Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 230/21 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla w całości zaskarżony wyrok; II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] grudnia 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z [...] listopada 2020 r. Nr [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz S.K. kwotę 777 (siedemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania za obie instancje.

Wyrokiem z 15 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 230/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "SKO") z [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Skarżący [...] lipca 2020 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w postaci zawartych przez Urząd Gminy w M. w okresie od 1 kwietnia 2020 r. do czasu udzielenia informacji umów, umów-zlecenia, ze wskazaniem symbolu/numeru umowy, przedmiotu umowy, z kim została zawarta, na jaki okres (data rozpoczęcia - data zakończenia), wartości umowy, osoby odpowiedzialnej z ramienia Urzędu Gminy za realizację umowy.

Wójt Gminy M. (dalej: "Wójt") uznając, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną - wezwał Skarżącego do wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu ww. informacji.

Skarżący w odpowiedzi na wezwanie stwierdził, że żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej.

Wójt decyzją z [...] sierpnia 2020 r. odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Decyzja ta została uchylona przez SKO decyzją z [...] września 2020 r. W ocenie SKO, Wójt nie dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "informacji publicznej przetworzonej", a ponadto nie wykazał dostatecznie przyczyn uznania żądanych informacji za informację przetworzoną.

Decyzją z [...] listopada 2020 r. Nr [...] Wójt działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 z późn. zm., dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") - ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że nie prowadzi rejestru zawartych umów, który uwzględniałby dane objęte wnioskiem, więc udzielenie informacji publicznej wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia działań porządkowych, analitycznych, zebrania pojedynczych danych i stworzenia obszernego zestawienia żądanych informacji. Niemożliwe byłoby automatyczne wyselekcjonowanie z odpowiedniego systemu, rejestru - danych, których żąda Skarżący. Wójt ustalił, że od 1 kwietnia 2020 r., przez okres 7 miesięcy zawarto ok. 130 umów, które znajdują się we wszystkich referatach organizacyjnych Urzędu Gminy, na co najmniej 12 stanowiskach pracy. Tym samym w udzielenie odpowiedzi na wniosek musiałoby być zaangażowanych co najmniej 12 pracowników. Niektóre z umów są umowami krótkimi (ok. 2-3 strony), ale w większości są obszerne i liczą od 5 do 20 stron. Wyselekcjonowanie tych umów, ich analiza, wyseparowanie żądanych danych z dokumentacji z okresu 7 miesięcy, a następnie stworzenie i uzupełnienie zestawienia uwzględniającego żądane dane, zajęłoby co najmniej kilka dni pracy przeznaczonych jedynie na realizację wniosku. Ustalony nakład pracy związany z pozyskaniem informacji i jej opracowaniem doprowadził Wójta do wniosku, że jest to informacja przetworzona. Skarżący w wyznaczonym terminie nie wskazał zaś, jaki szczególny interes publiczny przemawia za udostępnieniem żądanych informacji, co uzasadnia wydanie decyzji odmownej.

Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie powyższej decyzji Wójta, z uwagi na naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez bezzasadne uznanie, że informacja objęta wnioskiem stanowi informację przetworzoną.

Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji SKO podzieliło stanowisko Wójta, że żądana informacja jest informacją przetworzoną. Uzyskanie informacji przetworzonej wymaga zaś wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, rozumianego w ten sposób, że uzyskanie informacji powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, czy społeczeństwa działań, w szczególności do ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Skarżący nie wskazał jednak na szczególnie istotny interes publiczny. W przypadku informacji przetworzonej brak takiego uzasadnienia jest przesłanką do wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej.

Skarżący w skardze do WSA zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - przez nieprawidłowe uznanie, że informacja objęta zakresem wniosku stanowi informację przetworzoną.

Zdaniem Skarżącego kwalifikowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej, tylko z uwagi na fakt, że jest ona przygotowywana dla wnioskującego podmiotu przez czynności polegające na odnalezieniu odpowiednich dokumentów, sporządzeniu ich kopii i anonimizacji, nawet jeżeli są one czasochłonne i wymagają zwiększonego nakładu środków osobowych - pozostaje w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej. W decyzji Wójta wskazano, że do realizacji wniosku konieczna jest analiza ok. 130 umów, z których większość ma od 5 do 20 stron. Skarżący stwierdził, że nie domagał się skanów umów, a ich wykazu, więc objętość każdej umowy nie ma znaczenia, i nie może wpływać na ilość pracy, koniecznej do realizacji wniosku. Nie można też uznać, że realizacja wniosku faktycznie pociąga konieczność przetworzenia informacji, zatem nie było podstaw do wykazywania szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w sposób przejrzysty podało przesłanki, jakimi kierowało się, utrzymując w mocy decyzję Wójta z [...] listopada 2020 r., mając przy tym na względzie obowiązujące w sprawie przepisy prawa materialnego. SKO ustosunkowało się też do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu. Wbrew zarzutom skargi, SKO dokonało analizy merytorycznej sprawy pod kątem zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i szczegółowo umotywowało przesłanki uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, co zostało opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie WSA prawidłowo SKO uznało, że umowy zawierane przez organy gminy wchodzą w zakres informacji publicznej. WSA przyznał również rację Organom obu instancji, które uznały, że okoliczności, na które powołano się w sprawie świadczą o tym, że Skarżący żądał informacji przetworzonej. Przytaczając orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA stwierdził, że gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją publiczną, lecz musi ją de facto wytworzyć - stworzyć - według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, i jest przy tym konieczne zaangażowanie środków, trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu (zasobów ludzkich, działań organizacyjnych, które przyczyniają się do zdezorganizowania zwykłej codziennej działalności), to należy uznać - tak, jak prawidłowo przyjęły Organy obu instancji w niniejszej sprawie - że wnioskodawca żąda udostępnienia informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. WSA zwrócił uwagę, że organy w toku postępowania w sposób dostateczny wyjaśniły Skarżącemu, dlaczego żądały w związku z wnioskiem z [...] lipca 2020 r. wykazania "szczególnej istotności dla interesu publicznego" żądanych informacji. WSA wskazał, że przed udostępnieniem żądanych dokumentów, konieczne byłoby wyselekcjonowanie żądanych przez Skarżącego informacji, czyli pozyskanie szeregu informacji cząstkowych - spośród około 130 zawartych umów (o różnej obszerności, od kilku do kilkunastu stron). Następnie konieczne byłoby stworzenie dotychczas nieistniejącego zestawienia, według kryteriów żądanych przez Skarżącego. W ocenie WSA przyjęcie zatem przez Organy, że powyższe czynności wymagałyby zaangażowania pracowników zatrudnionych na 12 stanowiskach na dłuższy okres, kosztem realizacji zadań bieżących oraz, że czynności te nie należą do standardowych czynności pracowników organu i musiałyby zostać wykonane wyłącznie w celu realizacji wniosku Skarżącego - stanowi racjonalne uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji, gdy Skarżący nie wykazał, że żądane przez niego informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucając:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez WSA uchybień zaskarżonej decyzji, tj.:

a) błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na zaakceptowaniu i przyjęciu za własne stwierdzenia SKO, że podmiot zobowiązany (Wójt) nie dysponował na dzień złożenia wniosku informacją będącą przedmiotem wniosku, lecz musi ją de facto wytworzyć, podczas gdy w okresie od 1 lutego 2016 r. do 19 lutego 2020 r. na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Gminy M. były publikowane informacje w zakresie rejestru umów, o tożsamym zakresie przedmiotowym do zakresu złożonego wniosku, a ponadto żądane informacje stanowią podstawową funkcjonalność programu finansowo- księgowego,

b) błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na zaakceptowaniu i przyjęciu za własne stwierdzenia SKO, że przed udostępnieniem informacji konieczne było przejrzenie dokumentów źródłowych, co wiązało się z zaangażowaniem dwunastu pracowników urzędu "na dłuższy okres, kosztem realizacji zadań bieżących" (określonych przez podmiot zobowiązany jako okres "co najmniej kilku dni pracy przeznaczonych na realizację wniosku"), podczas gdy przejrzenie 130 dokumentów przez 12 pracowników (co wskazuje SKO) zajęłoby każdemu z nich kilka minut, więc stanowisko WSA (i SKO) jest oczywiście nieuzasadnione i niespójne,

- wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, powyższe uchybienia, dotyczące niepełnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy sprawiły, że nie zostały przez WSA wzięte istotne okoliczności, skutkujące błędną ocenę zastosowania instytucji "informacji przetworzonej".

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych, gdyż ewentualne trudności w realizacji wniosku zostałyby rozwiązane przez Organ poprzez wydłużenie terminu załatwienia wniosku w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co stanowiłoby proporcjonalne i uzasadnione ograniczenie prawa do informacji, nienaruszające istoty tego prawa,

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten reguluje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, podczas gdy:

a) udostępnienie żądanej informacji wymaga jedynie jej wygenerowanie z systemu finansowo-księgowego, bowiem jest to standardowa funkcjonalność tego typu programu komputerowego,

b) dane, wskazane we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, odpowiadały poszczególnym kolumnom rejestru umów, publikowanego przez Urząd Gminy M. w latach 2016-2019,

c) nawet sporządzenie rejestru umów od podstaw wymaga jedynie ok. 4 godzin pracy jednego pracownika urzędu, co stanowiłoby działalność marginalną, nieistotną z perspektywy działalności całego urzędu,

d) znacznie bardziej czasochłonne od realizacji wniosku jest prowadzenie postępowania w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w tym wydanie dwóch decyzji administracyjnych,

- zatem przedmiotem wniosku nie była informacja przygotowana "specjalnie dla wnioskodawcy", a jej udostępnienie nie wymagało istotnego nakładu pracy, który mógłby wpłynąć negatywnie na działalność podmiotu zobowiązanego.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i:

a) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO z [...] grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta z [...] listopada 2020 r.,

b) zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych,

2) zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec oświadczenia wnoszącego skargę kasacyjną o zrzeczeniu się rozprawy i braku żądania jej przeprowadzenia przez pozostałe strony, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Oparto ją na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych treścią art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a więc zarówno na zarzucie naruszenia przepisów prawa postępowania, jak i na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają te zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które zmierzają do podważenia przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Dopiero bowiem pewność co do tego, jaki był układ rzeczywistości relewantny w sprawie, pozwala zweryfikować prawidłowość doboru przepisów prawa materialnego kształtujących podstawę prawną rozstrzygnięcia, poprawność odtworzenia z nich norm prawnych, a finalnie, zasadność ich zastosowania i trafność wywiedzionych skutków prawnych.

Podnoszone w granicach zarzutu naruszenia art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. argumenty w zasadniczy sposób wpływają na ocenę przyjętych przez WSA, a wcześniej przez Organy, okoliczności faktycznych. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że w latach 2016-2019 na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Gminy M. publikowano rejestr umów, w którym ujawniano dokładnie te informacje, o jakie zwrócił się wnioskiem dostępowym z [...] lipca 2020 r. Z załączonych do wniosku wydruków z tego rejestru, za miesiące październik, listopad i grudzień 2019 r. wynika, że Gmina istotnie co miesiąc publikowała rejestr zawieranych umów. Sporządzano go w formule tabelarycznej, gdzie w poszczególnych rubrykach ujawniano numer umowy, przedmiot umowy, strony umowy, datę zawarcia i datę zakończenia umowy, wartość umowy oraz osoby odpowiedzialne z ramienia Gminy za realizację umowy. Na dzień orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Gminy M., w zakładce Rejestr Umów - https: [...] - nadal znajduje się pełny rejestr umów zawartych przez Gminę za lata 2016 – 2019. Dodatkowo, fakt prowadzenia i udostępniania rejestru umów w okresie od 1 lutego 2016 r. do 19 lutego 2020 r., potwierdził Wójt Gminy M. w piśmie z [...] grudnia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek dostępowy Skarżącego z [...] listopada 2021 roku. W tym stanie rzeczy twierdzenia Organu o przetworzonym charakterze wnioskowanych przez Skarżącego informacji, w związku z koniecznością zaangażowania czasowego pracowników w celu ich przygotowania i wytworzenia przestają być przekonujące. Z przedstawionych okoliczności wynika, że Organ przez okres 4 lat systematycznie przygotowywał i upubliczniał te informacje na stronie BIP. Oznacza to, że Organ uznał, iż informacje te powinny zostać upublicznione, oraz że dysponuje zasobami ludzkimi, czasowymi i technicznymi na przygotowanie tych informacji. Co istotne, udostępnianie przedmiotowych informacji przez tak długi czas na stronie BIP niewątpliwe świadczy o tym, że w ocenie Organu nie były to informacje przetworzone. W takim skonfigurowaniu nie można ustalić, z jakich przyczyn Organ aktualnie twierdzi, że te same informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Z przedstawionych przez Skarżącego wydruków wynika, że w okresie październik-grudzień 2019 Gmina zawarła 81 umów. Z kolei w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że w okresie 1 kwietnia 2020 r. - 27 lipca 2020 r. –a więc w okresie niemal czterech miesięcy – Gmina zawarła 130 umów. Średnia miesięczna liczba zawieranych przez Gminę umów w okresie, którego dotyczy wniosek dostępowy nie jest więc znacząco inna od średniej właściwej dla okresu, gdy Gmina udostępniała rejestr umów na stronie BIP. Odnotować również należy, że wyjaśnienia wymaga monitowana przez Skarżącego kwestia, że zestawienie wnioskowanych przez niego informacji może nastąpić automatycznie, przez odpowiednią konfigurację funkcji programu finansowo-księgowego. Nie formułując definitywnych ocen w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednak, że układ graficzny i redakcyjny rejestrów umów udostępnianych na stronie BIP Gminy nie wyklucza trafności uwag Skarżącego.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedstawionym układzie faktycznym zasadność stawianej przez organ tezy o przetworzonym charakterze wnioskowanych informacji wymagałaby wykazania, że aktualnie pozyskanie (wytworzenie) wnioskowanych informacji następuje w znacząco odmiennych uwarunkowaniach od tych, jakie były właściwe dla okresu ich udostępniania na stronie BIP. Innymi słowy, obowiązkiem Organu byłoby podać takie okoliczności, które wskazywałyby na to, że pozyskanie informacji, których domaga się Skarżący, wymagałoby znacząco intensywniejszego zaangażowania osobowego, czasowego, finansowego czy technicznego od tego, jakie Organ desygnował w okresie, gdy analogiczne dane były udostępniane na stronie BIP, jako informacje publiczne nieprzetworzone; możliwy jest i taki układ, w którym informacje te pierwotnie miały przetworzony charakter, zostały wytworzone przez Organ celem ich udostępnienia innemu podmiotowi, który wykazał szczególnie istotny interes publiczny, a dopiero następczo, jako że Organ już nimi dysponował, zostały udostępnione na stronie BIP – wymagałoby to jednak wykazania przez Organ.

Wójt Gminy M. przedmiotowych okoliczności nie wykazał z tej przyczyny, że w ogóle nie ujawnił faktu udostępniania w BIP rejestru umów za lata 2016-2019 w wydanej przez siebie decyzji. W konsekwencji WSA, podobnie jak SKO, formułował swoje oceny prawne nie dysponując kompletnym zestawem faktów relewantnych z perspektywy stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Brak zawinienia WSA oraz SKO nie może jednak wpływać na obiektywną okoliczność, jaką jest wadliwość ustaleń faktycznych istotnych w sprawie i w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy odmowa udostępnienia Skarżącemu wnioskowanych informacji na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. była przedwczesna. Wobec skutecznego podważenia podstawy faktycznej wydanego wyroku, odnoszenie się do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego jest oczywiście zbędne. Brak pewności co do wystąpienia faktów uruchamiających zastosowanie prawnomaterialnych dyrektyw kształtujących sytuację prawną Skarżącego z założenia przesądza o uwzględnieniu zarzutu błędnego zastosowania prawa materialnego.

Nie można natomiast zarzucić WSA, że naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku WSA zawiera wszystkie wymagane treścią powołanego przepisu elementy: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do ustaleń i ocen prawnych prezentowanych przez WSA. Rozpoznanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polega wyłącznie na zweryfikowaniu, czy uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie prawem wymagane elementy.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił wyrok WSA w całości. Jednocześnie uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 193 p.p.s.a. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] grudnia 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z [...] listopada 2020 r. Nr [...].

Na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r. poz. 265 ze zm.) zasądzono na rzecz Skarżącego od SKO kwotę 777 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Złożyły się na nią wpis od skargi (200 zł.), opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia (100 zł.), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł.), wynagrodzenie pełnomocnika (360 zł.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł.).