Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu postanawia : - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 kwietnia 2011 r. Zawierała ona pouczenie, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mającego swoją siedzibą przy ul. Rakowickiej 10 w Krakowie w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej. W decyzji został także wskazany adres, przy którym mieści się siedziba organu.

W dniu 30 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu 18 maja 2011 r. sporządził skargę do WSA w Krakowie, która została skierowana do Dyrektora Izby Celnej, jednak pracownik sekretariatu jako adres do doręczenia wskazał adres Sądu. 24 maja b.r. przesyłka wraz ze skargą została zwrócona na adres Kancelarii z adnotacją, że pod adresem podanym na kopercie znajduje się WSA. Pełnomocnik powołując się na obowiązujące przepisy prawa oraz orzecznictwo podał, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten powinien przekazać skargę organowi, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm., określanej dalej jako "p.p.s.a."). jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 87 §1 – 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Na wstępie Sąd stwierdza, że zachowane zostały warunki formalne umożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. został zachowany termin do jego złożenia oraz strona jednocześnie wniosła skargę, a więc dokonała czynności, której nie dokonała w terminie.

Rozpoznając w oparciu o przedstawione okoliczności wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd stwierdził, że nie został spełniony warunek braku winy w jego uchybieniu. W ocenie Sądu, zaistnienia powyższej przesłanki przywrócenia terminu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił. Nie jest bowiem nadzwyczajną okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu wysłanie skargi na niewłaściwy adres, w sytuacji gdy pełnomocnikowi skarżącego doręczono decyzję organu II instancji zawierającą prawidłowe pouczenie o sposobie, terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego wraz z podaniem dokładnego adresu Izby Celnej. W opinii Sądu uchybienie terminu z tego powodu było przejawem niestaranności pełnomocnika skarżącego, która wiąże się z pojęciem winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. i nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r. (sygn. akt FZ 13/04, niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...) Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy (...)". Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II FZ 475/07, orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym Sąd ten odnosząc się do niedotrzymania terminu wynikłego z pomyłki w adresowaniu przesyłki wskazał, że jest to "oczywistym przykładem niedbalstwa, które jest kategorią winy - również w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Przywrócenie terminu na podstawie tego przepisu następuje bowiem jedynie wówczas, gdy strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, bez rozróżniania jej stopnia. Tak więc również działanie nieumyślne - spowodowane wynikłą z niedochowania należytej staranności omyłką - wyłącza możliwość zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a., ponieważ świadczy o winie pełnomocnika".

Wskazać także należy, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie SN z 15 marca 2000 r., sygn. akt II CKN 554/00). Jeśli strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności (do której należy zadbanie o rzetelne nadanie przesyłki zawierającej skargę do sądu) przez tego pełnomocnika (por. wyrok SN z 21 lutego 2002 r., sygn. akt I PKN 903/2000, Lex nr 55132).

Na marginesie tylko wskazać jeszcze należy, że sugestia pełnomocnika skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, że pierwotna przesyłka zawierając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej została wniesiona bezpośrednio do Sądu, co obligowałoby Sąd do przekazania jej do organu, o którym mowa w art. 54§1 p.p.s.a. jest nieprawidłowe. Przesyłka ta nie została bowiem skierowana do WSA w Krakowie, a więc do niego nie wpłynęła. Tylko w takiej sytuacji na Sądzie spoczywałby obowiązek przekazania skargi do Dyrektora Izby Celnej. Mając jednak na uwadze fakt, że skarga została nadana w ostatnim dniu terminu do jej wniesienia, to nawet gdyby została ona wniesiona bezpośrednio do Sądu, to przekazanie skargi do organu i tak nastąpiłoby po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86§1 p.p.s.a.