Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2022 r. sprawy ze skargi Spółka na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

1. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ("Organ II instancji", "Kolegium") na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) w związku z wniesieniem odwołania przez L. spółka jawna z siedzibą w S. ("Skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa Z. z 14 września 2021 r. nr [...] zobowiązującej do wpłaty należności w kwocie [...] zł za usunięcie 2 szt. drzew, ustalonej decyzją Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2012 r. nr [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia Organ II instancji wskazał, że przepis art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Termin ten ma charakter zawity co oznacza, że po jego upływie nie można już skutecznie dokonać czynności, tj. wnieść odwołania. W takiej sytuacji przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem Kolegium, z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. wynika, że skuteczne wniesienie pisemnego odwołania w formie listownej wymaga jego nadania w polskiej placówce pocztowej - tylko wówczas data nadania przesyłki będzie stanowić datę wniesienia odwołania. W przypadku nadania przesyłki z odwołaniem za pośrednictwem przedsiębiorstwa świadczącego usługi kurierskie, ale niebędącego polską placówką pocztową, datą wniesienia odwołania będzie data wpłynięcia przesyłki do właściwego organu.

W niniejszej sprawie decyzja Marszałka Województwa Z. została doręczona pełnomocnikowi L. spółki jawnej z siedzibą w S., r.pr. K. S., w dniu 21 września 2021 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł uprawniony do reprezentacji wspólnik Spółki Z. L.. Odwołanie, opatrzone datą 4 października 2021 r. zostało nadane w paczkomacie InPost w dniu 6 października 2021 r. i wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego w dniu 7 października 2021 r. Termin do wniesienia odwołania od opisanej decyzji upływał z końcem 5 października 2021 r. Z uwagi na fakt, że paczkomat InPost nie stanowi polskiej placówki pocztowej w rozumieniu art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., o zachowaniu terminu do wniesienia odwołania rozstrzyga data faktycznego wpłynięcia odwołania do Urzędu, tj. 7 października 2021r. To oznacza, że odwołanie zostało wniesione po terminie. Nawet gdyby uznać, że odwołanie zostało nadane zgodnie z wymogiem określonym w art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., to i tak odwołanie nie mogłoby zostać uznane za wniesione w terminie, ponieważ ostatnim dniem na wniesienie odwołania był 5 października, zaś zgodnie z etykietą na kopercie przesyłka z odwołaniem nadana została dnia 6 października 2021r.

W tej sytuacji, w świetle przepisów art. 129 § 2 i art. 134 k.p.a., Kolegium nie ma innej możliwości jak stwierdzić, że powyższe odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu.

2. Na powyższe postanowienie L. spółka jawna w S. reprezentowana przez radcę prawnego K. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę.

Na wstępie skargi Skarżąca poinformowała, że pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu K. S. do działania w imieniu Strony odwołującej się zostało skutecznie wypowiedziane dnia 1 października 2021 r., co wynika z dołączonego oświadczenia wspólnika Z. L. z dnia 30 grudnia 2021r.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi II instancji, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., celem wykazania wniesienia odwołania z dnia 4 października 2021 r. w terminie, braku pouczenia przez Organ I instancji o treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. oraz o tym, że oddanie przesyłki wyłącznie w placówce Poczty Polskiej S.A. uznane zostanie za datę wniesienia odwołania w terminie, faktycznej daty nadania przesyłki za pośrednictwem operatora In Post Sp. z o.o.

Jednocześnie Skarżąca poinformowała, że pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Skarżonemu postanowieniu zarzucono w skardze naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że odwołanie w niniejszej sprawie nadane zostało dnia 6 października 2021 r., w sytuacji kiedy odwołanie to nadane zostało dnia 5 października 2021 r., a Organ II instancji przed wydaniem skarżonego postanowienia nie podjął żadnych czynności zmierzających do skutecznego wyjaśnienia w jakiej dacie faktycznie przesyłka została nadana, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., poprzez wydanie skarżonego postanowienia mimo wniesienia odwołania w terminie,

- art. 112 k.p.a. w związku art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, że wniesienie odwołania za pośrednictwem operatora In Post Sp. z o.o. nie powoduje zachowania terminu z uwagi na to, że podmiot ten nie jest operatorem pocztowym w rozumieniu ustawy- Prawo pocztowe, w sytuacji kiedy Skarżąca w treści decyzji z dnia [...] września 2021 r. nie została pouczona ani o treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., ani o tym, że oddanie pisma pocztowego wyłącznie w placówce Poczty Polskiej S.A. spowoduje zachowanie terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, a powyższe uznać należy za brak pouczenia w decyzji co do prawa odwołania (a tym samym jako błędne pouczenie zgodnie ze stanowiskiem doktryny) i nie może szkodzić stronie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie wynikającym z treści art. 129 § 2 k.p.a.,

- art. 134 k.p.a., poprzez jego zastosowanie w realiach niniejszej sprawy oraz stwierdzenie w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji kiedy Strona skarżąca wniosła odwołanie w terminie, a fakt złożenia pisma u operatora In Post Sp. z o.o. (który jeszcze tak niedawno obsługiwał Sądy, Prokuratury i inne organy) zamiast Poczty Polskiej S.A. wynikał z okoliczności od niej niezależnych,

jak i z braku stosownego pouczenia co do powyższego,

- art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r., poprzez jego niezastosowanie nawet w przypadku błędnego uznania, że odwołanie wniesione zostało po terminie i ostatecznie zaniechanie zawiadomienia strony o uchybieniu terminu, wyznaczenia stronie skarżącej trzydziestodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, rozpoznania odwołania jako wniesionego w terminie.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że odwołanie nadane zostało dnia 5 października 2021 r. (a zatem w terminie), na dowód czego w załączeniu przedkłada korespondencję e-mail z In Post Sp. z o.o., z której wynika data i godzina nadania przesyłki pocztowej. Z nieznanych powodów, Organ II instancji stwierdził, że odwołanie nadane zostało za pośrednictwem In Post Sp. o.o. dnia 6 października 2021 r., co Skarżąca poczytuje jako błąd Organu II instancji. Jednakże, jeśli Organ w tym zakresie miał wątpliwości, winien chociażby zwrócić się do Skarżącej z wezwaniem do przedłożenia dowodów świadczących o tym, że odwołanie wniesione zostało w terminie. Ponadto, zdaniem Skarżącej miała prawo sądzić, że wysłanie przesyłki za pośrednictwem In Post Sp. z o.o. będzie czynnością skuteczną. Nie była bowiem pouczona o tym, że oddanie przesyłki wyłącznie w placówce Poczty Polskiej S.A. jest w tym zakresie skuteczne (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). W realiach niniejszej sprawy zatem, wobec braku prawidłowego pouczenia co do sposobu wniesienia odwołania w terminie, Organ II instancji nie miał możliwości wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a.

Skarżąca powołała się nadto na treść art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2021 roku (sygn. akt: I SA/Sz 593/21). W jej ocenie już samo złożenie wniosku o przywrócenie terminu przy prawidłowym zastosowaniu przez Organ II instancji wyżej wskazanej regulacji (tj. przy zawiadomieniu strony o możliwości jego wniesienia w terminie 30 dni) powinno skutkować koniecznością rozpoznania odwołania, biorąc pod uwagę treść wyżej wskazanej regulacji.

3. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Organ II instancji podkreślił, że odwołanie zostało przesłane za pośrednictwem przedsiębiorstwa In Post, które nie jest operatorem pocztowym w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Nawet gdyby uznać, że przedsiębiorstwo In Post jest operatorem pocztowym i data nadania przesyłki w tym przedsiębiorstwie jest równoznaczna z datą wniesienia odwołania, to i tak odwołanie wniesiono po terminie. Zgodnie z etykietą znajdującą się na kopercie w której przesłano odwołanie, została ona wydrukowana dnia 6 października 2021 r. Skoro na etykiecie widnieje data 6 października 2021 r., tzn. że najwcześniej w tym dniu etykieta ta została wydrukowana i naklejona na kopertę, a nie jak twierdzi Pełnomocnik Skarżącej, dzień wcześniej. Uwzględnienie argumentacji Skarżącej w omawianej kwestii musiałoby prowadzić do wniosku, że paczkomat In Post drukował etykiety nadawcze przesyłek z datą przyszłą, o jeden dzień, co w ocenie Kolegium jest nieprawdopodobne.

Odnosząc się do załączonego do skargi dowodu w postaci wydruku wiadomości e- mail z 21.12.2021 r. od pracownika ds. Obsługi Klienta przedsiębiorstwa In Post Kolegium wskazało, że jest to dowód niewiarygodny. Jest to zwykły wydruk korespondencji, wysłany z adresu e-mail o loginie [...]. W wiadomości tej wskazano, że przesyłka o wskazanym numerze miała zostać nadana 5.10.2021 r. o godzinie 23:01. Tymczasem z etykiety znajdującej się na kopercie wynika, że została ona wydrukowana 06.10.2021 r. o godzinie 17:15.

Ponadto, Organ II instancji zaznaczył, że Skarżąca była i jest reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników. Decyzja Marszałka Województwa Z. została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej. Odwołanie od decyzji wniósł reprezentujący Skarżącą spółkę Wspólnik, jednakże w odwołaniu nie poinformował o fakcie wypowiedzenia pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi. Dopiero w piśmie z 4 stycznia 2022 r. radca prawny K. B. poinformowała, że pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi zostało wypowiedziane, jednakże nie przedstawiono na tę okoliczność żadnego dowodu. Nawet gdyby uznać, że pouczenie w decyzji Marszałka Województwa Z. w niedostateczny sposób informowało strony o możliwości wniesienia odwołania, to uwzględniając fakt, że strona jest reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników trudno uznać, aby mogło to mieć wpływ na niedochowanie przez Skarżącą wymogów skutecznego wniesienia odwołania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych Kolegium wyjaśniło, że wspomniany przepis wprowadza wyjątek od określonej w art. 58 § 2 k.p.a. zasady, że wniosek o przywrócenie terminu składa się w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej wcześniejsze dokonanie danej czynności. Z przepisu tego jednak nie wynika, że każdy wniosek o przywrócenie terminu ma zostać rozpatrzony pozytywnie. W tej sprawie postanowieniem z [...] lutego 2021 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uznając, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy.

4. W piśmie z dnia 4 marca 2022 r. Skarżąca wskazała, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie odpowiada prawu i będzie zaskarżone, choćby z uwagi na to, iż pominięto wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze strony odwołującej się wspólnika Z. L.. Ponadto Skarżąca ponownie podkreśliła, że odwołanie zostało wniesione dnia 5 października 2021 r. Nadawca nie drukuje etykiety, etykieta naklejana jest i drukowana wtedy, kiedy przesyłka zostanie podjęta od operatora przez kuriera. Przesyłka nadawana jest przez aplikację mobilną, z której korzysta córka wspólnika Z. L.. Przesyłka umieszczona została w skrzynce nadawczej z użyciem aplikacji w telefonie (email: dh pl to adres e-mail N. L., został wskazany jako e-mail odbiorcy potwierdzenia zamówionej usługi i dlatego z tego e-maila prowadzona jest korespondencja z InPost Sp. z o.o.). Wobec wątpliwości Organu II instancji, ponownie zwrócono się do InPost Sp. z o.o. z prośbą o wyjaśnienie rozbieżności dotyczących daty nadania przesyłki. Operator potwierdził, że przesyłka została nadana dnia 5 października 2021 r., zaś na etykiecie oznaczony jest dzień jej odbioru przez kuriera, zatem dzień 6 października 2021 r. Paczkomat InPost Sp. z o.o. nie drukuje etykiet podczas nadania paczek, etykiety generowane są przez kurierów po ich odbiorze. Powinno to definitywnie wyjaśnić wątpliwości związane z tym, kiedy przesyłka została oddana operatorowi. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wiadomości e-mail od operatora In Post Sp. z o. o. z dnia 1 marca 2022 r., wiadomości e-mail z potwierdzeniem nadania przesyłki z dnia 5 października 2021 r., oświadczenia N. L.. Ponadto, Skarżąca podniosła, że nie jest prawdą, że była i jest reprezentowana przez profesjonalnych pełnomocników. Pełnomocnictwo udzielone zostało obecnemu pełnomocnikowi dopiero dnia 30 grudnia 2021 r. Wcześniejszy pełnomocnik radca prawny K. S. nie mógł działać w Jej imieniu, bowiem jego pełnomocnictwo zostało wypowiedziane z dniem 1 października 2021 r., wraz ze skargą z dnia 4 stycznia 2022 r. przedłożono oświadczenie Wspólnika, które wyraźnie o tym stanowi. W dalszej części pisma Skarżąca, nawiązując do treści skargi i zgłoszonych już zarzutów, zanegowała w całości stanowisko Kolegium wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

5. Przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. , wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – "k.p.a.") stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez L. spółka jawna z siedzibą w S. ("Skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa Z. z [...] września 2021 r.

Kontrola sądowa obejmuje zatem tylko prawidłowość wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a więc zbadanie, czy postanowienie to nie narusza przepisów postępowania w sposób, który powoduje konieczność jego uchylenia. Ponieważ zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii incydentalnej związanej z przepisami o charakterze proceduralnym, to ze swej istoty nie może naruszać przepisów prawa materialnego.

W wyniku tak przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że odpowiada ono prawu.

6. Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Natomiast stosownie do art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

W myśl art. 57 § 5 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało:

1) wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych;

2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

3) złożone w polskim urzędzie konsularnym;

4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej;

5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku;

6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego.

7. Zdaniem Skarżącej nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 14 września 2021 r., gdyż odwołanie zostało wniesione w terminie, w dniu 5 października 2021 r. za pośrednictwem operatora In Post Sp. z o. o., co potwierdza korespondencja mailowa z pracownikiem ww. przedsiębiorstwa.

Według natomiast Kolegium wydruk korespondencji wysłany z adresu e-mail o loginie [...] nie stanowi dowodu na okoliczność daty nadania przesyłki w dniu 5 października 2021 r., zaś z etykiety nadania znajdującej się na kopercie od przesyłki wynika, że została ona wydrukowana 6 października 2021 r., i to jest data nadania odwołania.

W ocenie Sądu, przeprowadzona przez Kolegium ocena uchybienia przez Stronę odwołującą się terminu do wniesienia odwołania od decyzji Organu I instancji jest prawidłowa. Rację ma Organ odwoławczy, iż wydruki korespondencji mailowej z Biurem Obsługi Klienta In Post (karta 15, 42 akt), z których wynika informacja, iż przesyłka nr [...] zawierająca odwołanie została nadana w dniu 5 października 2021 r. nie są miarodajnym dowodem nadania spornego odwołania w tym dniu. Dodatkowym argumentem niech będzie, że sam operator w treści korespondencji mailowej wskazał jako datę nadania dzień 6.10 2021 r. (k. 41), wskazując, że: "przesyłka przez nadanie w paczkomacie [...] dnia 5.10 2021 po godzinie 23:00 została odebrana przez kuriera w kolejnym dniu roboczym tj. 6.10.2021. W takim przypadku nadanie jest liczone od kolejnego dnia roboczego)"

Takim miarodajnym dokumentem/dowodem będzie natomiast etykieta nadania przesyłki umieszczona na kopercie od przesyłki z której wynika data wygenerowana z sytemu tego operatora i jest to dzień 6 października 2021 r. Niewątpliwie bowiem wskazaną etykietę nadania przesyłki, w sytuacji korzystania z innego operatora niż Poczta Polska S.A należy porównać do stempla pocztowego na kopercie, z którego wynika data pewna nadania przesyłki.

Sąd zauważa przy tym, że Skarżąca nie przedstawiła poza wskazanymi wydrukami korespondencji mailowej, informacji ze strony śledzenia przesyłek In Post, które generowane są z systemu z danymi przesyłki i z datami od momentu nadania przesyłki do czasu jej odbioru, podobnie jak udostępnia to Poczta Polska S.A w zakładce "Śledzenie przesyłek".

Na marginesie należy wskazać, że to Strona powinna dołożyć należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i jeśli Skarżąca zdecydowała się na przekazanie odwołania drogą prywatnego operatora świadczącego usługi pocztowe to konsekwentnie powinna uwzględnić sposób działania tego rodzaju Firm, w tym, że odbiór przesyłek z paczkomatów może być ograniczony określonymi godzinami i z tego względu nadanie w istocie może nastąpić następnego dnia roboczego.

8. Sąd nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem Organu, iż nie jest możliwe korzystanie z innych, poza Poczta Polską S.A, operatorów świadczących usługi w zakresie przesyłek.

W tym miejscu trzeba wskazać, że Sąd Najwyższy, na tle zastosowania art. 165 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1805), zwanej dalej k.p.c., którego treść w relewantnym dla rozpoznawanej sprawy zakresie odpowiada aktualnej treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., powziął wątpliwości dotyczące wykładni art. 7 ust. 1 zd. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U.UE.L.1998.15.14), zmienionej dyrektywą 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r., którą wdrożono do polskiego systemu prawnego ustawą - Prawo pocztowe, oraz skutków ewentualnej niezgodności art. 165 § 2 k.p.c. z prawem unijnym.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie C-545/17, stwierdził, że: "Artykuł 7 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, który uznaje za równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do danego sądu jedynie złożenie takiego pisma w placówce pocztowej jednego operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, i to bez obiektywnego uzasadnienia opartego na względach porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego".

W ślad za powyższym wyrokiem Sąd Najwyższy, postanowieniem składu 7 sędziów z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt III UZP 3/17, uznał, że nadanie pisma procesowego za pośrednictwem operatora pocztowego niebędącego operatorem wyznaczonym jest równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do sądu (art. 165 § 2 k.p.c. w związku z art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, Dz. Urz.UE.L 1998 Nr 15, s. 14 z późn. zm., Polskie wydanie specjalne Rozdział 06, Tom 3, s. 71).

Wyrok Trybunału w sprawie C-545/17 Pawlak i powyższe postanowienie Sądu Najwyższego dotyczą art. 165 § 2 k.p.c., to jednak, zdaniem Sądu, należy uznać, że rozstrzygnięcia te powinny mieć również znaczenie przy interpretacji innych przepisów, w których polski ustawodawca wprowadził podobne rozwiązania do tego, które zostało zakwestionowane we wskazanych rozstrzygnięciach. Nie ma przy tym znaczenia, czy rozwiązanie to będzie dotyczyło postępowania cywilnego, karnego, administracyjnego, czy podatkowego. Nie powinno mieć również znaczenia, do jakiego organu władzy publicznej, sądu czy innej instytucji publicznej dany podmiot będzie składał to pismo (zob. wyroki NSA z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt I GSK 562/18, z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt I GSK 574/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz stanowisko doktryny, M. Popławski (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 12).

W świetle wyroku Trybunału oraz argumentów Sądu Najwyższego określony w art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin na wniesienie pisma należy uznać za zachowany także wtedy, jeżeli przed jego upływem zostało ono nadane za pośrednictwem innego niż wyznaczony operatora pocztowego świadczącego usługi pocztowe.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że pomimo uznania za prawnie dopuszczalne nadanie odwołania za pośrednictwem innej Firmy niż Poczta Polska to w tej konkretnej sytuacji nadanie to nastąpiło po upływie terminu przewidzianego do zaskarżenia decyzji Organu I instancji.

8. Kolejną kwestią, która należało rozważyć i ocenić na kanwie tej sprawy, ze względu na zarzuty skargi, jest kwestia wypowiedzenia pełnomocnictwa i wpływu tej okoliczności na skuteczność doręczenia decyzji Organu I instancji, a zatem też na bieg terminu do wniesienia odwołania.

Według art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Nie ulega wątpliwości, iż art. 129 § 2 k.p.a. należy odczytywać łącznie z art. 40 § 2 k.p.a. w ten sposób, iż termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie albo - jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika - jej pełnomocnikowi.

Jak wynika z akt sprawy decyzja Marszałka Województwa Z. została doręczona profesjonalnemu pełnomocnikowi Skarżącej, na adres kancelarii w dniu 21 września 2021 r., a zatem termin do wniesienia odwołania od tej decyzji, liczony od daty odbioru decyzji przez radcę prawnego K. S. upływał w dniu 5 października 2021 r.

Zdaniem Sądu, na ocenę prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji,

a więc i na otwarcie terminu do wniesienia środka odwoławczego nie ma żadnego wpływu podniesiony w dniu 4 stycznia 2022 r. w skardze fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r., (sygn. akt II OSK 941/05), w którym Sąd ten wskazał, że "uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, stąd przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym".

Zgodnie więc z art. 94 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do przeciwnika i innych uczestników - z chwilą doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd.

W myśl zaś art. 94 § 2 k.p.c., adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych.

Analogiczne rozwiązanie znajduje się w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 42 § 1 p.p.s.a., wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych (art. 42 § 2).

Mając na uwadze powyższe zasady, na gruncie procedury administracyjnej należy odpowiednio przyjąć, że w przypadku wypowiedzenia przez stronę pełnomocnictwa pełnomocnikowi występującemu w jej imieniu w postępowaniu administracyjnym, takie cofnięcie jest skuteczne wobec organu dopiero w dniu poinformowania go o tej czynności.

Jak wynika z akt sprawy o wypowiedzeniu pełnomocnictwa Strona poinformowała dopiero na etapie wniesienia skargi do Sądu.

Ponadto, według oświadczenia wspólnika Skarżącej (karta 14 akt sądowych) i mecenasa K. S. (karta 68 akt sądowych) - pełnomocnictwo zostało wypowiedziane z dniem 1 października 2021 r., co oznacza, iż w dacie doręczenia kwestionowanej odwołaniem decyzji radca prawny K. S. był należycie umocowany do reprezentowania Skarżącej, w tym do odbioru pism i decyzji, i był nadal pełnomocnikiem w momencie gdy rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania.

Poza tym biorąc pod uwagę opisane powyżej zasady pełnomocnik powinien był i tak jeszcze przez dwa tygodnie zapewnić odpowiednią ochronę prawną swojemu mandantowi.

Opierając się na dokumentach z akt administracyjnych Marszałek Województwa Z., z uwagi na treść art. 40 § 2 k.p.a., zobligowany był dokonać doręczenia wykazanemu w aktach pełnomocnikowi Spółki. Reguła ustanowiona w art. 40 § 2 k.p.a. ma bowiem charakter bezwzględny i brak jest od niej jakichkolwiek wyjątków. Od momentu zatem uzyskania przez organ prowadzący konkretne postępowanie wiedzę o ustanowieniu przez stronę pełnomocnika, jego rolą jest kierowanie do niego - jako działającego imieniem strony - wszelkiej korespondencji w sprawie. Doręczenie zatem decyzji z 14 września 2021 r. dokonane na ręce wymienionego pełnomocnika było prawidłowe, a co za tym idzie prawnie skuteczne.

Mając na uwadze powyższe należy również wskazać, że zarzuty Skarżącej co do braku odpowiednich pouczeń w decyzji, w zakresie sposobu wniesienia odwołania od decyzji Organu I instancji, nie mogły odnieść, w tym postępowaniu, oczekiwanego skutku. Po pierwsze, jak już wskazano, Skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc Organ nie był zobligowany do wyczerpującego informowania Strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącej w postępowaniu. Istota zasady informowania stron z art. 9 k.p.a. sprowadza się bowiem do takich działań organu, aby strony postępowania, działające bez profesjonalnego pełnomocnika, nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Po drugie zarzuty te ewentualnie mogą stanowić argumenty w postępowaniu o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności, natomiast w przedmiocie stwierdzenia faktu uchybienia terminowi pozostają bez wpływu na obowiązek organu wynikający z art. 134 k.p.a.

Podobnie należy ocenić, jako chybione w tym postępowaniu, zarzuty w zakresie naruszenia przepisów ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacjach kryzysowych. Jak słusznie Kolegium wyjaśniło, art. 15zzzzzn2 wprowadza wyłącznie wyjątek od określonej w art. 58 § 2 k.p.a. zasady, że wniosek o przywrócenie terminu składa się w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej wcześniejsze dokonanie danej czynności. Z przepisu tego jednak nie wynika, że każdy wniosek o przywrócenie terminu ma zostać rozpatrzony pozytywnie.

9. Ze względu na powyższe Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, i podlega oddaleniu, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.