Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku N. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 849/25 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r. nr OB/654/2024 w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego postanawia oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 października 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 849/25, oddalił skargę N. Sp. z o.o. w W. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 20 grudnia 2024 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego.

Skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku wniosła skarżąca. W jej treści zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Słowem wstępu należy wspomnieć o rozpoznanych już wnioskach skarżącej, znanych Sądowi z urzędu, o treści tożsamej do wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tj. rozpoznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 25 marca 2026 r. w sprawach o sygnaturach akt I GSK 289/26, I GSK 327/26 oraz I GSK 334/26.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Samo powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.

Zawarty w złożonej skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Co więcej, nie podjęła choćby próby wykazania spełnienia wymaganych do zastosowania ochrony tymczasowej przesłanek poprzez przedstawienie okoliczności przemawiających – w jej ocenie – za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w treści uzasadnienia wniosku, nie załączyła także jakichkolwiek dokumentów pozwalających Sądowi taką ocenę dokonać. Wnioskodawca, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata), składając uprzednio wnioski o wstrzymanie wykonania konkretnych decyzji powinien mieć zatem świadomość, że gołosłowny wniosek nie jest wystarczający do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednak, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Jeśli więc skarżąca uważa, że spełnia przesłanki do uzyskania ochrony tymczasowej, może przedstawić stosowną argumentację popartą konkretnymi dowodami wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.