Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Kisielewicz sędzia NSA Joanna Sieńczyło- Chlabicz sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1795/15 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1795/15, na skutek skargi M. G. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A. - na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ([...]WITD) z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].

Dnia [...] października 2014 r. o godz. 7.30 w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] na odcinku C. – K., o dopuszczalnych naciskach osi do 10t, zatrzymano do kontroli pięcioosiowy pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. A., wykonujący przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci mięsa drobiowego z terenu miejscowości C. do miejscowości G., na rzecz przedsiębiorcy M. G.. W ramach kontroli przeprowadzono procedurę ważenia, na podstawie której stwierdzono, że nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego wyniósł 11,05 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 10 t o 1,05 t. W oparciu o powyższe stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy jest pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV. Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Z uwagi na przewóz ładunku podzielnego pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV stwierdzono naruszenie zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek niepodzielny pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii III-VII, o którym mowa w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), zwanej dalej "P.r.d.". Organ I instancji nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania oraz odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej stwierdzając, że strona nie dochowała należytej staranności aby uniknąć naruszenia przepisów ustawy. Ładunek został umieszczony na pojeździe w obecności kierowcy, który przed wyjazdem winien był sprawdzić, czy pojazd odpowiada określonym normom. Przewoźnik odpowiedzialny jest za działania kierowców których zatrudnia i którymi posługuje się przy wykonywaniu działalności gospodarczej. Stwierdzając, że normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej, organ orzekł o tym decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nakładając karę w wysokości 5000 zł.

GITD, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy decyzję [...]WITD z [...] stycznia 2015 r. Zauważył, że wprawdzie organ I instancji błędnie wskazał opis naruszenia, jednakże błąd ten nie miał wpływu na wysokość nałożonej kary pieniężnej. W przedmiotowym stanie faktycznym podmiot wykonujący przejazd nie posiadał żadnego zezwolenia i w związku z tym podstawę rozstrzygnięcia powinno stanowić wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. GITD podkreślił, że do nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym wystarczy stwierdzenie jednokrotnego przejazdu na konkretnej drodze publicznej jednego pojazdu nienormatywnego. Odnosząc się do zarzutów strony podniósł, że do pomiaru nacisku osi pojazdu należy użyć dwóch wag, które mogą zostać dodatkowo połączone przewodem. Połączenie wag nie jest jednak obowiązkowe. Strona postępowania została ustalona prawidłowo, bowiem według treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Organ nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania, strona nie przedłożyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 P.r.d. GITD podkreślił, że niedostosowanie się do regulacji zawierających zbiór zakazów i nakazów, którymi powinien kierować się wykonujący przejazd, aby nie doszło do nienormatywności pojazdu przesądza o braku należytej staranności, jak też o wpływie na powstałe naruszenie.

WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r., uchylił obydwie wydane

w sprawie decyzje. Zdaniem Sądu, skarga miała uzasadnione podstawy dla jej uwzględnienia z powodu nieprawidłowego zastosowanie wag LP 600 do pomiaru obciążenia osi kontrolowanego pojazdu, przez co ustalone wyniki ważenia pojazdu mogą budzić wątpliwości. Do tego pomiaru użyto wag LP 600 dokładności IIII. Wagi te posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej. Urządzeń tych użyto jednak niezgodnie z ich przeznaczeniem wskazanym w Instrukcji Obsługi tych wag i w ich Certyfikacie Zatwierdzenia Typu WE Nr PL 05 004. Zgodnie z Instrukcją Obsługi przedmiotowych wag (s.3), można nimi mierzyć naciski kół lub osi pojazdu. Zgodnie z opisem obsługi wag (s. 5 Instrukcji - opis wyświetlacza i przyciski sterujące) wyświetlacz podaje: nacisk lokalny, nacisk całkowity lub zsumowany nacisk całkowity. Nacisk lokalny (LOCAL) oznacza obciążenie zmierzone na danej wadze. Nacisk całkowity (TOTAL) jest obciążeniem zmierzonym na wagach tworzących zespół ważący. Konfigurację wag tworzących "zestaw ważący" opisano na s. 7

w przykładzie (pkt 3) Instrukcji Obsługi podając, że dla pomiaru jednej osi należy skonfigurować dwie wagi, wówczas te dwie wagi utworzą zespół ważący umożliwiający pomiar nacisku osi pojazdu (s. 9 Instrukcji). Zgodnie natomiast z Załącznikiem z dnia 9 lutego 2005 r. do wskazanego wyżej Certyfikatu (s. 3 pkt 2.2.2) - wagi LP 600 mogą pracować każda oddzielnie lub mogą być łączone w system ważący służący do pomiaru nacisku osi pojazdu. Połączenia dokonuje się za pomocną przewodu przez wbudowany interfejs, wówczas (zgodnie z opisem w Instrukcji wyświetlania się na wagach mierzonych wartości) na obu wagach pojawi się jedna wartość (TOTAL), nacisk całkowity. Zatem tylko po połączeniu przewodem dwóch wag można dokonać pomiaru nacisku osi pojazdu na drogę, gdyż wówczas obie wagi utworzą jeden zespół ważący, wykazujący jeden (taki sam) wynik ważenia, który może zostać wyzerowany jednym przyciskiem (pkt 2.3.2 Załącznika).

Jak wynika z ustaleń organu administracji (arkusz pomiarowy, wyniki pomiarów

i ważenia pojazdu), przy pomiarze drugiej pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniki pomiaru wykazały: na jednym kole 5800kg i na drugim kole 5550kg. Powyższe wskazuje, że wagi użyte do kontroli nie były połączone, gdyż w przypadku ich połączenia, zgodnie

z Instrukcją Obsługi i z Załącznikiem do Certyfikatu ich Zatwierdzenia, ciężar obu kół powinien na zespole ważącym wykazać taką samą wartość.

W oparciu o powyższe WSA uznał za zasadne zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." przez niewystarczające zebranie materiału dowodowego w sprawie i niewyjaśnienie, na przykład na podstawie wiadomości specjalistycznych pozyskanych opinią wysoko kwalifikowanego biegłego specjalisty posiadającego wiedzę z zakresu wag LP 600 i ważnienia tymi wagami, stwierdzającą, czy sposób użycia przedmiotowych wag w czasie kontroli pozwalał na bezsporne i miarodajne ustalenie nacisku drugiej osi napędowej kontrolowanego pojazdu. Instrukcja Obsługi wag i Załącznik do Certyfikatu ich Zatwierdzenia powinny być przedstawione biegłemu. Naruszenie wymienionych przepisów postępowania spowodowało jednocześnie naruszenie zasady wyrażonej w art. 80 K.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

GITD złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, kwestionując go w całości

i zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst ogłoszony w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." w zw.

z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu, że organy mogły przeprowadzić pomiary w sposób sprzeczny z zapisami Certyfikatu Zatwierdzenia Typu oraz Instrukcji Obsługi wag LP 600, ponieważ para wag użytych do ważenia kontrolowanego pojazdu nie została połączona celem stworzenia jednego zespołu wagowego do pomiaru nacisku osi, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy niezbicie wynika, że pomiar nacisku osi jest dopuszczalny przy użyciu dwóch wag bez konieczności ich połączenia przewodem, natomiast zarówno Certyfikat Zatwierdzenia Typu, jak i Instrukcja Obsługi wag LP 600, przewidują tylko możliwość - a nie obowiązek - połączenia wag w pomost wagowy celem ułatwienia pracy ich użytkownikom przy pomiarze nacisku osi pojazdu, albowiem przy połączeniu wag przewodem nie jest już konieczne odczytywanie wyników ważenia z każdej z wag z osobna i ich sumowanie, a wystarczy tylko odczyt wyniku na wyświetlaczu dowolnej wagi, który to wynik jest już automatycznie zsumowany, natomiast ich połączenie nie jest obligatoryjne do uzyskania wyników nacisku ważonej osi, co wymaga od kontrolujących tylko dokonania odczytu wskazań obydwu wag użytych do pomiaru,

z ostrożności procesowej

2) przepisów prawa materialnego tzn. art. 2 pkt 35a, pkt 57, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. w zw. z art. 41 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że pojazd, którego suma nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi przekracza dopuszczalny nacisk określony w przywołanych przepisach u.d.p., nie może być uznany za nienormatywny, jeżeli pomiar obejmował każde z tych kół z osobna za pomocą niepołączonych ze sobą wag, podczas gdy zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 pkt 57 P.r.d., poprzez nacisk osi pojazdu należy rozumieć właśnie sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi, natomiast do uzyskania wyników pomiaru każdego z kół danej osi pojazdu, a tym samym także uzyskania wyniku w zakresie nacisku całej osi nie jest potrzebne ich łączenie w jeden zespół ważący, co znajduje potwierdzenie zarówno w Certyfikacie Zatwierdzenia Typu, jak i Instrukcji Obsługi wag LP 600.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie

o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. G. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określono w art. 183 § 2 P.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji kontrolę zaskarżonego wyroku należy rozpocząć od zbadania zarzutów o charakterze procesowym, bowiem dopiero przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami i dokonane po przeprowadzeniu takiego postępowania ustalenia faktyczne pozwolą na ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego.

Zarzuty z zakresu naruszenia przepisów prawa procesowego dotyczą naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organy mogły przeprowadzić pomiary w sposób nie dający gwarancji prawidłowego ustalenia wagi. Użyta podczas kontroli para wag nie została połączona celem stworzenia jednego zespołu wagowego do pomiaru nacisku osi, podczas gdy - zdaniem Kasatora - pomiar nacisku osi jest dopuszczalny przy użyciu dwóch wag bez konieczności ich połączenia przewodem. Zarówno Certyfikat Zatwierdzenia Typu, jak i Instrukcja Obsługi wag LP 600, przewidują tylko możliwość - a nie obowiązek - połączenia wag w pomost wagowy celem ułatwienia pracy ich użytkownikom przy pomiarze nacisku osi pojazdu. Przy połączeniu wag przewodem nie jest już konieczne odczytywanie wyników ważenia z każdej z wag z osobna i ich sumowanie, a wystarczy tylko odczyt wyniku na wyświetlaczu dowolnej wagi, który to wynik jest już automatycznie zsumowany.

Stanowisko zaprezentowane przez GITD nie jest przekonujące i nie zostało poparte żadnymi przekonującymi dowodami. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem

I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym ustalenia okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę uznania, że strona dopuściła się przekroczenia nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego o 1,05 t. Należy zauważyć, że ustalenia te poczyniono na podstawie zsumowania pomiarów nacisku na poszczególne koła pojazdu, dokonanych za pomocą dwóch wag służących do pomiarów statycznych. W skardze kasacyjnej organ stwierdził, że taka metoda wyznaczania masy całkowitej pojazdu jest prawidłowa. Organ nie powołał się jednak na konkretne treści instrukcji producenta, które dawałyby podstawę do takiego stwierdzenia. Z określonej

w Instrukcji obsługi wag LP 600 procedury ważenia wynika, że "Wagi LP600 mogą pracować każda oddzielnie, lub w zespole ważącym, co umożliwia pomiary nacisku kół i nacisku osi pojazdu". Główny Urząd Miar w załączniku do certyfikatu zatwierdzenia typu LP 600 uznał, że "Wagi LP 600 mogą pracować każda oddzielnie lub mogą być łączone w systemy ważące służące do pomiarów nacisków osi pojazdów. Połączenie dokonywane jest za pomocą przewodu poprzez wbudowany interfejs". Wskazane informacje powodują, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wątpliwość, co do zasadności stanowiska skarżącego organu, że z punktu widzenia prawidłowości ważenia obojętnym jest, czy określając nacisk pojedynczej osi sumujemy wyniki pomiarów z działających niezależnie od siebie wag, czy też określamy ten wynik na podstawie pomiaru dokonanego przez system ważący.

Nie można zatem przyjąć, by organ skutecznie wykazał w skardze kasacyjnej, że

w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano wagi LP 600 do ustalenia nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego. Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości (także w zakresie aparatury pomiarowej). Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1694/16). Z powyższych przyczyn nie można uznać, by zaskarżonym wyrokiem Sąd dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego.

W ramach zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 2 pkt 35a, pkt 57, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. w zw. z art. 41 ust. 1-3 u.d.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że pojazd, którego suma nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi przekracza dopuszczalny nacisk określony w przywołanych przepisach u.d.p., nie może być uznany za nienormatywny, jeżeli pomiar obejmował każde z tych kół z osobna za pomocą niepołączonych wag, podczas gdy zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 pkt 57 P.r.d., poprzez nacisk osi pojazdu należy rozumieć właśnie sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi, natomiast do uzyskania wyników pomiaru każdego z kół danej osi pojazdu, a tym samym także uzyskania wyniku w zakresie nacisku całej osi nie jest potrzebne ich łączenie w jeden zespół ważący, co potwierdza zarówno Certyfikat Zatwierdzenia Typu, jak i Instrukcja Obsługi wag LP 600.

Zarzuty ze sfery przepisów prawa materialnego nie zasługują również na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 2 pkt 57 P.r.d., zgodzić się należy z Kasatorem, że przepis ten zawiera definicję legalną pojęcia "nacisku osi". Określa ją, jako sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. Przepis ten w żaden jednak sposób nie określa sposobu przeprowadzania pomiaru tych nacisków i absolutnie nie można wykładać go w ten sposób, że dopuszcza przeprowadzenie operacji ważenia w sposób nasuwający wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia tej czynności.

Przepisy art. 2 pkt 35a P.r.d. definiujący pojęcie pojazdu nienormatywnego, art. 64 ust. 1 pkt 1 P.r.d. dopuszczający ruch pojazdu nienormatywnego pod warunkiem uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii, art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. określający wysokość kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, wszystkie w zw. z art. 41 ust. 1 - 3 u.d.p. nie mogły zostać naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem powodem uchylenia decyzji organów obu instancji był fakt naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. Sąd I instancji nie wypowiadał się w kwestii zastosowania przepisów art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. w zw. z art. 41 ust. 1-3 u.d.p., wskazanych w punkcie 2) zarzutów skargi kasacyjnej. WSA będzie mógł wypowiedzieć się

o prawidłowości zastosowania wskazywanych przez Kasatora przepisów prawa materialnego dopiero po wyjaśnieniu przez organy prawidłowości przeprowadzonego ważenia pojazdu.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw

do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 P.p.s.a.