Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. D. działającej jako opiekun prawny S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] i orzekło o skierowaniu S. D. do Domu Pomocy Społecznej w P. przy ul. [...], [...].

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. M. D. - opiekun prawny S. D. wystąpiła o skierowanie syna do Domu Opieki Społecznej [...] mieszczącego się w B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazała na potrzebą całodobowej opieki i pielęgnacji niepełnosprawnego fizycznie i umysłowo dorosłego syna. Do akt dołączono m.in. postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] Rns [...] orzekające przymusowe umieszczenie w domu pomocy społecznej.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Burmistrz [...] orzekł o skierowaniu S. D. do Domu Pomocy Społecznej w P., ul. [...], wskazując na konieczność zapewnienia T. D. całodobowej pomocy instytucjonalnej z uwagi na bardzo trudną sytuację zdrowotną klienta, który nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, brak możliwości wystarczającej pomocy ze strony rodziny i brak możliwości zapewnienia niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło ww. decyzję Burmistrza [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Burmistrz [...] odmówił skierowania S. D. do Domu Pomocy Społecznej [...] w B., wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że Dom Pomocy Społecznej w P. zawiera taką samą ofertę dla podopiecznych jak wskazany przez wnioskodawczynię Dom Opieki Społecznej [...] w B., oba domy znajdują się w podobnym oddaleniu od miejsca zamieszkania rodziny, a nadto, że średni miesięczny koszt pobytu mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w P. jest niższy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. D. – opiekun prawny S. D..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując sprawę wskazało, że materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1508) i przywołało treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie.

Organ II instancji podniósł, że w kwestii umieszczania danej osoby w domu pomocy art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wprowadza swoistą rejonizację, polegającą na konieczności umieszczania osób uprawnionych w domach pomocy społecznej zlokalizowanych w miejscowości położonej najbliżej miejsca zamieszkania tej osoby. Oznacza to, że wyboru konkretnego domu pomocy społecznej dokonuje się już w postępowaniu o skierowaniu do takiej placówki (tak m.in. w wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1297/14). Zatem w decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej wskazać należy nie tylko profil (typ) domu, ale i konkretną placówkę, w której ma przebywać dana osoba. Przepis ten jest skorelowany z treścią art. 59 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej, zaś w przypadku regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa. Wskazanie w decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej konkretnej placówki jest warunkiem ustalenia organu właściwego do wydania decyzji o umieszczeniu osoby zainteresowanej w takiej placówce. Decyzja o umieszczeniu ma już charakter wyłącznie wykonawczy.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, uwzględniając fakt, że względem S. D. Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] Rns [...] orzekł przymusowe umieszczenie w domu pomocy społecznej, Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł wydać decyzji o odmowie skierowania do domu pomocy społecznej. Organ administracyjny ma obowiązek wykonać ww. orzeczenie Sądu poprzez wydanie decyzji o skierowaniu osoby do właściwego domu pomocy społecznej.

W związku z powyższym należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Jednocześnie po przeanalizowaniu materiału dowodowego, mając na uwadze wyjątkową sytuację S. D., który - pomimo wydania ponad rok temu postanowienia o przymusowym umieszczeniu w domu pomocy społecznej - nadal nie został skierowany i umieszczony w odpowiedniej placówce, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za zasadne skierować go do Domu Pomocy Społecznej.

Stosownie do treści art. 54 ust. 2 ustawy, osobę wymagającą opieki kieruje się do domu odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, zaś zgodnie z art. 54 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej danego typu zlokalizowanym najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej wynosi ponad 3 miesiące, osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się na jej wniosek do domu pomocy społecznej tego samego typu zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż 3 miesiące. Stosownie do treści § 8 ust. 1 i 3 oraz § 9 rozporządzenia z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 734) skierowanie odbywa się na podstawie stosownych dokumentów, z tym że w przypadku kierowania na podstawie orzeczenia sądu nie wymaga się przedłożenia pisemnego wniosku osoby ubiegającej się oraz rodzinnego wywiadu środowiskowego, a w nagłych wypadkach wynikających ze zdarzeń losowych, skierowanie i umieszczenie może nastąpić poza kolejnością oraz także bez przedłożenia dokumentów wymienionych w § 8 rozporządzenia.

Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie właściwym profilem (typem) domu pomocy społecznej, w którym powinien przebywać S. D., jest ośrodek dla osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie (art. 56 pkt 4 ustawy). S. D. obecnie ma [...] lat, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe (dziecięce porażenie mózgowe) i w związku z tym wymaga całodobowej opieki, pomocy w zakresie wszystkich czynności życia codziennego i pielęgnacji (zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia osoby ubiegającej się o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej z dnia [...] września 2018 r.). Obecnie S. D. funkcjonuje przy wsparciu rodziny (rodziców, głównie matki) oraz GOPS-u, jednak matka wskazała, że z powodu wieku oraz złego stanu fizycznego i psychicznego nie może zapewnić synowi należytej opieki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uwzględniło argumentację Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. i uznało, że właściwym będzie Dom Pomocy Społecznej w P. przy ul. [...].

Z pisma Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że Dom Pomocy Społecznej w P. jest placówką przeznaczoną dla Osób Niepełnosprawnych Intelektualnie i zawiera taką samą ofertę dla podopiecznych jak wnioskowany przez M. D. Dom Opieki Społecznej [...] mieszczący się w B.. Okres oczekiwania na przyjęcie do Domu Pomocy Społecznej w B. wynosi około dwóch lat, zaś do Domu Pomocy Społecznej w P. miejsca są dostępne od razu. Koszt pobytu mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w P. wynosi [...] zł, zaś w Domu Pomocy Społecznej w B. - [...] zł (aktualnie, stosownie do zarządzenia nr [...] Starosty [...] z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej w powiecie [...], Dz.Urz Woj. [...] z dnia [...] marca 2019 r., poz. [...], wynosi w Domu Pomocy Społecznej w P. - [...] zł, zaś w Domu Pomocy Społecznej w B. - [...] zł).

Analiza trasy dojazdu do ww. placówek od miejsca zamieszkania wskazuje, że Dom Pomocy Społecznej w P. jest położony zaledwie [...]-[...] km dalej niż Dom Pomocy Społecznej w B..

Zdaniem Kolegium powyższe argumenty uznać należy za przekonujące i przemawiające za dokonanym wyborem placówki, w której S. D. ma zostać umieszczony. Okolicznością o najistotniejszym znaczeniu w niniejszej sprawie jest postanowienie Sądu o przymusowym umieszczeniu w domu pomocy społecznej oraz okres oczekiwania na umieszczenie w konkretnej placówce. Potrzeba oczekiwania na umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej w B. około dwóch lat jest nie do zaakceptowania w świetle sytuacji osobistej i rodzinnej S. D..

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. D. – opiekun prawny S. D..

W skardze podniosła, że nie zgadza się na umieszczenie syna w Domu Pomocy Społecznej w P. i prosi o skierowanie go Domu Pomocy Społecznej w B. jako najodpowiedniejszego dla niego. Dom Pomocy Społecznej w B. przeznaczony jest dla [...] osób, a Dom Pomocy Społecznej w P. dla [...] osób. Jej synom odpowiada mniejszy Dom, zapewniający bardziej zindywidualizowane podejście, lepszą opiekę i kameralne warunki. Dom Pomocy Społecznej w B. ma w swojej ofercie hipoterapię, na której bardzo zależy synowi. W B. realizowany jest też duży projekt finansowany przez [...] mający na celu usamodzielnienie osób niepełnosprawnych. Tych elementów brak w ofercie DPS w P., także stwierdzenie, że oferty Domów są takie same jest nieprawdziwe. Dom w B. jest bliżej - [...] km, a Dom w P. [...] km. Poza tym dojazd do [...] jest łatwiejszy ze względu na korki w centrum [...]. Zdaniem skarżącej koszt pobytu mieszkańca w obydwu domach nie powinien być w ogóle brany pod uwagę. Najważniejsze przy wyborze domu powinno być dobro osoby niepełnosprawnej, która powinna mieć możliwość wyboru miejsca, gdzie spędzi prawdopodobnie resztę swojego życia. Decyzja nakazująca umieszczenie osoby niepełnosprawnej w Domu, w którym nie chce mieszkać wskazuje na brak podmiotowego traktowania tej osoby, respektowania jej praw i realizowania potrzeb. Nieprawdziwe jest też stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , że okres oczekiwania na przyjęcie do Domu Pomocy Społecznej w B. wynosi około dwóch lat. Z ustaleń skarżącej wynika, że nikt z GOPS w T. nie wystąpił do DPS w B. z zapytaniem o czas oczekiwania na miejsce (w załączeniu informacja z DPS w B.). Od czasu wystąpienia o skierowanie synów do DPS w B. kilkukrotnie zwalniały się miejsca, a Dyrekcja zapewniała o możliwości przyjęcia ich. W maju br. zwolniło się miejsce w DPS w B.. PCPR w P. zwrócił się z zapytaniem o możliwość przyjęcia mojego syna S. do DPS w B. (pismo w załączeniu). DPS w B. odpowiedział, że może przyjąć go natychmiast (pismo w załączeniu). PCPR w P. przesłał tę informację do GOPS w T. (pismo w załączeniu). Zdaniem skarżącej Burmistrz [...] odmawiając skierowania jej synów do Domu Pomocy Społecznej w B. kierował się jedynie ceną domu a nie ich dobrem. Nie wykazuje się też dobrą wolą pomocy - matce, osobie schorowanej i ciężko doświadczonej przez życie. W związku z tym, że żadna z ważnych przyczyn odmawiających skierowania do DPS w B. nie jest prawdziwa: ani czas oczekiwania na miejsce, ani taka sama oferta domów, ani odległość od miejsca zamieszkania, a cena nie może być najważniejszym z czynników decydujących o wyborze domu pomocy społecznej, skarżąca wnosi o skierowanie syna do Domu Pomocy Społecznej w B..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną.

Przesłanki i zasady umieszczania osób w domu pomocy społecznej reguluje art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1508), zgodnie z którym osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Stosownie zaś do art. 54 ust. 2 osobę, o której mowa w ust. 1, kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

Przepis ten ustanawia zasadę, w myśl której właściwy organ pomocy społecznej ma obowiązek kierować osoby wymagające całodobowej opieki do domu pomocy społecznej odpowiedniego dla danej osoby typu, położonego najbliżej jej miejsca zamieszkania. Przy ocenie, jakie okoliczności należy również brać pod uwagę, trzeba kierować się unormowaniem art. 55 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Wskazuje ono zakres usług świadczonych przez domy pomocy społecznej, stanowiąc jednocześnie, że zakres tych usług musi odpowiadać indywidualnym potrzebom osób w nich przebywających (art. 55 ust. 1), ze szczególnym uwzględnieniem wolności, intymności, godności i poczucia bezpieczeństwa mieszkańców domu pomocy społecznej oraz stopnia ich fizycznej i psychicznej sprawności (art. 55 ust. 2). Oznacza to, że organ pomocy społecznej dokonując wyboru domu pomocy społecznej, do którego skierowana ma być osoba wymagająca całodobowej opieki, zobowiązany jest brać pod uwagę nie tylko typ domu pomocy społecznej, czas oczekiwania na miejsce w tym domu i zakres świadczonych w nim usług, ale również indywidualne potrzeby danej osoby. Rozpoznanie wniosku o umieszczenie osoby w DPS wymaga dokładnego zbadania, a następnie wykazania w uzasadnieniu decyzji, okoliczności faktycznych, wskazanych w art. 55 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, tj. zakresu świadczonych usług odpowiadających indywidualnym potrzebom osoby kierowanej z uwzględnieniem wolności, intymności, godności, poczucia bezpieczeństwa, stopnia fizycznej i psychicznej sprawności.

Powyższe oznacza, że organ pomocy społecznej dokonując wyboru domu pomocy społecznej, do którego ma być kierowana osoba, zobowiązany jest wziąć te okoliczności pod uwagę, nie ograniczając się w tym zakresie tylko do typu domu pomocy społecznej, czasu oczekiwania na miejsce w tym domu, czy zakresu świadczonych w nim usług. Musi zatem uwzględniać również indywidualne potrzeby osoby kierowanej, w tym potrzebę kontaktu z bliskimi osobami, co wpływa na poczucie bezpieczeństwa tej osoby. W sposób szczególny uwzględnić musi, który z domów pomocy społecznej w sposób najpełniejszy zapewni, zgodnie z jej indywidualnymi potrzebami godność i poczucie bezpieczeństwa.

Sposób funkcjonowania określonych typów domów pomocy społecznej i obowiązujący standard podstawowych usług świadczonych przez domy określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 sierpnia 2012 r. w sprawie domów pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 734). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia dom, niezależnie od typu, świadczy usługi opiekuńcze, polegające na udzielaniu pomocy w podstawowych czynnościach życiowych i pielęgnacji (pkt 2 lit. a i b) oraz usługi wspomagające, polegające na stymulowaniu nawiązywania, utrzymywania i rozwijania kontaktu z rodziną i społecznością lokalną (pkt 3 lit. e). Natomiast stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia dom uznaje się za spełniający warunki w zakresie usług bytowych, jeżeli budynek i jego otoczenie nie mają barier architektonicznych, a budynek wielokondygnacyjny ma zainstalowaną windę dostosowaną do potrzeb osób niepełnosprawnych (pkt 1 lit. a i lit. b), a także jeżeli znajdują się w nim gabinet medycznej pomocy doraźnej oraz pomieszczenia do terapii i rehabilitacji (pkt 2 lit. d i lit. e).

Każdy dom pomocy społecznej, niezależnie od jego typu, zobowiązany jest do wspomagania swoich mieszkańców w utrzymywaniu i rozwijaniu kontaktu z rodziną, co istotnie wpływa na zapewnienie mieszkańcom domu poczucia bezpieczeństwa.

Organ pomocy społecznej dokonując wyboru domu pomocy społecznej, do którego skierowana ma być osoba wymagająca całodobowej opieki, zobowiązany jest brać pod uwagę nie tylko typ domu pomocy społecznej, czas oczekiwania na miejsce w tym domu i zakres świadczonych w nim usług, ale również jej indywidualne potrzeby. W sposób szczególny uwzględnić musi, który z domów pomocy społecznej w sposób najpełniejszy te właśnie potrzeby spełni. By temu sprostać, niewątpliwym obowiązkiem organu jest dokonanie rzetelnej, wyczerpującej i czytelnej analizy tych potrzeb, z uwzględnieniem rzecz jasna stanowiska osoby zainteresowanej, a więc osoby, która ma zostać umieszczona w placówce i która w najpełniejszy sposób odczuje skutki tego, w którym ośrodku zostanie umieszczona. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy orzekające nie poddały analizie zgłoszonych przez skarżącą potrzeb jej syna, jak i jej argumentacji. Tym samym organy w sposób wadliwy zastosowały w sprawie art. 54 ust. 2 u.p.s., albowiem stosując ten przepis pominęły istotną jego część, która uzależnia skierowanie osoby do domu pomocy społecznej nie tylko od kryterium miejsca zamieszkania, lecz również od okoliczności sprawy i to w sytuacji, kiedy skarżąca powołała się na istnienie takich właśnie szczególnych okoliczności. Wskazuje to na naruszenie przez organy również przepisu art. 7 k.p.a., nakazującego organom administracji publicznej przy załatwieniu sprawy uwzględnić tak interes publiczny jak i słuszny interes obywateli, jak i naruszenie przepisów art. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a przez organ odwoławczy również art. 15 k.p.a. statuujący zasadę dwuinstancyjności postępowania, która nakłada na organ II instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, a nie poprzestanie na ustaleniach organu I instancji, w niniejszej sprawie zresztą nie popartych żadnymi dowodami.

Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tak jak to zdarzyło się w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do art. 54 ust. 2 u.p.s. Zgodnie z kolei z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Badając treść zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że istotne w sprawie elementy stanu faktycznego nie zostały przez organ odwoławczy wyjaśnione, albowiem nie rozważono czy podane w odwołaniu przez skarżącą okoliczności, mogą stanowić w świetle art. 54 ust. 2 u.p.s., okoliczności umożliwiające uznanie za celowe uwzględnienia jej wniosku co do umieszczenia syna w proponowanym przez nią domu pomocy społecznej.

W konsekwencji nie można przyjąć, aby zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane po rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dlatego też należało uznać, że zostały one wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów.

Przede wszystkim jak wynika z załączonych do skargi pism organ I instancji nie zwracał się do DPS w B. o ustalenie terminu oczekiwania na miejsce w tej placówce wskazując, że czas oczekiwania na miejsce w niej wynosi 2 lata. Organ II instancji bezkrytycznie podchodząc do tej informacji , nie opierając się na żadnym dowodzie w tym zakresie, przyjął w sposób nieuprawniony, że czas oczekiwania na miejsce w DPS w B. wynosi 2 lata. Dowody przedstawione w skardze oraz pismo złożone na rozprawie w dniu [...] grudnia 2019 r. wskazują, że placówka w B. dysponuje wolnymi miejscami, co pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji kierował się wyłącznie wysokością odpłatności za DPS w B., a co z kolei w świetle przedstawionych wyżej regulacji jest niedopuszczalne.

Zasadnie organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające uprawnionemu skierowania go do DPS w B. z uwagi na fakt orzeczenia przez Sąd o przymusowym umieszczeniu w domu pomocy społecznej. Jednakże biorąc pod uwagę, że organ I instancji nie przeprowadził w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego w znacznym stopniu, Sąd uznał za konieczne uchylenie również decyzji tego organu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyeliminuje omówione uchybienia procesowe, celem prawidłowego zastosowania prawa materialnego, poddając analizie prośbę skarżącej o skierowanie syna do podanego przez nią ośrodka, tak w zakresie weryfikacji podanych przez nią faktów, jak i w zakresie oceny zasadności jej wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.