorem projektu nie

jest uprawniony do nanoszenia zmian w projekcie, choć nie sprzeciwiają się temu

przepisy ustawy;

IV. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 83 §

3 w zw. z art. 82 ust. 3 i 4 ustawy oraz § 1 i 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż

organem właściwym w sprawie samowoli budowlanej w I instancji jest Wojewódzki

Inspektor Nadzoru Budowlanego, podczas gdy z wykładni ww. norm wynika, że jest nim

organ tego samego szczebla, co organ administracji budowlanej ogólnej, który był

właściwy w dacie wydania pozwolenia budowlanego, a skoro pozwolenie wydał

Starosta Powiatowy to w dalszym ciągu jest nim Starosta Powiatowy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie

stwierdzenie jej nieważności wskazując, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i rażąco

narusza prawo materialne i normy proceduralne.

Skarżący zgodził się z oceną, że trybów z art. 28 i 36a ustawy nie można

stosować zamiennie, podkreślił jednak, że w okolicznościach tej sprawy inwestor nie

musiał uzyskać osobnego pozwolenie budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1

ustawy pozwolenie budowlane dotyczy całego zamierzania budowlanego również, gdy

obejmuje ono więcej niż jeden obiekt lub zespół obiektów mogących samodzielnie

funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Konstatacja, że zjazd należy kwalifikować

jako samodzielny obiekt budowlany nie oznacza jednak, iż stanowi on osobne

zamierzenie w stosunku do inwestycji objętej decyzją z dnia [...].12.2008 r. Przedmiotem

budowy była bowiem rozbudowa drogi krajowej [...] w zakresie zjazdów indywidualnych i

publicznych. Każdy zjazd stanowi osobny obiekt budowlany, który może samodzielnie

funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, jednak wszystkie zjazdy łącznie składają się

na jedno zamierzenie budowlane tj. rozbudowę drogi w zakresie zjazdów.

Zdaniem skarżącego, jako jedno zamierzenie budowlane powinna być

kwalifikowana cała inwestycja rozbudowy drogi krajowej nr [...] i [...], pomimo iż zgoda na

jej realizację udzielona została w ramach dwóch decyzji - jednej na rozbudowę samej

drogi a drugiej na rozbudowę drogi w zakresie zjazdów. Wydanie dwóch decyzji

administracyjnych wynikało bowiem tylko z faktu właściwości innego organu w zakresie

pozwolenia na budowę drogi, a innego na budowę zjazdów z tej drogi. Skoro

dodatkowe zjazdy stanowią integralne z budową drogi zamierzenie budowlane, to

właściwym trybem do ich uwzględnienia jest zmiana projektu na podstawie art. 36 a

ustawy. W każdej bowiem sytuacji, gdy planowana zmiana mieści się w przedmiocie

zamierzenia budowlanego, którego realizacja nie została ukończona, właściwym trybem

jej naniesienie zmian dotychczasowego projektu.

Skarżący jako nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy ocenił powołane przez

organ orzecznictwo odnoszące się do sytuacji, w której przedmiotem pozwolenia był

jeden obiekt, a nie zespół obiektów realizowanych w ramach przedsięwzięcia

budowlanego. Tym samym właściwym i jedynym do czasu ukończenia realizacji

inwestycji, trybem wprowadzenia zjazdu, była zmiana projektu, a nie uzyskanie nowego

pozwolenia. Stanowisko to wynika z wyroku WSA z dnia 17 marca 2009 r., VII SA/Wa

2097/08 oraz NSA z dnia 11 czerwca 2010 r., OSK 1005/09.

Skarżący podkreślił ponownie, że 16 zakwestionowanych zjazdów wykonano w

oparciu o decyzję z dnia [...].12.2008r. i zgodę projektanta na wprowadzenie nieistotnych

zmian do projektu budowlanego zgodnie z art. 36a ustawy.

Dodał, że w świetle powszechnej w dacie budowy praktyki, akceptowanej przez

organy nadzoru budowlanego, nie budziło wątpliwości, iż wykonanie dodatkowego

zjazdu z drogi publicznej w ramach przebudowy drogi, może być realizowane jako

nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego.

Skarżący zakwestionował również, powołując się na piśmiennictwo, stanowisko

że projektant, który nie jest autorem projektu, nie był uprawniony do nanoszenia zmian

do projektu. Wskazał, że z art. 44 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. ustawy wynika, iż musi

on zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego jedynie o zmianie projektanta

sprawującego nadzór autorski. Z przepisów ustawy nie wynika, aby dokonywanie zmian

w projekcie przez innego projektanta wymagało zgody, czy zajęcia stanowiska przez

projektanta - autora projektu. Na poparcie tego stanowiska skarżący powołał pismo

GINB z 6.04.2011 r. Dodał, że w sytuacji, gdy autor projektu nie zobowiązał się w

umowie do sprawowania osobistego nadzoru autorskiego, nie ma przeszkód, aby

nadzór sprawowała inna osoba posiadająca uprawnienia budowlane.

Przypominał, że prawidłowość postępowania inwestora potwierdził PINB, który

nie wyraził sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu robót.

Skarżący podniósł, że nie kwestionując orzecznictwa, iż cicha zgoda nie

wyklucza weryfikacji budowy przez nadzór budowlany, zgłoszenie było prawnie

skuteczne, gdyż obiekty wybudowano z nieistotnymi zmianami od projektu.

Nadto, w ocenie skarżącego, właściwym organem w tej sprawie był Powiatowy

Inspektor Nadzoru Budowlanego. Stosownie bowiem do art. 83 ust. 3 ustawy do

właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu I instancji

należą zadania i kompetencje określone w ust. 1 (w tym art. 48-51), w sprawach o

których mowa w art. 82 ust. 3 i 4. W realizacji ostatniego z przepisów wydano

rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach

których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz.U. 10.235.1539). Stosownie do

§ 1 ust. 5 rozporządzenia Wojewoda jest organem administracji architektoniczno-

budowlanej I instancji w sprawach dotyczących zjazdów, w rozumieniu art. 4 pkt 8

ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.

115, ze zm.) z dróg krajowych i wojewódzkich. Zgodnie z § 2 rozporządzenia do spraw

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się

przepisy dotychczasowe. W dacie wydania pozwolenia budowlanego rozporządzenie jeszcze nie obowiązywało, a właściwym organem do wydania tej decyzji w sprawie

zjazdu, był Starosta. W oparciu o powyższe skarżący wywiódł, że w sprawie samowoli

dot. zjazdu właściwym organem nadzoru był organ tego samego szczebla, co organ

wydający pozwolenie budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko

przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia

prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do

art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W świetle powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie,

albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] marca 2012r. Główny Inspektor

Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego

Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012r. nakazującą skarżącemu

wykonanie rozbiórki ww. zjazdu z przepustem.

Zasadniczy spór w rozpatrywanej sprawie sprowadzał się do oceny, czy

wprowadzone do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia

2008r. ([...]), wydaną w zakresie budowy zjazdów, zmiany dotyczące budowy

dodatkowych niż przewidziane zjazdów, stanowiły nieistotne odstępstwo i tym samym

mogły być wprowadzone do projektu mocą oświadczenia projektanta, jak utrzymywał

skarżący, czy też należało je traktować jako samowolę budowlaną, wobec obowiązku

uzyskania na ich realizację odrębnego pozwolenia budowlanego jak wskazywał organ.

Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że dokonanie kwalifikacji prawnej, czy

dane zamierzenie inwestycyjne wymagało pozwolenia na budowę, zgłoszenia, czy też

stanowiło istotne bądź nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego już projektu

budowlanego wymaga oceny na gruncie okoliczności faktycznych konkretnej sprawy.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją wydaną w dniu

[...] grudnia 2008r. udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę inwestycji p.n. rozbudowa

drogi krajowej m.in. Nr [...] [...]-[...]-[...] [...]-[...]-

granica państwa na odcinku [...] (...), w zakresie budowy zjazdów publicznych i

indywidualnych na wymienionych wg numerów ewidencyjnych działkach. Decyzja ta zezwalała na budowę 19 zjazdów w obrębie [...], 25 zjazdów w obrębie [...]

[...], 10 zjazdów w obrębie [...] [...] oraz jednego zjazdu w obrębie

[...] [...], co oznacza, że inwestor uprawniony był do budowy w sumie 55

zjazdów z drogi krajowej Nr [...]. Zrealizował natomiast, jak wynika z oświadczenia

projektanta złożonego dnia 30 października 2009r. - w ramach zakwalifikowanego, jako

nieistotne odstąpienie od projektu budowlanego, dodatkowo 16 nowych zjazdów.

W związku z powyższym przypomnieć trzeba, że w świetle regulacji prawnych

obowiązujących obecnie, jak i w dacie wydania ww. decyzji Starosty [...]

zjazd należy kwalifikować jako obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu art. 3

pkt 3 ustawy, służący do połączenia nieruchomości z drogą publiczną, nie będący

częścią tej drogi. Zgodnie bowiem z ustawową definicją tego pojęcia zawartą w art. 4

pkt 8 cyt. ustawy o drogach publicznych zjazd jest połączeniem drogi publicznej z

nieruchomością położoną przy drodze, stanowiącym bezpośrednie miejsce dostępu do

drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym. Wprawdzie pojęcie zjazdu wskazując odmiennie, że stanowi on część

drogi, zawiera również załącznik do ustawy Prawo budowlane oraz § 3 pkt 12

rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 1999.43.430), jednak

pierwszy z nich stosuje się jedynie do ustalenia opłaty legalizacyjnej, drugi natomiast

służy tylko do określenia warunków technicznych przy realizacji dróg publicznych (por.

wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 220/06, publ.

orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok NSA z dnia 19 lutego 2011r., sygn. akt I OSK 590/10,

LEX nr 990268). Zasadne było zatem stanowisko organu, że zjazd jest odrębnym od

drogi obiektem budowlanym.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, ustawa Prawo budowlane w art. 28 ust.

1 wprowadza podstawową zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć

jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art.

29-31. Obowiązek inwestora w uzyskaniu pozwolenia budowlanego na budowę zjazdu

znajduje przy tym potwierdzenie w art. 29 ust. 3 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.

Skoro, jak wskazano wyżej, skarżący zrealizował dodatkowo 16 zjazdów z drogi

krajowej nr [...], z których każdy stanowił nowy, odrębny obiekt budowlany, to - wbrew

zarzutom skargi - nie można było zakwalifikować wykonanych robót budowlanych jako

nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją z dnia [...]

grudnia 2008r., bowiem w tym zakresie inwestor działał w warunkach samowoli

budowlanej. Ta okoliczność nie była kwestionowana w sprawie.

Wobec stanowiska skarżącej, że wprowadzone w trakcie budowy zmiany

stanowiły nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego wyjaśnić należy, że regulacja

zawarta w art. 36a ustawy wskazuje, iż inwestor realizując obiekt budowlany, ten na

który uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowlę, związany jest jej treścią i nie może

wprowadzać rozwiązań technicznych oraz konstrukcyjnych innych niż przewiduje tenże

projekt, jeśli wcześniej nie uzyska decyzji w trybie art. 36a ust. 1 ustawy. W

orzecznictwie wskazuje się, że odstępstwa do których odnosi się art. 36 a ustawy, mogą

dotyczyć tylko obiektu lub obiektów określonych w pozwoleniu na budowę, a nie innego

obiektu czy obiektów. Musi zatem istnieć tożsamość obiektu oznaczonego w

pozwoleniu na budowę i obiektu, którego dotyczą odstępstwa dokonane przy

prowadzeniu robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2004r., OSK 594/04).

Decyzja, wydawana na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy zatwierdza bowiem dany projekt

budowlany, obejmujący realizację konkretnego obiektu lub obiektów budowlanych.

Stanowiska tego nie zmienia również fakt, że mogą być to obiekty budowlane tego

samego typu.

Wobec przedstawionej argumentacji, w okolicznościach niniejszej sprawy nie

mogło być mowy nie tylko o nieistotnym odstąpieniu od projektu budowlanego, jak

podnosił skarżący, ale również nie było to odstąpienie o charakterze istotnym (które

obligowałoby organ do wszczęcia procedury naprawczej w trybie art. 50 i 51 ustawy).

Niewątpliwie budowa dodatkowych zjazdów, w tym przedmiotowego zjazdu do działki nr

ew. [...] we wsi [...] .., jako nowych obiektów budowlanych niż

zatwierdzone decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nie mogła być zakwalifikowana jedynie

jako odstąpienie od projektu budowlanego.

Akceptacja stanowiska skarżącej prowadziłaby do sytuacji, w której inwestor

realizując np. kompleks 4 budynków handlowych mógłby wznieść 5 kolejnych,

powołując się na ich podobieństwo przedmiotowe i funkcjonalne.

Wbrew wywodom skargi, nie doszło również do naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy,

skoro skarżący we wniosku o wydanie pozwolenia budowlanego nie wnosił o

zatwierdzenie projektu odnośnie wybranych obiektów budowlanych, mogących

funkcjonować samodzielnie, a składających się na większe zamierzenie inwestycyjne.

Projekt załączony do wniosku dotyczył jedynie zjazdów do oznaczonych działek

zatwierdzonych decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., co oznacza, że przepis ten w ogóle nie

znajdował zastosowania w sprawie. Faktu tego nie zmienia również podnoszona przez

skarżącą okoliczność, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. użyto sformułowania

rozbudowa drogi (w zakresie zjazdów), a uprzednio inwestor uzyskał pozwolenie na rozbudowę samej drogi nr [...] na opisanym odcinku. Jak już wskazano na wstępie, w

świetle treści art. 4 pkt 8 cyt. ustawy o drogach publicznych budowa zjazdów jest

odrębnym, choć funkcjonalnie powiązanym z rozbudową drogi, zamierzeniem

budowlanym. W konsekwencji samo użycie w decyzji z dnia [...] grudnia 2008r.

sformułowania "rozbudowę drogi" nie mogło być rozumiane jako rozbudowa drogi, skoro

zakres tej inwestycji dotyczył tylko zjazdów, które nie stanowią części drogi publicznej.

W takiej sytuacji organy prawidłowo wszczęły postępowanie legalizacyjne w

trybie art. 48 ustawy i po wstrzymaniu robót budowlanych i zobowiązaniu skarżącej do

przedstawienia wymaganej dokumentacji (art. 48 ust. 2 ustawy), wobec jej

nieprzedłożenia, wydały nakaz rozbiórki przedmiotowego zjazdu do działki pp.

[...] nr ew. [...] wsi [...] [...] (art. 48 ust 4 ustawy).

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut dotyczący naruszenia przepisów

o właściwości. Przede wszystkim zauważyć należy, że w pkt IV petitum skargi strona

podniosła, iż skoro inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwolenia

budowlanego wydanego przez starostę powiatowego, to właściwym organem

nadzorczym w dalszym ciągu jest starosta powiatowy. Natomiast w uzasadnieniu

wskazuje się, że w sprawie samowoli budowlanej w odniesieniu do zjazdu właściwym

organem nadzoru będzie organ tego samego szczebla, co organ który wydał

pozwolenie budowlane.

Podkreślić zatem trzeba, że ustawa przypisuje inne kompetencje organom

architektoniczno - budowlanym, a inne organom nadzoru budowlanego. Postępowanie

w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nadzoru budowlanego dotyczyło bowiem

samowoli budowlanej, a w takim przypadku zastosowanie znajdował art. 83 ust. 3

ustawy w związku z art. 82 ust. 3 i 4 ustawy. Zgodnie z pierwszym z powołanych

przepisów do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu

pierwszej instancji należą zadania i kompetencje określone w ust. 1 (a zatem m.in. w

sprawach dot. art. 48-51) w sprawach, o których mowa w art. 83 ust. 3 i 4. Natomiast

ust. 4 art. 83 ustawy wskazuje na możliwość określenia przez Radę Ministrów w drodze

rozporządzenia także innych niż określone w ust. 3 obiektów budowlanych i robót

budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (w tej

sprawie wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego). Na mocy delegacji wskazanej w

powołanym przepisie Rada Ministrów wydała w dniu 25 listopada 2010r. powołane

wyżej rozporządzenie - w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których

organem pierwszej instancji jest wojewoda. Zgodnie z § 1 pkt 5 tego rozporządzenia

wojewoda jest organem administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji

w sprawach (innych niż wymienione w art. 82. ust. 3) dotyczących zjazdów w

rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Oznacza to, że w

postępowaniach prowadzonych w trybie nadzoru budowlanego dotyczących zjazdów

organem właściwym w pierwszej instancji jest wojewódzki inspektor nadzoru

budowlanego.

Postępowanie w tej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, zostało

wszczęte pismem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z

dnia 20 lipca 2011 r., a zatem również przepis przejściowy - § 2 rozporządzenia, który

powoływała skarżąca, nie miał w sprawie zastosowania.

W świetle przedstawionej argumentacji, bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia

pozostawał kolejny zarzut skargi, że projektant z którym zawarto umowę o sprawowanie

nadzoru autorskiego, a który nie jest autorem projektu, nie jest uprawniony w świetle

przepisów Prawa budowlanego do wprowadzania zmian do projektu budowlanego.

Tylko na marginesie zatem wskazać trzeba, że wprawdzie takich ograniczeń nie

przewiduje ww. ustawa, mogą one jednak wynikać z innych regulacji prawnych takich

jak ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, czy kodeks cywilny.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstawa do zakwestionowania skarżonych

decyzji tak pod względem zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i istotnych

wad w prowadzonym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.