II SA/Łd 823/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-20	
Data wpływu	2025-11-06	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej
Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 § 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 11, art. 107 § 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 5 ust. 2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Dnia 20 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Miejskiej Areny Kultury i Sportu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi z dnia 24 września 2025 roku nr 494/2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Miejskiej Areny Kultury i Sportu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi z dnia 3 września 2025 roku nr 448/2025; 2. zasądza od Miejskiej Areny Kultury i Sportu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi na rzecz skarżącego K. M. kwotę 200 (dwieście) PLN tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.	
Uzasadnienie
Miejska Arena Kultury i Sportu Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi (dalej jako: "Spółka"), decyzją z dnia 24 września 2025 r., nr 494/2025 - na podstawie art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902), dalej jako: "u.d.ip." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." - po rozpoznaniu wniosku K. M. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymała w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia 3 września 2025 r., nr 448/2025.

Z akt administracyjnych wynika, że 7 sierpnia 2025 r. wpłynęły do Spółki dwa pisma K. M. z dnia 1 lipca 2025 r. zawierające wnioski o udostępnienie informacji publicznej obejmujący trzy analogiczne żądania o podanie informacji dotyczących odpowiednio Ł. S.A, W. S.A oraz nieruchomości i obiektów stanowiących mienie publiczne użytkowane przez te podmioty. Spółka rozpoznając ww. wnioski przekazała wnioskodawcy, pismami z 20 sierpnia 2025 r. informację o łącznej sumie przychodów oraz łącznej sumie kosztów ponoszonych przez Spółkę w latach 2023 i 2024. Natomiast w dniu 3 września 2025 r. Spółka przekazała wnioskodawcy dalsze wnioskowane przez niego informacje obejmujące sumaryczne zestawienie wartości wszystkich ponoszonych przez Spółkę kosztów i uzyskiwanych przez Spółkę przychodów związanych z całością infrastruktury sportowej składającej się na kompleksy sportowe zarządzane przez Spółkę tj. Stadion Miejski przy [...] w Ł. im. [...] oraz Stadion Miejski przy [...] w Ł. Jednocześnie przekazano wnioskodawcy, że Spółka nie posiada raportów i zestawień lub innych dokumentów obrazujących koszty lub przychody uzyskiwane przez ww. Kluby z tytułu nieruchomości i obiektów użytkowanych przez Kluby, w szczególności łączące strony umowy nie przewidują składania takich dokumentów Spółce przez Kluby. Opisane powyżej informacje przekazane wnioskodawcy w dniu 20 sierpnia i 3 września 2025 r. stanowią wyczerpującą odpowiedź na pytania wnioskodawcy sformułowane w jego wnioskach w pkt 2. i 3.

W odniesieniu natomiast do żądania dotyczącego udostępnienia kopii umów łączących Spółkę z Ł. S.A oraz W. S.A. (pkt 1. wniosków), Spółka wydała w dniu 3 września 2025 r. decyzję nr 448/2025 odmawiając udostępnienia wnioskowanych kopii umów z uwagi na objęcie ich tajemnicą przedsiębiorstwa, co – jak wskazano – zostało wprost zastrzeżone w postanowieniach tych umów. Wobec wyraźnego zastrzeżenia w treści wnioskowanych umów klauzuli tajemnicy przedsiębiorstwa obejmującej treść umowy, Spółka zobowiązana jest do zachowania poufności na temat warunków tych umów, w tym zwłaszcza całości treści postanowień tej umowy.

Jak wskazała Spółka, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego, jest bowiem limitowany m.in. wymaganiami zachowania tajemnicy prawnie chronionej, w szczególności dotyczy to tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.ip.). Jawność finansów publicznych, jak również treść u.d.ip. nie wyłączają ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Uwzględniając przywołaną jawność finansów publicznych Spółka uwzględniła żądania wnioskodawcy przekazując wszystkie żądane informacje finansowe na temat przychodów i wydatków Spółki w związku z przedmiotowymi obiektami. Podczas gdy w odniesieniu do pozostałych informacji kwalifikowanych przez uczestników obrotu jako poufne, w tym zwłaszcza szczegółowych warunków kontraktowych była uprawniona do zachowania ich w poufności, z uwagi na wyraźne objęcie treści umów tajemnicą przedsiębiorcy.

Jednocześnie Spółka nie podzieliła twierdzeń wnioskodawcy co do bezwzględnej jawności umów zawieranych przez spółki komunalne, argumentując, że o ile jawność taką z pewnością należy odnosić do dochodów i wydatków finansowanych ze środków publicznych (w tym ze środków stanowiących mienie spółek komunalnych), to tyle informacje organizacyjno-prawne, w tym zwłaszcza umowy i dokumenty określające sposób realizacji kontraktu, mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorcy, jeśli zostały zastrzeżone jako poufne. W przypadku spółek sektora publicznego całość treści kontraktu może stanowić informację poufną, która nie podlega udostępnieniu osobom trzecim z uwagi na zastrzeżenie w treści kontraktu klauzuli tajemnicy przedsiębiorcy. W przypadku żądania udostępnienia umowy (w całości), gdy równocześnie umowa w całości została zastrzeżona jako tajemnica przedsiębiorcy (co wprost zawarte jest w treści klauzuli umownej), w takim wypadku nie ma podstaw do udostępnienia takiego dokumentu, a tym samy Spółka jest uprawniona do odmowy realizacji takiego żądania. Spółka udostępniła wnioskodawcy wszelkie istotne dla interesu publicznego informacje, tj. wyniki finansowe Spółki obrazujące całościowy bilans kosztów i przychodów Spółki oraz sumaryczne zestawienie tych kosztów i przychodów z rozbiciem na obydwa obiekty, o które pytał wnioskodawca.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. M. wskazał na naruszenie:

- art. 61 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.ip. przez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji o gospodarowaniu mieniem komunalnym;

- art. 5 ust. 2 u.d.ip. przez jego bezpodstawne i zbyt szerokie zastosowanie.

W ocenie wnioskodawcy, odmowa udostępnienia wnioskowanych umów stanowi próbę "obejścia fundamentalnej zasady jawności życia publicznego", a umowna klauzula poufności nie może ograniczać ustawowego obowiązku dostępu do informacji publicznej. Spółka winna dokonać anonimizacji informacji podlegających ochronie, zatem odmowa udostępnienia przez Spółkę wnioskowanych informacji jest "niechlubnym i całkowicie niezrozumiałym wyjątkiem", albowiem – wedle twierdzeń wnioskodawcy – "żadnych problemów z transparentnością nie miały urzędy w Warszawie, Krakowie, Szczecinie, Poznaniu i wszystkich innych dużych miastach (...)".

Spółka, przywołaną na wstępie decyzją z dnia 24 września 2025 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy wcześniejszą decyzję własną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W motywach rozstrzygnięcia Spółka wskazała, iż rozpoznając ponownie sprawę podjęła dodatkowe działania zmierzające do ustalenia, czy strony wnioskowanych umów objętych klauzulami poufności wyrażają zgodę na udostępnienie żądanych umów. W tym celu Spółka zwróciła się do Ł. S.A oraz W. S.A i H. Sp. z o.o. z zapytaniem, czy podmioty te, jako strony umów, wyrażają zgodę na udostępnienie wnioskodawcy kopii żądanych przez niego umów, które zostały zawarte przez te Spółki i w treści których strony zastrzegły klauzulę poufności (tajemnicy przedsiębiorcy). Zarówno Ł. S.A., jak i W. S.A. nie wyraziły zgodę na udostępnienie żądanych umów. Spółka nie otrzymała odpowiedzi od H. Sp. z o.o., dlatego przyjęła, że także i ten podmiot nie wyraził zgody na udostępnienie wnioskowanych umów.

Wobec tego – zdaniem Spółki – decyzje obu instancji zostały wydane z uwagi na ochronę tajemnicy prawnie chronionej obejmującej informacje Ł. S.A., W. S.A. oraz H. Sp. z o.o., które są stronami wskazanych umów. Tymczasem Spółka nie jest stroną tych umów, a jedynie pełnomocnikiem H. Sp. z o.o., i jako pełnomocnik zawarła wskazane umowy w imieniu H. Sp. z o.o. oraz reprezentuje H. Sp. z o.o. jako wynajmującego wobec ww. klubów jako najemców. W tym stanie rzeczy Spółka uznała za aktualne podstawy odmowy udostępnienia wnioskodawcy żądanych dokumentów.

Odnosząc się równocześnie do zarzutów i twierdzeń wnioskodawcy Spółka wyjaśniła, że są one bezzasadne i jako takie nie dają żadnych podstaw do zmiany stanowiska Spółki. Zarzut naruszenia art. 61 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.ip. przez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji o gospodarowaniu mieniem komunalnym jest bezzasadny, albowiem nie uwzględnia przewidzianych wprost w treści samej normy konstytucyjnej ograniczeń w dostępie do informacji z uwagi na określoną w u.d.ip ochronę wolności i praw innych osób oraz podmiotów gospodarczych (art. 63 ust. 1 Konstytucji RP). Powoływane przez wnioskodawcę przepisy Konstytucji wprost przewidują ograniczenia w dostępie do informacji publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w art. 5 ust. 2 u.d.ip. Konsekwentnie, także zarzut naruszenia przez Spółkę art. 5 ust. 2 u.d.ip. przez jego bezpodstawne i zbyt szerokie zastosowanie z tych samych powodów Spółka uznała za bezzasadny. Stanowisko wnioskodawcy w zakresie "bezwartościowości klauzuli poufności" nie uwzględnia treści art. 5 ust. 2 u.d.ip., który dopuszcza właśnie taką możliwość. W zakresie obowiązku anonimizacji treści umowy stanowisko wnioskodawcy także nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorcy treści całego dokumentu kontraktowego. Ponadto, anonimizacja w istocie dotyczy danych osobowych, tymczasem w sprawie podstawą odmowy udostępnienia dokumentów jest poufny charakter warunków kontraktowych, które mają integralny charakter i jako takie zostały objęte poufnością handlową przez podmioty będące stronami tych umów. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, Spółka nie uchyla się od realizacji ustawowego obowiązku. Zarzuty wnioskodawcy stanowią wyłącznie wyraz jego subiektywnych zapatrywań, nacechowanych emocjonalnie. Sposób działania innych jednostek oraz ich decyzje o ujawnieniu informacji przez inne podmioty nie ma wpływu na sposób rozpoznania niniejszej sprawy, tym bardziej że Spółka nie jest dysponentem informacji, jakie wnioskodawca uzyskiwał ewentualnie od innych podmiotów.

Spółka oraz H. Sp. z o.o., który jest wynajmującym, analogicznie jak wnioskodawca, korzystają z prawa do ochrony przysługujących im praw, w szczególności prawa do ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Spółka – jak wskazała – rozumie interes publiczny wnioskodawcy oraz obowiązki ciążące na Spółce w zakresie jawności finansów publicznych, co skutkowało przekazaniem wnioskodawcy wszystkich żądanych przez niego danych finansowych. Nie wyklucza to jednak prawa Spółki do odmowy udostępnienia danych, które mogą być objęte poufnością i w niniejszej sprawie taki przypadek zachodzi w stosunku do umów, które zostały zastrzeżone jako poufne, co jest dopuszczalne także w działaniach spółek komunalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. M. wskazał na rażące naruszenie powyższą decyzją prawa materialnego, tj.:

a) art. 5 ust. 2 u.d.ip. w związku z art. 61 Konstytucji RP przez jego błędną wykładnię i bezpodstawne zastosowanie przesłanki "tajemnicy przedsiębiorcy";

b) art. 2 ust. 1 u.d.ip. przez zaniechanie udostępnienia informacji publicznej prostej z rażącym naruszeniem obowiązku anonimizacji.

Ponadto skarżący wskazał na rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", przez oparcie rozstrzygnięcia na pozbawionej znaczenia prawnego okoliczności braku zgody podmiotów trzecich.

Opierając się na wskazanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia 24 września 2025 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 3 września 2025 r., zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosków z dnia 1 lipca 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W motywach skargi jej autor wskazał, że zaskarżona decyzja jest wynikiem postępowania prowadzonego z naruszeniem fundamentalnych zasad prawa do informacji publicznej. Decyzja została oparta na bezprawnej przesłance, tj. braku zgody podmiotów trzecich. Spółka w uzasadnieniu decyzji wprost przyznała, że zwróciła się do klubów Ł. S.A. i W. S.A. z zapytaniem o zgodę na ujawnienie umów, a następnie oparła rozstrzygnięcie na fakcie, iż podmioty te nie wyraziły zgody na przekazanie treści umów. Jest to działanie rażąco naruszające prawo, bowiem obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest ustawowym obowiązkiem podmiotu publicznego i nie może być uzależniony od zgody jego prywatnego kontrahenta. Ponadto w ocenie skarżącego, kwestionowana decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Spółka w toku postępowania udostępniła skarżącemu szczegółowe dane finansowe dotyczące przychodów i kosztów stadionów, ale jednocześnie odmówiła udostępnienia dokumentów źródłowych (umów), z których te dane pochodzą, powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy. Działanie to jest nielogiczne. Skoro Spółka sama uznała, że kluczowe dane finansowe nie podlegają ochronie, to dalsze zasłanianie się tajemnicą w celu ukrycia pozostałych warunków umowy jest bezzasadne. Nadto – zdaniem skarżącego – działanie Spółki rażąco narusza obowiązek anonimizacji, gdyż nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że w umowach znajdują się jakiekolwiek informacje podlegające ochronie, Spółka miała ustawowy obowiązek dokonać ich anonimizacji (wyłączenia) i udostępnić dokument w pozostałym zakresie. Tymczasem Spółka w ogóle nie podjęła takiej próby, odmawiając udostępnienia całych umów pod pretekstem, że "całość treści kontraktu może stanowić informację poufną". Jest to działanie sprzeczne, bowiem odmowa dostępu do informacji publicznej w całości jest ostatecznością, a organ ma obowiązek udostępnić informację w maksymalnym możliwym, jawnym zakresie.

Końcowo skarżący wskazał, że w ramach prowadzonego badania uzyskał analogiczne umowy od ponad 50 podmiotów publicznych w całej Polsce. Tymczasem Spółka w swojej decyzji określiła ten argument jako "subiektywny i nacechowany emocjonalnie", co jest nieprofesjonalną próba uniknięcia merytorycznej dyskusji. Fakt, że urzędy w Warszawie, Krakowie, Szczecinie czy Poznaniu i wszystkich innych dużych miastach nie miały problemu z transparentnością w relacjach z prywatnymi klubami jest dowodem na to, że postawa Spółki jest niechlubnym wyjątkiem od ogólnopolskich standardów jawności.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy umowy uprawniające kluby sportowe do użytkowania stadionów (tj. umowy najmu, dzierżawy lub inne o podobnym charakterze) zawarte między Spółką a ww. Klubami podlegają udostępnieniu w drodze informacji publicznej, czy też organ mógł odmówić ich udostępnienia z powołaniem na art. 5 ust. 2 u.d.ip. Na wstępie należy jednak zauważyć, co nie jest kontrowersyjne w badanej sprawie, iż Spółka pozostaje podmiotem zobowiązanym na gruncie przepisów u.d.ip. do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, zaś żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, a zatem podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w przepisach u.d.ip. Nie jest także sporne, że jednym z wyjątków w dostępie do informacji publicznej jest konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.

W tym zakresie należy zauważyć, iż pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w przepisach u.d.ip. W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało ono wyprowadzone z definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U.2022.1233 ze zm.). Pod pojęciem tym rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią zatem informacje techniczne, organizacyjne, itp., znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pozwoliło to przyjąć, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny oraz formalny (vide: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 195/13; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., I OSK 267/14; wyrok NSA z dnia 3 marca 2014 r., I OSK 564/14; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; wyrok NSA z dnia 6 maja 2025 r., II GSK 2368/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Aspekt materialny oznacza, że dane informacje mają walor techniczny, technologiczny, organizacyjny, itp., mając wartość gospodarczą. Mogą to być informacje stanowiące chociażby know-how przedsiębiorstwa, w tym wiedzę techniczną z danej dziedziny, umiejętność wykonania lub wyprodukowania danej rzeczy, patenty, wynalazki, metody działalności (vide: wyrok NSA z dnia 6 maja 2025 r., II GSK 2368/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym istotne jest, że ujawnienie tego rodzaju informacji może negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Ów negatywny wpływ na działalność przedsiębiorcy winien mieć charakter zobiektywizowany, stanowiąc swoisty warunek materialnego aspektu konstrukcji tajemnicy przedsiębiorstwa.

Nadto w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że obowiązek wykazania, iż zastrzeżone informacje są tego rodzaju, że istotnie spełniają materialną przesłankę zachowania ich poufności, ciąży na przedsiębiorcy jako podmiocie, który z faktu tajności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, w postaci odmowy podania do wiadomości żądanych informacji, jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Wobec tego, koniecznym jest, aby zasadność formalnego objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorcy podlegała kontroli Sądu. W przeciwnym razie, gdyby tajność każdej informacji mogła być skutecznie zastrzeżona bez weryfikacji tego zastrzeżenia, uprawnienia wynikające z przepisów u.d.ip. stałyby się iluzoryczne. Zatem to nie wyłącznie wola przedsiębiorcy pozostawienia pewnych informacji tajnymi czyni z nich tajemnicę przedsiębiorcy. Przyjmuje się, że winien istnieć czynnik obiektywnie wskazujący, że dana informacja stanowi tajemnicę ustawowo chronioną (vide: wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2020 r., I OSK 3514/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z powyższego wynika, że dla skutecznego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorcy zastrzegający (organ) winien wykazać, że spełniona została przesłanka materialna, tzn., że wiedza, którą pragnie utajnić dotyczy takich kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na jego sytuację, a także poddać to twierdzenie ocenie Sądu przedkładając jednocześnie utajnione informacje do wyłącznej wiadomości Sądu.

W badanej sprawie Spółka odmówiła udostępnienia umów z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, wskazując, że umowy zawierają klauzulę poufności. W toku ponownego rozpoznania sprawy Spółka dodatkowo zwróciła się do ww. Klubów i H., którego jest przedstawicielem z pytaniem o możliwość udostępnienia żądanych umów. Wobec odmowy udostępnienia umów, Spółka utrzymała w mocy własną, wcześniejszą decyzję.

Uwzględniając powyższy kontekst sprawy należy zauważyć, iż kwestionowane decyzje obu instancji naruszają art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.ip. Organ w podjętych decyzjach nie wyjaśnił bowiem, w jaki sposób ujawnienie faktu, że zawarł przedmiotowe umowy będzie równoznaczne z upublicznieniem danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych, czy metod działalności. Nie wykazał zatem istnienia materialnego elementu konstrukcji tajemnicy przedsiębiorcy. Twierdzenia Spółki o nałożeniu przez kontrahentów gryfu tajności na zawarte umowy wypełnia formalny element konstrukcji tajemnicy przedsiębiorstwa. Powyższe – w świetle tego co zostało powyżej powiedziane – jest jednak niewystarczające aby uznać, że żądane informacje publiczne stanowią tajemnice przedsiębiorstwa i podlegają utajnieniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.ip.

Treść decyzji niemożliwym czyni weryfikację tezy o gospodarczej wartości utajnionych informacji. W motywach decyzji nie można także odszukać choćby wzmianki o charakterze utajnionej informacji, w szczególności o jej walorze technicznym, technologicznym czy organizacyjnym. Brak jest także wskazań odnoszących się do zobiektywizowanego charakteru negatywnego wpływu na działalność przedsiębiorstwa faktu ujawnienia żądanych informacji. Powyższe pozwala uznać, iż uzasadnienia kwestionowanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym decyzje te, z uwagi na stopień ogólności twierdzeń w nich zawartych, nie poddają się efektywnej kontroli Sądu administracyjnego.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną (art. 153 p.p.s.a.).

lp