Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1382/23 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 czerwca 2023 r. nr SKO.4120/203/2023 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1382/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił A. U. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu.

Skarżący pismami z dnia 28 sierpnia 2023 r. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, tj. podania numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni od dnia odebrania ww. pism pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący, po upływie powyższego terminu, pismem z dnia 13 września 2023 r. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższych braków. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że do uchybienia terminu doszło na skutek choroby żołądka, a przyczyna ta ustała dnia 12 września 2023 r.

Sąd I instancji uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie kwestionował, że choroba żołądka mogła udaremnić uzupełnienie braków skargi. Stwierdził natomiast, że warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że taka okoliczność rzeczywiście zaistniała. Samo podanie przyczyny uchybienia terminu, bez jakiegokolwiek uzasadnienia lub powołania się na jakiekolwiek dokumenty (np. zaświadczenia od lekarza) nie jest wystarczające dla uznania, że wnioskodawca uchybił terminowi bez swojej winy. Sąd I instancji podkreślił, że wniosek o przywrócenie terminu nie wymaga udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Skarżący w ocenie Sądu I instancji nie wykazał, że był chory w okresie biegu terminu, ani nie wykazał, że nie mógł posłużyć się innymi osobami (np. domownikami), aby wykonać wezwanie w sytuacji, gdy z akt administracyjnych wynika, że nie zamieszkuje sam. Sąd I instancji w tym stanie rzeczy nie przychylił się do wniosku skarżącego, gdyż nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, a enigmatyczna treść wniosku nie przekonała Sądu i nie uzasadniła prawdziwości tezy o zachowaniu należytej staranności w podejmowanych przez skarżącego czynności procesowych.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że termin został uchybiony z powodu choroby żołądka spowodowanej stosowaniem silnych leków przeciwbólowych, a fakt ten skarżący może uprawdopodobnić historią choroby oraz stosowanych leków. Skarżący wskazał, że Sąd I instancji zarzucił mu, że nawet jeśli fakt ten był prawdziwy, to mógł posłużyć się domownikami wskazując na brata skarżącego. Relacje z domownikami nie pozwalały jednak skarżącemu na wyręczenie się nimi w jego prywatnych sprawach, czego skarżący nie rozwinął wskazując, że są to jego osobiste sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. II GZ 293/23, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. II GZ 425/23).

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej – "p.p.s.a"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie dokonała w terminie czynności. Wówczas, nie kwestionując faktu upływu terminu, strona uprawdopodobnia brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności (zob. np. postanowienie NSA z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt II GZ 452/18). Z powołanego przepisu wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, co jest podstawowym warunkiem umożliwiającym rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione zażalenie należy uznać za nieuzasadnione.

Za trafną bowiem należy uznać ocenę dokonaną przez Sąd I instancji, że skarżący nie sprostał obowiązkowi uprawdopodobnienia przesłanki braku winy, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Skarżący uzasadnienie wniosku oparł na gołosłownym stwierdzeniu, że do uchybienia terminu doszło w wyniku choroby żołądka. Twierdzenie to nie zostało jakkolwiek uprawdopodobnione – nawet w zażaleniu. Przyczyna uchybienia terminowi wskazana przez stronę, oprócz tego, że jej wystąpienie nie zostało w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione, to nie została także wykazana jako przyczyna niemożności podjęcia czynności procesowej w przewidzianym do tego terminie.

Mając na uwadze powyższe, za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona w zażaleniu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.