Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi R. i T. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.

Sygnatura akt VII SA/Wa 512/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2004r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i M. J. pozwolenia na zabudowę tarasu istniejącego budynku mieszkalno – pensjonatowego pomieszczeniami przeznaczonymi na cele mieszkalne, na działce nr [...], przy ul. T. [...] w [...].

Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyli R. i T. R.

Decyzją z dnia [...] października 2004r. Wojewoda [...] na podstawie

art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r.

W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie zachodzą żadne przesłanki

z art. 156 § 1 Kpa, a w szczególności z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. A także zgodna jest z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 2000r. oraz przepisami techniczno – budowlanymi. Ponadto inwestor złożył stosowny wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał się też prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących miejsc parkingowych organ

I instancji wyjaśnił, iż obowiązujące przepisy nie definiują konkretnego wskaźnika określającego dla danej inwestycji wymaganą ilość miejsc parkingowych. Zarówno obowiązujący w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określały tych wartości. Z tych względów określony w projekcie budowlanym sposób rozwiązania miejsc parkingowych ze względu na brak szczegółowych przepisów nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa.

Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisów dotyczących naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a tym samym § 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa po rozpatrzeniu odwołania R. i T. R. – uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji.

W uzasadnieniu podał, że zdaniem organu odwoławczego R. i T. R. nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego bowiem odległość projektowanej nadbudowy od granicy z działką wnioskodawców wynosi 5,50m. i analiza nasłonecznienia dla projektowanej inwestycji wskazuje, że zabudowa tarasu nie ma wpływu na cień rzucany przez budynek istniejący na budynek sąsiada. Ponadto w decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r. wskazano, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje

działkę nr 3 – tj. działkę, której dotyczy przedmiotowa decyzja Starosty [...]

z dnia [...] maja 2004r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. i T. R. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podali, że przedłożona analiza nasłonecznienia nie spełnia wymogów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 57 w/w rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne dopasowane do jego przeznaczenia. W przedłożonej dokumentacji przeprowadzono próbę analizy nasłonecznienia pomieszczeń gospodarczych, natomiast nie analizowano wpływu planowanej inwestycji na pomieszczenia, w których przebywają ludzie.

Ponadto skarżący podnoszą, że "rodzaj uprawnień posiadanych przez projektanta pana R. S. nie uprawnia do sporządzania projektów budynków 3 i 4 kondygnacyjnych, ani też do sporządzania rozbudowy takich budynków."

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nadzorczym.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego to nadzwyczajne postępowanie, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja administracyjna kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa., której wystąpienie powoduje stwierdzenie jej nieważności ze skutkiem ex tunc, może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 Kpa). Niezależnie od tego, z czyjej inicjatywy postępowanie takie zostało wszczęte, podstawowe znaczenie ma określenie stron tego postępowania, nie ulega bowiem wątpliwości, że także to postępowanie, jak każde z jurysdykcyjnych postępowań administracyjnych, toczy się i może być zakończone wydaniem decyzji, jeżeli wiadomo, kto jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. W wypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczynanego na żądanie strony ma to dodatkowe znaczenie, gdyż (...) powstaje kwestia oceny, czy osoba żądająca wszczęcia takiego postępowania jest stroną legitymowaną do wystąpienia z takim żądaniem (por. wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003r. OSA 2/03, ONSA 2004/1/2).

W rozpoznawanej sprawie z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r. wystąpili R. i T. R.

Po otrzymaniu wniosku, który wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ I instancji powinien w pierwszej kolejności przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w którym należało sprawdzić czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Zanim więc wszczęto postępowanie administracyjne, na żądanie strony, należało ustalić, kto jest stroną postępowania w danej sprawie. Nie zawsze bowiem podmiot żądający wszczęcia postępowania administracyjnego w świetle prawa jest stroną.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w przedmiotowej sprawie, wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący są bezpośrednimi sąsiadami inwestora, ale ich nieruchomość nie jest w obszarze oddziaływania obiektu. Definicja obszaru oddziaływania obiektu została zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią powołanego przepisu przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

W przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania obiektu określiła już decyzja o pozwoleniu na budowę Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r. W w/w rozstrzygnięciu wskazano, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 pkt 2 Prawa budowlanego, obejmuje działkę nr [...], obręb [...], a więc nie dotyczy działki skarżących.

Zdaniem Sądu posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1252/2004).

W rozpoznawanej sprawie, z analizy nasłonecznienia sporządzonej przez projektanta R. S. wynika, że zabudowa tarasu nie ma wpływu na cień rzucany przez budynek istniejący na budynek sąsiada. Projektowana nadbudowa obiektu na działce nr [...] jest zgodna z ustaleniami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie stanowi zagrożenia pod względem zacienienia dla obiektu usytuowanego na działce nr [...].

Skarżący kwestionują prawidłowość w/w analizy nasłonecznienia. Twierdzą, iż nie spełnia ona wymogów powołanego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Należy zauważyć, że skarżący nie przedstawili innej analizy nasłonecznienia z której wynikałoby, że budynek ich w wyniku powstałej inwestycji został zacieniony. Ponadto organ I instancji – Wojewoda [...] we własnym zakresie dokonał analizy nasłonecznienia, w której również stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisów dotyczących naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a tym samym § 13 ust. 1 w/w Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Odnosząc się do zarzutu skargi co to tego, że R S. nie był uprawniony " do sporządzania projektów budynków 3 i 4 kondygnacyjnych ani też do sporządzania projektów rozbudowy takich budynków należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia zaświadczenia [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, stwierdzająca iż R. S. jest członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz kserokopia uprawnień budowlanych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że także i ten zarzut skarżących nie jest zasadny.

Podsumowując jeszcze raz należy stwierdzić, iż organ trafnie przyjął, iż wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony, co skutkowało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania prowadzonego przez organ I instancji.

Z powyższych względów skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało skargę oddalić w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 lutego 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 z późn. zm.).