II SAB/Ol 34/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-14	
Data wpływu	2026-02-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Klimek
Tadeusz Lipiński	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, 2, art. 6, art. 10, art. 13, art. 14 ust. 1, 2, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483; art. 61 ust. 1;  Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1082; art. 34; Ustawa z  dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.)
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, 1a, art. 153, art. 170; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia S. na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w O. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w O. do rozpoznania pkt 1 w zakresie Działu II i III oraz pkt 2 wniosku Stowarzyszenia S. z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; IV. zasądza od Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w O. na rzecz Stowarzyszenia S. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 7 czerwca 2024 r. Stowarzyszenie S (dalej: "Stowarzyszenie"), powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: "u.d.i.p.", zwróciło się do Polskiego Związku Łowieckiego Zarząd Okręgowy w O. (dalej: "PZŁ"), z wnioskiem o udostępnienie:

1. sprawozdań z działalności PZŁ za lata gospodarcze 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 (5 ostatnich lat);

2. uchwał PZŁ podjętych w okresie 1 stycznia 2023 – 30 kwietnia 2024 r.;

3. informacji czy w okresie 1 stycznia 2020 – 30 kwietnia 2024 r. PZŁ dokonywał darowizn finansowych na rzecz podmiotów zewnętrznych - jeśli tak, to jakich podmiotów, jakie były kwoty poszczególnych darowizn i na jakiej podstawie prawnej zostały one przekazane;

4. zestawienia danych sprawozdawczości łowieckiej od 2020 r. do 2023 r., za lata gospodarcze 2019/2020, 2020/2021,2021/2022,2022/2023.

W odpowiedzi pismem z dnia 19 czerwca 2024 r. PZŁ poinformował Stowarzyszenie, iż na posiedzeniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. podjął decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanych dokumentów i informacji.

Po wniesieniu przez Stowarzyszenie skargi na bezczynność PZŁ w udostępnianiu informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Ol 27/25:

1. zobowiązał PZŁ do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 7 czerwca

2024 r. – w terminie 14 dni; 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził od PZŁ na rzecz Stowarzyszenia kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, iż wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępniania informacji publicznych. Sąd zauważył ponadto, że pismo PZŁ z dnia 19 czerwca 2024 r. zawiera załącznik w postaci decyzji z 24 kwietnia 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, która dotyczy innego, wcześniejszego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Skoro zatem w niniejszej sprawie PZŁ w odpowiedzi na kolejny wniosek Stowarzyszenia z dnia 7 czerwca 2024 r. ani nie udostępnił informacji publicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, to pozostaje w bezczynności.

Pismem z dnia 29 maja 2025 r., w odpowiedzi na wniosek z dnia 7 czerwca

2024 r., PZŁ poinformował, że żądane informacje nie stanowią informacji w rozumieniu przepisów u.d.i.p. W ocenie PZŁ, jest on zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zgodnie z zasadami określonymi w u.d.i.p. w tych wypadkach, w których wykonuje funkcje zlecone w zakresie zadań publicznych lub gospodaruje mieniem publicznym.

Po otrzymaniu odpowiedzi PZŁ, Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na złożony wniosek z dnia 7 czerwca 2024 r. Zarzuciło naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie, pomimo wyroku tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2025 r., II SAB/Ol 27/25. Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności rażąco naruszającej prawo, wymierzenie organowi grzywny nie niższej niż 1000 zł i nakazanie rozpoznania wniosku z dnia 7 czerwca

2024 r.

Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Ol 101/25: 1. zobowiązał PZŁ do rozpoznania pkt 1, 2 i 4 wniosku Stowarzyszenia z dnia 7 czerwca 2024 r. – w terminie 14 dni; 2. oddalił skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddalił wniosek Stowarzyszenia o wymierzenie organowi grzywny; 5. zasądza od PZŁ na rzecz Stowarzyszenia kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że żądania z pkt 1, 2, i 4 stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Skarżący domagał się bowiem od PZŁ udzielenia szeregu informacji dotyczących elementu publicznoprawnej działalności tego podmiotu, jakim jest prowadzenie gospodarki łowieckiej. W tej sytuacji Sąd uznał, że żądanie zawarte we wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r. w pkt 1, 2 i 4 mieści się w pojęciu informacji o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organizacji, przedmiocie działalności (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i c u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym stanowieniu aktów publicznoprawnych, załatwianiu spraw, prowadzonych rejestrach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c-e u.d.i.p.), danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych. Odnośnie zaś żądania określonego w pkt 3 wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r. (tj. udostępnienia informacji dotyczących darowizn finansowych na rzecz podmiotów zewnętrznych) Sąd wyjaśnił, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Przy piśmie z dnia 19 grudnia 2025 r. PZŁ przesłał żądane informacje dotyczące pkt 4 wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r., a także udostępnił częściowo informacje dotyczące pkt 1 ww. wniosku, tj. sprawozdań z działalności PZŁ. Przesłano bowiem informacje zawarte w Dziale I zawierającym dane organizacyjne dotyczące kół łowieckich i myśliwskich. Natomiast co do Działu II i III PZŁ poinformował, że w tych działach zawarte są dane dotyczące przychodów i kosztów oraz wyników finansowych kół w danym roku gospodarczym. Zdaniem PZŁ, dane te nie są informacją publiczną, bowiem PZŁ nie dysponuje środkami publicznymi.

Następnie przy piśmie z dnia 30 stycznia 2026 r. PZŁ, odnosząc się do pkt 2 wniosku Stowarzyszenia, tj. uchwał PZŁ podjętych w okresie 1 stycznia 2023 –

30 kwietnia 2024 r., poinformował, że w tym okresie zostały podjęte 204 uchwały, które dotyczyły spraw personalnych osób należących do PZŁ, spraw wewnątrzzwiązkowych oraz wsparcia inicjatyw dotyczących m.in. promocji kultury łowieckiej. Żadna z tych uchwał nie dotyczyła działań opisanych w art. 34 pkt. 11a, 11b i 12 ustawy

z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 539) – dalej: "p.ł.". W tej sytuacji zdaniem PZŁ, w powyższym okresie nie podjęto żadnych uchwał spełniających wymogi warunkujące udostępnienie ich jako informacji publicznej.

Po otrzymaniu odpowiedzi PZŁ, Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na złożony wniosek z dnia 7 czerwca 2024 r. Zarzuciło naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie, pomimo wyroku tut. Sądu z dnia 6 listopada 2025 r., II SAB/Ol 101/25. Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności rażąco naruszającej prawo, wymierzenie organowi grzywny nie niższej niż 1000 zł i nakazanie rozpoznania wniosku z dnia 7 czerwca

2024 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że PZŁ udostępnił żądaną informację z pkt 4 ww. wniosku, a także w części z pkt 1 (jedynie Dział I). Nie udostępnił informacji z pkt 2 wniosku.

W odpowiedzi na skargę PZŁ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wszystkie żądane informacje dotyczące gospodarki łowieckiej zostały Stowarzyszeniu przekazane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.").

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, regulującej zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne.

Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność PZŁ w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci sprawozdań z działalności PZŁ za lata gospodarcze 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023 (pkt 1 wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r.) oraz uchwał PZŁ podjętych w okresie 1 stycznia 2023 –

30 kwietnia 2024 r. (pkt 2 wniosku z dnia 7 czerwca 2024 r.).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, tym samym jest podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r., I OSK 3277/15, wyroki WSA: w Gdańsku z dnia 3 lipca 2019 r., II SAB/Gd 37/19, we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2018 r., II SAB/Wr 172/18, w Lublinie z dnia 26 października 2017 r.,

II SAB/Lu 80/17, CBOSA). Jest on zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 34 p.ł., zadaniem tego związku jest między innymi: prowadzenie gospodarki łowieckiej (pkt 1); troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących (pkt 2); pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa (pkt 3); ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych (pkt 4); czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich (pkt 5); prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego (pkt 6); organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego (pkt 7); prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych (pkt 11); podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych (pkt 11a); realizacja zadań z zakresu ochrony ludności i obrony cywilnej (pkt 11b); realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do sprawy środowiska (pkt 12). W myśl zaś art. 1 i 2 p.ł. – łowiectwo jest elementem ochrony środowiska przyrodniczego, co w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zwierzęta łowne, w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe stanowią własność Skarbu Państwa. Zadania powyższe, nałożone na PZŁ w drodze ustawy ze względu na cel i charakter mają charakter publiczny.

Natomiast kwestią sporną jest kwalifikacja żądanej informacji jako informacji publicznej. Zdaniem PZŁ, żądane przez Stowarzyszenie informacje takiego charakteru nie mają. Udostępniając częściowo informacje dotyczące pkt 1 ww. wniosku, tj. sprawozdań z działalności PZŁ, przesłano jedynie informacje zawarte w Dziale I zawierającym dane organizacyjne dotyczące kół łowieckich i myśliwskich. Natomiast co do Działu II i III PZŁ poinformował, że w tych działach zawarte są dane dotyczące przychodów i kosztów oraz wyników finansowych kół w danym roku gospodarczym, które w jego ocenie nie są informacją publiczną. Podobnie odnosząc się do pkt 2 wniosku Stowarzyszenia, tj. uchwał PZŁ podjętych w okresie 1 stycznia 2023 –

30 kwietnia 2024 r., PZŁ poinformował, że w tym okresie zostały podjęte 204 uchwały, ale żadna z tych uchwał nie dotyczyła działań opisanych w art. 34 pkt. 11 a, 11 b

i 12 p.ł. W tej sytuacji zdaniem PZŁ, w powyższym okresie nie podjęto żadnych uchwał spełniających wymogi warunkujące udostępnienie ich jako informacji publicznej.

Należy zauważyć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Ol 101/25 tut. Sąd przesądził, iż żądania z pkt 1, 2, i 4 z dnia 7 czerwca 2024 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Skarżący domagał się bowiem od PZŁ udzielenia szeregu informacji dotyczących elementu publicznoprawnej działalności tego podmiotu, jakim jest prowadzenie gospodarki łowieckiej. W tej sytuacji Sąd uznał, że żądanie zawarte w ww. wniosku w pkt 1, 2 i 4 mieści się w pojęciu informacji o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organizacji, przedmiocie działalności (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i c u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym stanowieniu aktów publicznoprawnych, załatwianiu spraw, prowadzonych rejestrach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. c-e u.d.i.p.), danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych.

Ponieważ w sprawie niniejszej wyrokował już WSA w Olsztynie, Sąd rozpoznający sprawę wyjaśnia, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że ani organ, ani sąd orzekając ponownie w sprawie nie może nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych we wcześniejszym orzeczeniu sądu. Ocena prawna może dotyczyć m.in. wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy - mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Przepisy art. 153 i 170 p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a związanie z nich wynikające przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego.

W ocenie Sądu, podniesiony przeciwko PZŁ zarzut bezczynności w niniejszej sprawie jest zasadny. Wobec publicznego charakteru informacji objętych wnioskiem z dnia 7 czerwca 2024 r. (pkt 1, 2, 4 wniosku), wniosek ten powinien – co do zasady – zostać załatwiony zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w terminie 14 dni od dnia jego złożenia. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, PZŁ nie załatwił tego żądania w całości z zachowaniem powyższego terminu, tj. nie udostępnił w pełni wnioskowanych informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jedynie w skierowanych do Stowarzyszenia pismach z dnia 19 grudnia 2025 r. i z dnia

30 stycznia 2026 r. poinformował, że udostępnia żądane informacje dotyczące pkt 4 wniosku, a także częściowo informacje dotyczące pkt 1 wniosku (Dział I). Natomiast co do pkt 1 Działu II i III oraz pkt 2 PZŁ stwierdził, że dane te nie są informacją publiczną.

Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał PZŁ do załatwienia pkt 1 w zakresie Działu II i III oraz pkt 2 wniosku Stowarzyszenia z dnia 7 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni (pkt 1 sentencji wyroku).

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził również, że bezczynność PZŁ w niniejszej sprawie nie miała miejsce z rażącym naruszeniem (pkt 2 sentencji wyroku). Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności sprawy, a zwłaszcza fakt, że zwłoka w realizacji wniosku powstała z powodu błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Nie można natomiast uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa.

Z tych samych przyczyn sąd uznał, że wymierzanie organowi grzywny nie będzie zasadne (pkt 3 sentencji wyroku).

W przedmiocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika Stowarzyszenia, będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).