Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność PGNiG Termika S. A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje PGNiG Termika S. A. z siedzibą w W. do rozpoznania wniosku K. B. z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność PGNiG Termika S. A. z siedzibą w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od PGNiG Termika S. A. z siedzibą w W. na rzecz K. B. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r K. B. skierował do PGNiG Termika pismo o treści "W styczniu br. rozpoczęła się atakująca Unię Europejską outdoorowa kampania informacyjna (zawierająca nieprawdziwe informacje) poświęcona strukturze kosztów produkcji energii elektrycznej w Polsce. Warto zauważyć, że kampania ta obejmuje zarówno nośniki zewnętrzne, ale również i telewizję. W związku z powyższym w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (wnosząc o rozpoznanie wniosku w ustawowym, czternastodniowym terminie i przedstawienie informacji w formie pisemnej na adres pocztowy: (...) lub fotokopii na adres email: (...) wnoszę o wskazanie kosztów ww. kampanii poniesionych przez PGNiG TERMIKA. (...)". Wniosek wpłynął do PGNiG Termika S.A. w dniu [...] kwietnia 2022 r.

PGNiG Termika S.A. z siedzibą w W. pismem z dnia 12 maja 2022 r. w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek poinformowała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu.

Pismem z dnia 16 maja 2022 r. K. B., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność PGNiG Termika S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [... kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pełnomocnik zarzucając naruszenie art. art. 13 i 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wniósł o zobowiązanie PGNIG Termika S.A. do prawidłowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem wynagrodzenia pełnomocnika procesowego.

Pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów (wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz odpowiedź organu) na okoliczność treści wniosku oraz tego, że został on przesłany organowi, dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dwóch informacji pobranych w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sadowym oraz informacji o akcjonariacie na okoliczność, że jedynym akcjonariuszem organu jest PGNiG S.A., którego większościowym udziałowcem jest Skarb Państwa.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powołał się na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przywołał art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Podał, że bez wątpienia PGNiG Termika jako spółka, której jedynym akcjonariuszem jest spółka z większościowym udziałem Skarbu Państwa należy do wymienionych wyżej podmiotów.

Pełnomocnik wskazał, że organ ani nie udostępnił wnioskowanych informacji (w drodze czynności materialno-technicznej), ani też nie odmówił ich przekazania w sposób wskazany w ustawie (tj. w drodze decyzji). Pismo organu z 12 maja 2022 r. bez wątpienia decyzją nie jest. Wskazał, że w ocenie skarżącego wnioskowana informacja ma walor informacji publicznej. Powołał się na fragment uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach w sprawie o sygnaturze IV SAB/Gl 198/18. Pełnomocnik wskazał, że WSA w Gliwicach dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, której art. 6 ust. 1. pkt 2 litera "f" wyraźnie stanowi, że udostępnieniu podlegają informacje o majątku podmiotów obowiązanych.

PGNiG Termika S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Pełnomocnik podniósł, że organ stoi na stanowisku, iż informacje, których żądał skarżący nie stanowią informacji publicznej, a tym samym, że sposób załatwienia sprawy w tym zakresie był prawidłowy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, na którą powołuje się Skarżący, nie znajduje zastosowania do zagadnień poruszonych przez niego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. Wskazał, że katalog udostępnianych informacji w ramach u.d.i.p. nie jest nieograniczony. Zgodził się ze skarżącym, że Spółka zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznych, jednakże nie wszystkie jej działania należą do sfery publicznej. Podniósł m.in., że nie każde działanie podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów (a w przypadku podmiotów innych niż organy państwa - do wykonywania zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa), dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Posługiwanie się przy wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyłącznie lub przede wszystkim kryterium podmiotowym, tak jak to zdaje się zrobił skarżący, jest niczym nieuprawnione, zwłaszcza jeśli zważyć, że ustawa traktuje prawo do informacji publicznej jeszcze szerzej niż normy konstytucyjne. Daje ona prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Pełnomocnik przywołał poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w zakresie rozumienia sprawy publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 13.01.2022 r, II SAB/Kr 218/21; por. wyrok NSA z 08.11.2019 r, I OSK 1272/18; wyrok NSA z 24.09.2019 r, I OSK 504/18). Pełnomocnik wskazał, że najistotniejszym jest ustalenie co w istocie stanowi przejaw publicznej sfery realizacji zadań publicznych wykonywanych przez przedsiębiorstwo energetyczne, którym jest organ, bowiem o obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przyjmuje się, że do takiej sfery zadań należą zarówno obowiązki operatorów systemu wymienione w art. 9c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), jak również dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwa energetyczne (np. produkcja, przesył, magazynowanie, itp.), ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP. Zatem tylko w zakresie tej sfery działalności Spółka obowiązana jest do udzielania dostępu do informacji, bowiem tylko tym informacjom można jednoznacznie przypisać charakter publiczny. Pełnomocnik wskazał, że wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2022 r. bezsprzecznie dotyczy udostępnienia informacji o zgoła innym charakterze. Skarżący bowiem domaga się wskazania poniesionych przez organ kosztów kampanii informacyjnej poświęconej strukturze kosztów produkcji energii elektrycznej w Polsce. Podniósł, że niewątpliwie nie jest to zagadnienie bezpośrednio związane z wymienionymi powyżej obowiązkami operatora systemu, dystrybucją energii elektrycznej, czy też innymi zadaniami wykonywanymi przez przedsiębiorstwa energetyczne. Bezpośredniości między działalnością publiczną Spółki a zawieraniem umów cywilnoprawnych niezwiązanych z ww. sferą działalności nie sposób się dopatrzyć, skoro żądane informacje dotyczą de facto elementu umowy cywilnoprawnej, którą z kolei należy traktować w kategoriach dokumentu prywatnego z zakresu działalności gospodarczej Spółki. Zatem ta część działalności nie podlega kontroli społecznej, bowiem regulacja zawarta wart. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. w zestawieniu z art. 1 ust. 1 tej ustawy prowadzi do stwierdzenia, że nie wszystko, co jest związane w jakikolwiek sposób z funkcjonowaniem Spółki wykonującej zadania publiczne (która dodatkowo nie gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa), ale to, co wiąże się z elementem publicznym, stanowi informacje publiczną, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Pełnomocnik wskazał, że wobec uznania przez organ, że poruszane przez skarżącego zagadnienia we wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. nie stanowią informacji publicznej, w sprawie niniejszej nie było możliwości załatwienia sprawy w inny sposób niż tego dokonano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd wskazuje, że w sprawie niniejszej nie było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Sąd rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy, w tym akt nadesłanych przez organ (w tym przypadku przez Spółkę PGNiG Termika S.A.). Na akta te składała się korespondencja między stronami w sprawie złożonego wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, Spółka nie kwestionowała przy tym wpływu wniosku. Jednocześnie nie było podstaw do odrębnego dopuszczenia jako dowodów pozostałych wymienionych w skardze dokumentów. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 4a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1683), "Centralna Informacja udostępnia bezpłatnie, w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych, aktualne i pełne informacje o podmiotach wpisanych do Rejestru oraz listę dokumentów zawartych w katalogu". Stosownie do art. 4 ust. 4aa "Pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3."

Powołane przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, przy uwzględnieniu wynikającego z art. 17 tej ustawy, domniemania prawdziwości danych wynikających z rejestru, w połączeniu z powszechnym jego stosowaniem, uprawnia do uznania zawartych w nich informacji za fakty znane sądowi z urzędu. Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku,

a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwanej dalej u.d.i.p.

Ustawa ta służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

W ocenie Sądu, sprawa niniejsza mieści się zarówno w zakresie podmiotowym, jak i przedmiotowym u.d.i.p.

Przepis art. 4 u.d.i.p. zobowiązuje do udostępnienia informacji publicznej władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, których szczegółowe wyliczenie zawarto w ust.1, nadto organizacje związkowe i pracodawców, partie polityczne wymienione w ust. 2. W art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazano też podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W orzecznictwie NSA wskazuje się, że w zakresie podmiotowym, jest to specyficzna regulacja prawna, niezwykle przy tym pojemna (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 914/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Obejmuje ona swym zakresem różne podmioty wykonujące zadania publiczne lub gospodarujące mieniem publicznym. Pojęcie "jednostki organizacyjnej", o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie jest tożsame z tym pojęciem użytym w Kodeksie postępowania administracyjnego czy w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określający podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej przewiduje dwa alternatywne kryteria, tj. wykonywanie "zadań publicznych" lub "dysponowanie majątkiem publicznym", dające podstawę do zakwalifikowania określonych podmiotów do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd,

że przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się dystrybucją energii elektrycznej wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

PGNiG Termika S.A. jest zatem podmiotem zobowiązanym w rozumieniu u.d.i.p., czego Spółka w sprawie nie kwestionowała.

Zadania publicznej to zadania, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizują interes publiczny. Termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te wiążą się przede wszystkim z zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadania publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadania władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności ustawowego przekazywania tych zadań (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r., I OSK 1858/13, Lex nr 140498).

Dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa (wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87). Sąd podziela prezentowany już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, przy czym zadanie to jest realizowane zarówno przez organy administracji publicznej, jak i inne podmioty (v. wyrok NSA z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1212/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. są zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa (v. wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 902/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Działalność przedsiębiorstwa energetycznego określona w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 631) dotyczy spraw publicznych. Wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja i handel energią elektryczną, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju kraju, poziomu życia obywateli, a także konieczność uwzględniania wymogów ochrony środowiska, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, są zadaniami publicznymi. Prawo energetyczne nakłada zresztą na przedsiębiorstwa energetyczne określone obowiązki. Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii sporządza, dla obszaru swojego działania, plan rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię, na okres nie krótszy niż 3 lata, uwzględniając m.in. politykę energetyczną państwa (pkt 3). Także art. 16 ust. 8 Prawa energetycznego, w którym jest mowa o tym, że plan powinien także

określać działania i przedsięwzięcia zapewniające bezpieczeństwo dostarczania

energii elektrycznej, potwierdza że Spółka jest podmiotem wykonującym

zadania publiczne. Celem ustawy Prawo energetyczne jest bowiem m.in.

tworzenie warunków zrównoważonego rozwoju kraju, jak również

zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego i równoważenie interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii (art. 1 ust. 2 ustawy).

Jednocześnie, w ocenie Sądu, informacja żądana we wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r., a zatem wskazanie kosztów kampanii informacyjnej poświęconej strukturze kosztów produkcji energii elektrycznej w Polsce poniesionych przez Spółkę, stanowi informację publiczną.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona nie tylko do władz publicznych, ale także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych.

Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom odpowiedzi na skargę, żądanie zawarte we wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. dotyczy faktów ściśle związanych z wykonywanymi przez Spółkę zadaniami publicznymi. Żądanie dotyczyło bowiem wskazania kosztów kampanii informacyjnej poniesionych przez PGNiG Termika S.A., a poświęconej – co wymaga podkreślenia – strukturze kosztów produkcji energii elektrycznej w Polsce. Żądanie nie dotyczyło zatem wskazania kosztów jakiejkolwiek kampanii informacyjnej (które zostały poniesione przez Spółkę), a ściśle określonej, związanej wprost z produkcją energii elektrycznej w Polsce. Zatem nie mamy tu do czynienia z żądaniem wskazania kosztów działań marketingowych, czy promocyjnych, które byłyby nakierowane na zwiększenie zysku Spółki w ramach prowadzonej działalności, ale z kosztami działań, które pozostają w ścisłym związku z produkcją i dystrybuują energii elektrycznej w Polsce. Biorąc pod uwagę, że kwestia objęta przedmiotem kampanii informacyjnej pozostaje w ścisłym związku z interesami odbiorców energii, czyli członków społeczeństwa (każdego, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię elektryczną na podstawie umowy z przedsiębiorstwem energetycznym), żądanie wskazania kosztów tej kampanii stanowi informację o sprawie publicznej, istotnej z punktu widzenia odbiorców energii.

Stwierdzenia Sądu co do charakteru żądanej informacji, jako informacji publicznej, nie zmienia wskazanie w odpowiedzi na skargę, że "żądane informacje dotyczą de facto elementu umowy cywilnoprawnej". Kwestia ta nie podważa ustalenia, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy u.d.i.p.

W sytuacji, gdy żądanie wniosku dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.

Rozpatrując skargę na bezczynność PGNiG Termika S.A. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej Sąd stwierdził, że Spółka pozostawała w bezczynności na gruncie u.d.i.p. na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Spółka nie udostępniła bowiem żądanej we wniosku informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku do organu, jak też nie wydała decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji z powołaniem się na podstawę ograniczającą dostęp do informacji publicznej (do Sądu nie wpłynęła informacja w tym zakresie). Z tych względów Sąd zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Spółki w rozpatrzeniu wniosku

nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Spółka nie pozostawiła wniosku bez odpowiedzi. Spółka podjęła w tej sprawie działanie w ustawowym terminie

i choć nie było ono prawidłowe na gruncie u.d.i.p., to nie ma podstaw, aby bezczynności Spółki przypisać charakter rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.

Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego (480 zł) oraz opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).