Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], po uprzednim dwukrotnym uchylaniu przez organ odwoławczy decyzji w tym zakresie, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. określił K. T. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 w wysokości [...] zł.

Decyzja ta została Stronie doręczona w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U.2015.613 ze zm.) - zwanej dalej: "O.p." - w dniu 25 sierpnia 2015 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 września 2015 r.

W dniu 1 marca 2016 r. (data stempla pocztowego), za pośrednictwem Poczty Polskiej, Strona wniosła odwołanie od tej decyzji, składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że ww. decyzja podatkowa ta została Stronie doręczona w trybie art. 150 O.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 8 sierpnia 2015 r. W decyzji tej organ pouczył Stronę o przysługującym jej prawie do wniesienia odwołania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że instytucja doręczania pism urzędowych została uregulowana w rozdziale 5 "Doręczenia" działu IV "Postępowanie podatkowe" Ordynacji podatkowej i przytoczył treść art. 144, art. 148 § 1-3, art. 149, art. 150 § 1, § 1a, § 2 tej ustawy - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.

Przedmiotową decyzję przesłano na adres do korespondencji Strony, listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska.

Korespondencja ta nie została podjęta przez adresata w wyznaczonym przez operatora pocztowego 14-dniowym terminie i w konsekwencji została zwrócona do UKS w Z. G., z adnotacją, że "z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób wskazany w punkcie 1, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11.08.2015 r. (zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata)" oraz "z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 19.08.2015 r." i przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż "adresat nie podjął awizowanej przesyłki dnia 26.08.2015 r. (data zwrotu przesyłki)".

Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że decyzja została Stronie skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 2 O.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r., a zatem również organ I instancji prawidłowo przyjął, że decyzja została skutecznie doręczona.

Doręczenie decyzji należy do tzw. czynności materialno-prawnych, z których dokonaniem przepisy wiążą określone skutki prawne, np. rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. oraz art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w przypadku wydania decyzji przez organ kontroli skarbowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję - w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Wobec powyższego organ odwoławczy, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął 8 września 2015 r. i do tego dnia Podatniczka nie wniosła odwołania.

Wniesione przez Stronę w dniu 1 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) odwołanie zostało zatem złożone już po upływie terminu do jego wniesienia.

Organ wyjaśnił, że wraz z odwołaniem z 29 lutego 2016 r. Strona wystąpiła z wnioskiem (uzupełnionym pismem z 03.03.2016 r.) o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu tego wniosku, postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zdaniem organu odwoławczego ww. okoliczność stanowi dla tego organu podstawę do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Uchybienie zaś temu terminowi powoduje pozostawienie wniesionego środka zaskarżenia bez rozpatrzenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 121 O.p. w zw. z art. 162 O.p. Dodatkowo w piśmie z [...] października 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik Skarżącej podniosła zarzut naruszenia art. 150 § 2 O.p. wskazując, że nie doszło do doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2015 r. w sposób zastępczy. Do pisma załączono oświadczenia: byłego doręczyciela z Urzędu Pocztowego w S. – A. F., J. C. (towarzyszącej Skarżącej w wyjeździe do K. w okresie od 11 do 16 sierpnia 2015 r.) oraz M. K. (która wystawiła podatniczce zaświadczenie lekarskie z 19 sierpnia 2015 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 2 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 693/16 oddalił skargę, uznając że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd stwierdził, iż ww. decyzja podatkowa organu I instancji z 7 sierpnia 2015 r. została Stronie doręczona w trybie art. 150 O.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upłynął 8 września 2015 r., natomiast odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez Stronę w dniu 1 marca 2016 r.

Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz piśmiennictwa Sąd wskazał, że w wypadku złożenia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie, organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wniesionej prośby. Uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.

Sąd stwierdził zatem, że odwołanie od decyzji z 7 sierpnia 2015 r. Strona złożyła po upływie terminu do jego wniesienia. Wydając więc postanowienie z 28 kwietnia 2016 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy stwierdził fakt istniejący w dacie złożenia spóźnionego odwołania. Wydanie przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. było zatem zasadne i celowe.

Sąd wskazał następnie, że zarówno postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jak i postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zostały wydane w jednym dniu, jednak z numerów, którymi oznaczono te akty oraz treści uzasadnień wynika, że organ zachował właściwą kolejność, rozpoznając w pierwszej kolejności wniosek o przywrócenie terminu. Zaskarżone postanowienie jest więc konsekwencją wcześniejszego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] [...] odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji.

W ocenie Sądu, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania powoduje zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie jednak organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu, a skarga na postanowienie wydane w tej kwestii została oddalona wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 2 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 692/16.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Skarżącą od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 510/17 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnym okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 228 § 1 pkt 2 i art. 150 § 1 O.p. co do oceny przesłanek o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego.

Organ odwoławczy, wydając postanowienie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, powinien wyjaśnić czy wszystkie przesłanki wymienione w art. 148, art. 149 albo w art. 150 O.p. zostały spełnione, aby można było uznać, iż pismo zostało skutecznie doręczone podatnikowi będącemu osobą fizyczną. Ma to decydujący wpływ na określenie początkowego terminu, od którego należy liczyć czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji, gdyż zgodnie z art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii prawidłowości zastępczego doręczenia decyzji, co było kwestionowane przez skarżącą. Uchybienie to jest na tyle istotne, że ocena w tym przedmiocie ma wpływ na wynik sprawy. Niewystarczające w tym zakresie było jednozdaniowe stwierdzenie składu orzekającego, że: "Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z [...] sierpnia 2015 r. została stronie doręczona w trybie art. 150 o.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 września 2015 r., natomiast odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało wniesione przez stronę w dniu 1 marca 2016 r." Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu przedstawionego w uzupełnieniu skargi z 27 października 2016 r., dotyczącego naruszenia art. 150 § 2 O.p. i kwestionowania przez skarżącą doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2015 r. w sposób zastępczy.

NSA stwierdził dalej, iż błędne było też założenie Sądu pierwszej instancji, że zaskarżone postanowienie było tylko konsekwencją wcześniejszego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] [...] odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. G. z dnia [...] sierpnia 2015 r. określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok.

Powołując się na wyrok NSA z 20 grudnia 2018 r. o sygn. akt I FSK 291/17 (rozstrzygającym sprawę skarżącej w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z [...] sierpnia 2015 r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2011 r.), Sąd kasacyjny powtórzył, że to rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony - po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim. Stwierdzenie uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem wniosku o jego przywrócenie nie jest działaniem przedwczesnym (wyroki NSA: z 29.08.2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15, z 25.04.2017 r., sygn. akt I FSK 1743/15).

NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę WSA w Szczecinie powinien w ramach kontroli sądowej w pierwszym rzędzie odnieść się do zarzutów dotyczących prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji wymiarowej, co niewątpliwie będzie następnie rzutować na ocenę legalności wydanego postanowienia w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2018.1302 ze zm.) – dalej: "p.ps.a." – "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.".

W związku z tym Sąd obecnie rozpoznający sprawę obowiązany był uwzględnić przytoczoną powyżej ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2019 r., a także wskazanie, że w ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Szczecinie powinien w ramach kontroli sądowej w pierwszym rzędzie odnieść się do zarzutów dotyczących prawidłowości doręczenia zastępczego decyzji wymiarowej, co będzie następnie rzutować na ocenę legalności wydanego postanowienia w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Realizując ten nakaz zauważyć należy, że prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy stwierdził, iż instytucja doręczania pism urzędowych została uregulowana w rozdziale 5 "Doręczenia" działu IV "Postępowanie podatkowe" Ordynacji podatkowej. Przytoczyć więc należy odpowiednie przepisy tego rozdziału według stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2015 r., odnoszącego się do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Zgodnie z art. 144 O.p.: "Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. (...)". Zgodnie natomiast z art. 148 O.p.: "§ 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. § 2. "Pisma mogą być również doręczane:

1) w siedzibie organu podatkowego;

2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.".

Stosownie do art. 149 O.p.: "W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.".

W myśl art. 150 O.p.: "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

§ 1a. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 wyżej przytoczonego uregulowania. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.".

Mając na względzie taki stan prawny oraz okoliczności faktyczne sprawy uznać należy, że prawidłowo organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż przedmiotowa decyzja wymiarowa została Stronie skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 2 O.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r.

Wskazać bowiem należy, że decyzję tę organ I instancji przesłał na wskazany adres do korespondencji Strony (pod którym prowadziła ona prywatną praktykę lekarską), listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska.

Przesyłkę tę doręczyciel pocztowy doręczał w dniu 11 sierpnia 2016 r., jednak "z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób wskazany w punkcie 1, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11.08.2015 r.", przy czym zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP "umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata" – takich adnotacji urzędowych doręczyciel pocztowy dokonał na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, wskazano też datę "11 SIE 2015" i złożono nieczytelny podpis. Następnie, "Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 19.08.2015", po czym "Przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki" i wskazano: "26.08.2015 (data zwrotu przesyłki)" również te adnotacje potwierdzono datą "26.08.15" i nieczytelnym podpisem.

Odpowiednie adnotacje: "Adresata nie zastałem. Awizowano. Data: 11 SIE 2015" z nieczytelnym podpisem, "Awizowano powtórnie dnia 18.08.2015" z nieczytelnym podpisem oraz: "ZWROT nie podjęto w terminie 26.08.2015" z nieczytelnym podpisem. Na potwierdzeniu odbioru i kopercie umieszczono też odpowiednie stemple Poczty Polskiej.

Wskazać też należy, że organ odwoławczy dla wyjaśnienia zarzutów Strony o nieprawidłowościach w doręczaniu przesyłek (o pozostawianiu przesyłek i zawiadomień "z tyłu budynku w wejściu, które nie jest używane") zwrócił się do Poczty Polskiej o wyjaśnienie tych kwestii. W odpowiedzi z 13 kwietnia 2016 r. Urząd Pocztowy w S. zaprzeczył takim praktykom i wyjaśnił szczegółowo sposób doręczania przesyłek Stronie, wskazując m.in., że "Przesyłki doręczane są najczęściej do recepcji (pod wskazanym adresem p. K. T. również gabinet lekarski)".

Zasadnie więc także organ odwoławczy stwierdził, że doręczenie decyzji należy do tzw. czynności materialno-prawnych, z których dokonaniem przepisy wiążą określone skutki prawne, np. rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. oraz art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w przypadku wydania decyzji przez organ kontroli skarbowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję - w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Tym samym prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu organ uznał, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął 8 września 2015 r. i do tego dnia Podatniczka nie wniosła odwołania, a zatem zasadnie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., organ stwierdził w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Nieprawidłowo jednak organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ wraz z odwołaniem wniesionym 1 marca 2016 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania, a Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu tego wniosku, postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – ta okoliczność stanowi dla tego organu podstawę do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Ustaleń bowiem dotyczących uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a w szczególności prawidłowości doręczenia decyzji organ odwoławczy dokonuje – jak wskazał NSA w ww. wyroku - w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., dotyczącego właśnie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i to przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu.

W ocenie Sądu, powyższe uchybienie procesowe nie mogło jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając jednak na względzie fakt, że w ww. piśmie z 27 października 2016 r. uzupełniającym skargę, pełnomocnik Skarżącej dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia art. 150 § 2 O.p. ze wskazaniem, iż nie doszło do doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2015 r. w sposób zastępczy, a potwierdzać ten zarzut miały dołączone do pisma oświadczenia ww. trzech osób, tj.: byłego doręczyciela z Urzędu Pocztowego w S., osoby towarzyszącej Skarżącej w wyjeździe do K. w okresie od 11 do 16 sierpnia 2015 r. oraz lekarki która wystawiła Stronie zaświadczenie lekarskie z 19 sierpnia 2015 r.) - zasadne jest odniesienie się do tych kwestii. Zauważyć przy tym należy, że we wskazanym przez NSA wyroku tego Sądu z 20 grudnia 2018 r. sygn. akt 291/17 (sprawa dotyczy postanowienia odmawiającego Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania) stwierdzono, że: "Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Błędnie bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że pisemne oświadczenia, przedłożone przez skarżącą nie mogą być dowodami w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niewątpliwie te oświadczenia pisemne są dokumentami prywatnymi. Zgodnie zaś z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, zarówno urzędowych jak i prywatnych.".

W związku z tym Sąd na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2019 r., na której postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania 4 sprawy ze skarg Skarżącej (dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia takiego terminu), postanowił również dopuścić i przeprowadzić dowód z ww. oświadczeń.

Wprawdzie oświadczenia te zastępują zeznania świadków, jednak z uwagi na ocenę prawną wyrażoną we wskazanym wyroku NSA, Sąd po przeprowadzeniu tych dowodów uznał, że nie podważają one prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do oświadczenia byłego doręczyciela poczty (doręczającego przedmiotową przesyłkę) stwierdzić należy, że nie zawiera ono żadnego jednoznacznego stwierdzenia odnoszącego się do przedmiotowej przesyłki, wyrażono w nim jedynie ogólnikowe przypuszczenia lub mogące się zdarzyć nieprawidłowości przy doręczaniu przesyłek pocztowych. Ponadto zawiera ono niedopuszczalną ocenę co do braku winy Skarżącej. Takie hipotetyczne stwierdzenia doręczyciela w żaden więc sposób nie zaprzeczyły faktom odnotowanym przez doręczyciela w urzędowych dokumentach odnoszących się do konkretnej przedmiotowej przesyłki, w tym do pozostawienia awiza w skrzynce pocztowej adresata. Jedynie na marginesie należy tu zauważyć, że to adresat, szczególnie prowadzący działalność gospodarczą obowiązany jest zapewnić techniczne warunki do skutecznego doręczania przesyłek, może też skorzystać z elektronicznej formy ich doręczania.

Podkreślić też tu należy, że zgodnie z art. 194 § 1 i 2 O.p.: "§ 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.". Niewątpliwie Poczta Polska należy do tych podmiotów wskazanych w § 2 tego artykułu, zatem adnotacje sporządzone przez jej pracowników na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki korzystają z takiego domniemania prawdziwości.

Odnosząc się do pozostałych 2 oświadczeń wskazujących, iż w okresie w którym przedmiotowa przesyłka pozostawała do dyspozycji Skarżącej w Urzędzie Pocztowym (tj. do 25.08.2015 r.), przebywała ona (przez kilka dni) w K. albo to, iż od 19 sierpnia 2015 r. do końca tego okresu (i dłużej) przebywała na zwolnieniu lekarskim, stwierdzić należy, że takie fakty (nieobecność adresata, jego choroba) nie mają wpływu na bieg terminu zarówno pozostawania przesyłki w Urzędzie Pocztowym, jak i bieg terminu do wniesienia odwołania, nie mają więc wpływu na wynik sprawy. Mogą one jedynie być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.