I SA/Sz 379/15 - Postanowienie

Data orzeczenia	2015-03-25	
Data wpływu	2015-03-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Ewa Wojtysiak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560	
Hasła tematyczne	Interpretacje podatkowe	
Sygn. powiązane	II FSK 1830/15	
Skarżony organ	Minister Finansów	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 53 par 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie [...]	
Uzasadnienie
[...] w piśmie z dnia 6 lutego 2015 r. (nadanym na poczcie

w tym samym dniu), reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie albo

o odrzucenie skargi z uwagi na fakt jej przedwczesnego złożenia. Organ podatkowy wskazał bowiem, że interpretacja indywidualna z dnia 17 grudnia 2014 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu 18 grudnia 2014 r. Wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa wniesiono w dniu 31 grudnia 2014 r. (data nadania), zaś odpowiedzi na ww. wezwanie udzielono w piśmie z dnia 9 lutego 2015 r. znak: [...] (skutecznie doręczonej w dniu 16 lutego 2015 r.). Natomiast skarga została wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 6 lutego

2015 r., zatem przed udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga została skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a następnie przekazana przez Sąd w dniu

10 lutego 2015 r.

Wobec powyższego, organ wskazał, że skarga została wniesiona przed uzyskaniem przez Stronę odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co czyni skargę przedwczesną. W ocenie organu, takie działanie strony skarżącej narusza przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym w przypadku zastosowania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia odpowiedzi na to wezwanie, termin

do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań wskazać należy, że Sąd zobowiązany jest zbadać, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym. Według Sądu, skarga podlega odrzuceniu, albowiem została wniesiona przedwcześnie, tj. zanim zaczął biec termin do jej złożenia określony w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu

na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności

- do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3). W art. 53 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził terminy do wniesienia skargi - z § 2 tego artykułu wynika jednoznacznie, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Według Sądu z analizy art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że ustawodawca wprowadził dwa momenty początkowe biegu terminu do wniesienia skargi

na interpretację indywidualną. Pierwszym z nich jest dzień następujący po dniu złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania, drugim jest dzień następny po dniu doręczenia wnioskodawcy odpowiedzi organu interpretacyjnego

na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wówczas termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie oznacza to jednak, że w odniesieniu do konkretnej sytuacji (skargi

na interpretację) oba terminy mają jednocześnie zastosowanie. Jak wynika bowiem

z brzmienia przepisu § 2 art. 53 p.p.s.a. "skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Zatem uznać należy, że zamiarem ustawodawcy było, aby termin

do wniesienia skargi na interpretację wynosił, tak jak w przypadku skarg na akty indywidualne czy bezczynność, 30 dni. Przyjęcie takiego założenia pozwala zresztą na zachowanie równości wobec prawa w zakresie terminu do wniesienia skargi, niezależnie od przedmiotu zaskarżenia (aktu indywidualnego, bezczynności, interpretacji czy innej czynności z zakresu administracji publicznej). Tezę

tę potwierdza też kolejność określenia początkowego momentu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi ze wskazaniem na moment udzielenia odpowiedzi

na skargę, jak i zamieszczone w tym przepisie po przecinku sformułowanie "a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie". W konsekwencji określenie momentu początkowego biegu tego terminu uzależnione jest od tego, czy organ interpretacyjny udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czy też nie.

Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 10 września 2014 r.,

sygn. akt II FSK 2715/12 (dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a Sąd rozpoznający niniejszą skargę, tę argumentację w pełni akceptuje i podziela.

W powołanym orzeczeniu NSA podkreślił, że za przedstawioną powyżej interpretacją przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. przemawia także aksjologia tego aktu prawnego.

NSA uznał bowiem, że określony w art. 52 § 1 i § 3 p.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, może być uznany za spełniony w sposób odpowiadający celowi jego ustanowienia tylko wtedy, gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może wywrzeć skutek rzeczywisty, już to w postaci uchylenia przez organ zaskarżonego aktu, już to przez uznanie przez stronę racji organu wskutek zapoznania się z argumentacja zawartą

w odpowiedzi na wezwanie. Osiągnięcie tego celu wymaga jednak, z jednej strony, zapewnienia organowi administracji czasowej możliwości merytorycznego odniesienia się do zarzutów podniesionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a z drugiej strony – odczekania przez stronę postępowania na rezultat wniesionego przez nią wezwania. W konsekwencji znajduje uzasadnienie stanowisko, że w przypadku zastosowania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nie udzielenia przez organ odpowiedzi na to wezwanie, skargę do sądu administracyjnego można wnieść między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem, licząc od dnia wniesienia wezwania, natomiast jeżeli odpowiedź zostanie udzielona

– termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi. Taka wykładnia odpowiada zarówno literalnemu brzmieniu przepisu, jak i służy realizacji celu, dla którego został on ustanowiony.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca nadała

w placówce pocztowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku

z wydaną przez organ interpretacją w dniu 31 grudnia 2014 r., które wpłynęło

do organu w dniu 7 stycznia 2015 r. Natomiast w dniu 16 lutego 2015 r. Minister Finansów, doręczył pełnomocnikowi wnioskodawcy odpowiedź na wezwanie

do usunięcia naruszenia prawa, a zatem od tego dnia biegł trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (termin ten upłynął w dniu 18 marca 2015 r.). Przesłanie skargi za pośrednictwem poczty w dniu 6 lutego 2015 r. było więc niewątpliwie działaniem przedwczesnym. Jak już bowiem wcześniej Sąd wskazał, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., aby termin do wniesienia skargi zaczął biec, konieczne jest doręczenie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie w przypadku, gdy organ zaniecha udzielenia takiej odpowiedzi

- zastosowanie znajduje termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw.

z art. 53 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.