Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2042/10 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od P. Spółki z o.o. w K. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2042/10 objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2010 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że P. Sp. z o.o. w K. w dniu [...] kwietnia 2009 r. złożyła do ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania 121 "Modernizacja gospodarstw rolnych, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013". W wyniku poddania wniosku weryfikacji stwierdzono uchybienia, do usunięcia których Spółka była wzywana pismami z dnia 11 września 2009 r. i 9 grudnia 2009 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. ARiMR poinformowała P. Sp. z o.o., zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), dalej jako: ustawa z dnia 7 marca 2007 r., o odmowie przyznania jej pomocy finansowej w oparciu o § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397 ze zm.), dalej jako: rozporządzenie z dnia 17 października 2007 r. Organ wyjaśnił, że Spółka mimo dwukrotnego wezwania do usunięcia braków nie złożyła m.in.: ostatecznego pozwolenia zintegrowanego lub dokumentu, z którego wynikałoby, iż w gospodarstwie spółki takie pozwolenie nie jest wymagane (chów lub hodowla do 2000 świń), decyzji wydanej przez WIOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących zakupu dwóch zbiorników do dystrybucji oleju napędowego, ostatecznego pozwolenia na budowę zbiorników plastikowych do przechowywania oleju napędowego, a także wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy liczbą zwierząt zadeklarowaną w tabeli 3.1 Planu Rozwoju Gospodarstwa a kopią księgi rejestracji stada zwierząt.

Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. P. Sp. z o.o. wezwała ARiMR do usunięcia naruszenia prawa w związku z odmową przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". Spółka w wezwaniu tym wskazywała, że nie prowadzi chowu trzody chlewnej powyżej 2000 sztuk, nie jest więc wymagane pozwolenie zintegrowane, na co złożyła stosowny dokument. Planowane zbiorniki nie są trwale związane z gruntem, zatem nie wymagają pozwolenia na budowę. Równocześnie Spółka podniosła, że nie była dwukrotnie wzywana do dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących zakupu dwóch zbiorników do dystrybucji oleju napędowego i do wyjaśnienia rozbieżności w liczbie zwierząt, co stanowiło naruszenie § 14 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Agencja poinformowała Spółkę, że w wyniku analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził, iż nie doszło do takiego naruszenia, a nieuzupełnienie braków przesądziło o zasadności odmowy przyznania pomocy.

Skargę na informację zawartą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła P. Sp. z o.o.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że z treści § 14 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. jednoznacznie wynika obowiązek organu "wyłowienia" w toku weryfikacji wniosku wszystkich jego braków przed wezwaniem wnioskodawcy, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponowne wezwanie przewidziane w § 14 ust. 4 pkt 2 może dotyczyć wyłącznie braków już stronie wskazanych w pierwszym wezwaniu do ich usunięcia. Dopiero gdy strona była dwukrotnie wezwana do usunięcia tego samego braku i po kolejnym wezwaniu powstała sytuacja, że wnioskodawca nadal nie usunął wszystkich braków w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy w oparciu o § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r.

Sąd, po przeprowadzeniu analizy pism z 11 września 2009 r. i 9 grudnia 2009 r., kierowanych przez organ do strony stanął na stanowisku, że zarzuty skargi odnoszące się do braku ponownego wezwania Spółki do przedstawienia decyzji wydanej przez WIOŚ o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięcia polegającego na zakupie dwóch zbiorników do dystrybucji oleju napędowego wraz z dystrybutorem oraz wyjaśnienia rozbieżności ilości sztuk trzody chlewnej pomiędzy Planem Rozwoju Gospodarstwa, wyliczeniem żywotności ekonomicznej gospodarstwa rolnego a zarejestrowaną ilością zwierząt w biurze powiatowym na dzień 31 grudnia 2008 r., są zasadne. Do złożenia decyzji wydanej przez WIOŚ Spółka była jednokrotnie wzywana w piśmie z dnia 9 grudnia 2009 r. pkt 11 zaś wyjaśnienia rozbieżności w ilości zwierząt organ domagał się wyłącznie w piśmie z 11 września 2009 r. pkt 4.

Odnosząc się do stanowiska organu dotyczącego niezłożenia przez stronę ostatecznego pozwolenia zintegrowanego lub dokumentu, z którego wynikałoby, że w gospodarstwie Spółki takie pozwolenie nie jest wymagane, Sąd stanął na stanowisku, że dopiero prawidłowe wezwanie spółki przez organ do usunięcia wątpliwości związanych z ilością zwierząt i ich usunięcie przez stronę pozwoli na ocenę czy strona zobowiązana była do złożenia tego dokumentu. Przesądzi o tym bowiem jednoznacznie ustalona ilość zwierząt w gospodarstwie.

W ocenie Sądu ARiMR żądając od Spółki ostatecznego pozwolenia na budowę zbiorników plastikowych do przechowywania oleju napędowego całkowicie abstrahuje od rzeczywistych parametrów tych zbiorników i warunków niezbędnych do ich ustawienia. Z akt administracyjnych WSA wywiódł, że zbiorniki te w zależności od typu mają 1,17 metra do 1,40 metra długości, 0,81 metra do 1,00 metra szerokości i 0,90 metra do 1,20 metra wysokości. Są to urządzenia mobilne, dostosowane do transportu na pojazdach samochodowych. Instrukcja Bezpiecznej Obsługi Przenośnego Zbiornika Na Olej Napędowy Fuelmaster wskazuje, iż urządzenie powinno być ustawione na płaskiej (wypoziomowanej), równej i stabilnej nawierzchni z materiału niepalnego a podstawa musi być co najmniej 30 cm szersza i dłuższa od samego urządzenia. Wobec tych danych WSA uznał odwoływanie się przez organ do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego kwestii trwałego związania zbiornika (budowli) z gruntem ze względów bezpieczeństwa przy uwzględnieniu m.in. jego wielkości za niezasadne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji nakazał organowi uwzględnienie powyższych wskazań i orzekł powołując w podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła ARiMR wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie § 14 ust. 3, § 14 ust. 4 pkt 2 oraz § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. poprzez:

1) ich błędną wykładnię i przyjęcie, że ponowne wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku może dotyczyć wyłącznie braków już stronie wskazanych w pierwszym wezwaniu do ich usunięcia, co w rezultacie doprowadziło do uznania przez Sąd, że nie było podstaw do odmowy przyznania pomocy. Innymi słowy, że odmowa przyznania pomocy, wydana zgodnie z § 14 ust. 3, § 14 ust. 4 pkt 2 oraz § 14 ust. 5 cyt. rozporządzenia, tj. w wyniku dwukrotnego wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku, nie odpowiada prawu, oraz

2) niewłaściwe zastosowanie, co wyraża się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie nie został podciągnięty pod hipotezę wyżej wskazanych przepisów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że § 14 ust. 3-5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. nakładają co prawda na organ obowiązek dwukrotnego wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków i nieprawidłowości wniosku (o ile takowe wystąpią), nie wskazują natomiast, że dwukrotne wezwanie do usunięcia braków ma dotyczyć każdego z "wyłowionych" braków. Innymi słowy z wyżej cyt. przepisów rozporządzenia wykonawczego nie wynika obowiązek organu do dwukrotnego wzywania strony do usunięcia tego samego braku. Według organu wskazane przez WSA rozumienie § 14 nie tylko stoi w sprzeczności z innymi przepisami rozporządzenia wykonawczego, ale też pomija normę z art. 21 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. Wskazane przepisy nakładają na wnioskodawców obowiązek udowodnienia wszystkich okoliczności rzutujących na spełnienie kryteriów kwalifikowalności do przyznania pomocy, wprost obciążając wnioskodawców ciężarem dowodu. Nieuprawnione jest zatem niwelowanie obowiązków wynikających z ustawy w drodze wykładni przepisów rozporządzenia.

Odnosząc się do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę odmowy przyznania pomocy, organ, mając na uwadze, że planowana przez skarżącą inwestycja dotyczyła m.in. zakupu plastikowego zbiornika do przechowywania oleju napędowego o pojemności 18 000 l, przyjął, że planowana inwestycja, pomimo tego, że nie jest trwale związana z gruntem, wymaga pozwolenia na budowę, a w konsekwencji jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko również decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał, że zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą w następstwie tego, że pojemniki do przechowywania oleju napędowego są zbiornikiem, należy uznać, że są budowlą - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji, że są obiektem budowlanym - art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, na którego niezbędne jest pozwolenie budowlane. Definicja budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, obejmuje swym zakresem również zbiorniki. Rozpoczęcie robót budowlanych wymagało zatem pozwolenia na budowę. Skarżąca tymczasem nie przedłożyła takiego pozwolenia albo dokumentu potwierdzającego, że na podstawie przepisów prawa takie pozwolenie lub zgłoszenie nie jest wymagane.

W odniesieniu do zagadnienia dotyczącego rozbieżności w zakresie ilości sztuk trzody chlewnej organ stwierdził, że w Planie Rozwoju Gospodarstwa wnioskodawca zadeklarował warchlaki w ilości 1960 szt., co pozostawało w sprzeczności z zarejestrowaną ilością zwierząt w biurze powiatowym ARiMR. W konsekwencji wezwania z dnia 11 września 2011 r. skarżący przedłożył kopię księgi rejestracji stada zwierząt, zgodnie z którą stan zwierząt na dzień 16 grudnia 2008 r. wynosił 2016 szt. W związku z tym, że kopia księgi rejestracji stada doręczona została przez skarżącego po pierwszym wezwaniu przez organ do usunięcia braków wniosku, organ nie miał możliwości wyjaśnienia powyższych rozbieżności na wcześniejszym etapie. ARiMR wezwała stronę do doręczenia pozwolenia zintegrowanego dwukrotnie. Skarżąca nie wykazała, jednak aby posiadanie pozwolenia zintegrowanego nie było wymagane, a to na niej ciążył obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodziła skutki prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu po uwagę jedynie nieważność postępowania. Z powyższego wynika, że wywołane skargę kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazania podstaw kasacyjnych.

Istotą tego postępowania jest więc weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Kryciak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu Sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009 r., s. 238-240; wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt. II GSK 265/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważność postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc przeprowadzana w zakresie zdeterminowanym zarzutami, na których została oparta skarga kasacyjna.

Wniesiona skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię przepisów § 14 ust. 3, § 14 ust. 4 pkt 2 oraz § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. polegająca na przyjęciu, że ponowne wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku może dotyczyć wyłącznie braków już stronie wskazanych w pierwszym wezwaniu do ich usunięcia, jak również niewłaściwe zastosowanie wyżej wskazanych regulacji rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r.

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, z wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia nie wynika obowiązek do dwukrotnego wyzwania strony do usunięcia tego samego braku.

Przepisy te przewidują jedynie generalną zasadę dwukrotnego wzywania do usunięcia wszelkich stwierdzonych w trakcie oceny wniosku nieprawidłowości.

Z takim twierdzeniem nie można się zgodzić.

W rozpoznawanej sprawie należało dokonać rekonstrukcji normatywnego zakładanego przez ustawodawcę zachowania organu w przypadku stwierdzenia przez niego braków w złożonym wniosku o przyznanie pomocy.

Przed przeprowadzeniem interpretacji przepisów należy je przypomnieć.

Regulacje § 14 ust. 3-5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. stanowią, że jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 3 § 14).

Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie:

1. żadnego z braków, Agencja nie przyznaje pomocy; przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio

2. wszystkich braków, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę, w formie pisemnej do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 4 § 14).

Jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków nie usunął wszystkich braków w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy.

Przepis ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio (ust. 5 § 14).

Odtwarzając wzór zachowania Agencji badającej złożony wniosek o przyznanie pomocy ustalony w rozporządzeniu należy powiązać kwestią wezwań do usunięcia braków z badaniem ich wykonania.

Z odtworzonego modelu wynika, co zakłada racjonalne działanie Agencji, aby były co najwyżej dwa wezwania do usunięcia braków.

Agencja w pierwszym wezwaniu powinna wezwać do usunięcia wszystkich braków, które wystąpiły w złożonym wniosku, a następnie ustalić czy zostały one usunięte w terminie.

W przypadku gdy nie został usunięty żaden z braków, Agencja od razu nie przyznaje pomocy (§ 14 ust. 4 pkt 1).

Natomiast, gdy nie zostały usunięte wszystkie braki (co oznacza, że pewne zostały uzupełnione) Agencja ma obowiązek ponownego wezwania wnioskodawcy, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (§ 14 ust. 4 pkt 2). Z powyższej regulacji wynika, że istnieje powiązanie pomiędzy brakami wymienionymi w wezwaniu do ich usunięcia a ponownym wezwaniem, gdyż po wysłaniu wezwania do usunięcia braków, Agencja dokonuje analizy czy zostały one usunięte. W przypadku gdy żaden nie został usunięty od razu nie przyznaje pomocy. Natomiast gdy nie usunięto wszystkich, wzywa ponownie wnioskodawcę do ich usunięcia. Dopiero gdy pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków nie usunięto wszystkich braków, wówczas Agencja nie przyznaje pomocy.

Z przedstawionego wzorca wynika, że Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków, oczywiście w przypadku gdy nie uzupełniono żadnego z braków nie ma obowiązku ponownego wezwania do ich usunięcia, ale od razu nie przyznaje pomocy.

Taki pogląd można zobrazować przykładem, gdy złożony wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia wszystkich wymogów, wówczas Agencja wzywa do usunięcia braków (np. jest dziesięć braków).

Po otrzymaniu od wnioskodawcy ich uzupełnienia bada, czy zostały one usunięte.

W przypadku gdy żaden z 10 braków nie został usunięty, od razu nie przyznaje pomocy. Natomiast gdy nie usunięto jeszcze np.5 braków, to jest zobowiązana do ponownego wezwania do ich usunięcia, a następnie gdy nie zostaną one wszystkie usunięte do odmowy przyznania pomocy.

Zwrócić należy uwagę, że ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi.

Oczywiście przedstawiony sposób zachowania, wynikający z § 14 ust. 3-5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r., ma charakter wzorcowy.

Może się zdarzyć, że pewne braki zostaną przez Agencję stwierdzone w późniejszym okresie, wówczas mając na uwadze stworzony w rozporządzeniu wzorzec, ma ona obowiązek dwukrotnego wezwania do ich usunięcia. Podkreślić należy, że w przypadku gdy chociaż jeden z braków pomimo otrzymania ponownego wezwania do ich usunięcia nie został przez wnioskodawcę usunięty (nie usunął wszystkich braków w terminie), stanowi to podstawę do odmowy przyznania pomocy.

W postępowaniu dotyczącym usunięcia braków, istotne jest prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią.

Ma ono na celu ustalenie czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym do którego usunięcia strona została już wezwana.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji skoncentrował się na ustalonych przez niego jednokrotnych wezwaniach do usunięcia braków dotyczących żądania przedłożenia decyzji wydanej przez WIOŚ oraz wyjaśnienie rozbieżności w ilości zwierząt, błędnie pomijając że P. spółka z o.o. w K. była dwukrotnie przez Agencję wzywana do przedłożenia ostatecznego pozwolenia zintegrowanego lub dokumentu, z którego wynikałoby, iż w gospodarstwie prowadzonym przez spółkę takie pozwolenie nie jest wymagane (punkt 5 wezwania z dnia 11 września 2009 r., oraz punkt 3 wezwania z dnia 9 grudnia 2009 r.).

Ponadto kwestia dotycząca wyjaśnienia rozbieżności ilości sztuk trzody chlewnej ma bezpośredni związek z obowiązkiem uzyskania (lub brakiem jego uzyskania) ostatecznego pozwolenia zintegrowanego, o który spółka P., na co powyżej wskazano, była dwukrotnie wzywana.

Sąd pierwszej instancji mając na uwadze, że wystarczającą podstawą do odmowy przyznania przez Agencję pomocy była kwestia dwukrotnego wezwania do przedłożenia ostatecznego pozwolenia zintegrowanego lub dokumentu, z którego wynikałoby, że nie jest ono wymagane, powinien rozstrzygnąć biorąc pod uwagę przedłożone w tym zakresie przez Spółkę dokumenty, czy stanowisko Agencji było prawidłowe, a tego w uzasadnieniu wydanego orzeczenia zabrakło.

Także w kwestii dotyczącej żądania przez Agencję dostarczenia pozwolenia na budowę zbiorników plastikowych do przechowywania oleju napędowego, zwrócić należy uwagę że dotyczył tego punkt 14 wezwania z dnia 11 września 2009 r., oraz punkt 12 wezwania z dnia 9 grudnia 2009 r.

Sąd pierwszej instancji zobowiązany był, a tego także nie zrobił, rozstrzygnąć, czy w tym zakresie złożony przez Spółkę wniosek posiadał brak oraz czy został on przez nią usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę oceni legalność zaskarżonej czynności uwzględniając zaprezentowane powyżej poglądy.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

(-) D. Skupień (-) B. Stukan-Pytłowany(-) J. Kabat-Rembelska