Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1353/15 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1353/15 (dalej postanowienie z 29 października 2015 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie B. K. (dalej skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1353/15 (dalej postanowienie z 11 września 2015 r.) o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta Gminy Piaseczno z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że przesyłka zawierająca odpis postanowienia z 11 września 2015 r. była dwukrotnie awizowana w dniach 21 i 30 września 2015 r. i zwrócona do nadawcy w dniu 7 października 2015 r., a następnie uznana za doręczoną w dniu 5 października 2015 r. [k. 24-26, 37 akt sądowych]. W tych okolicznościach koniec terminu do wniesienia zażalenia przypadał na dzień 12 października 2015 r.

Sąd I instancji uznał, że skarżąca wnosząc zażalenie w dniu 13 października 2015 r., uchybiła 7 dniowemu terminowi do jego wniesienia, co skutkowało odrzuceniem zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa; k. 45-47 akt sądowych).

Skarżąca reprezentowana przez adwokata M. S. wniosła zażalenie, w którym zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez dowolne uznanie, że skarżąca uchybiła 7 dniowemu terminowi do jego wniesienia, którego bieg należało, zdaniem Sądu, liczyć od 5 października 2015 r., podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy pozwala stwierdzić, że bieg tego terminu należało liczyć od dnia 6 października 2015 r., a zatem składając zażalenie w dniu 13 października 2015 r., skarżąca dotrzymała terminu do jego wniesienia. Do zażalenia skarżąca dołączyła wydruk informacji z wyszukiwarki internetowej Poczty Polskiej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu zażaleniu (k. 55-57 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 194 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) zażalenie wnosi się w terminie 7 dni.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest termin doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przesyłki zawierającej odpis postanowienia z 11 września 2015 r.

Zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego okazał się niezasadny.

W zażaleniu pełnomocnik, powołując informację z wyszukiwarki internetowej Poczty Polskiej podniósł, że "korespondencja z zawartością postanowienia z 11 września 2015 r., została zwrócona do nadawcy w dniu 7 października 2015 r., co oznacza, że prawidłowy termin jej odbioru upływał w dniu 6 października 2015 r.; praktyka jest mianowicie taka, że zwrot korespondencji poleconej, której datę podano w wyszukiwarce, następuje następnego dnia roboczego po upływie terminu odbioru. [...] skarżaca nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Na taki wniosek wskazuje też data przekazania przesyłki do doręczenia oraz pierwotnej awizacji, to jest 22 września 2015 r., a także data powtórnej awizacji, to jest 30 września 2015 r. – oczywistym jest, że między 22 września 2015 r. a 6 października upłynęło 14 dni" (k. 56 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącej pomija to, że w samym wydruku informacji znajduje się klauzula "Wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń wobec Poczty Polskiej S.A." (k. 57 akt sądowych – akapit trzeci od dołu).

Stosownie do art. 73 § 1 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a zgodnie z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przepis ten znajduje zastosowania i skutek prawny doręczenia w myśl art. 73 § 4 ppsa nastąpił dnia 5 października 2015 r., ponieważ wobec przesyłki pocztowej zawierającej postanowienie z dnia 11 września 2015 r. zastosowano prawidłowo instytucję doręczenia zastępczego.

Z prawidłowych adnotacji doręczyciela wynika, że pierwsze awizo miało miejsce dnia 21 września 2015 r. (opatrzonej podpisem doręczyciela) i tego dnia doręczyciel pozostawił przesyłkę w placówce pocztowej Warszawa 133, o czym w dniu 21 września 2015 r. doręczyciel umieścił zawiadomienie w drzwiach adresata (k. 37-37v akt sądowych). Dokument ten – prawidłowo wypełniony – ma status dokumentu urzędowego. Informacja na stronie internetowej Poczty Polskiej dotycząca śledzenia przesyłek nie może podważyć skutecznie domniemania, że przesyłka została prawidłowo awizowana. Obalenie domniemania skutecznego doręczenia przesyłki może być przeprowadzone na skutek procedury reklamacyjnej, określonej w art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.; postanowienie NSA z 27.11.2013 r., II GSK 2225/13; wyrok NSA z 12.5.2006 r., II FSK 709/05, akceptowane przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2015 r., s. 428, nb 9).

Procedury tej pełnomocnik skarżącej nie przeprowadził.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że odpis postanowienia z 11 września 2015 r. zostało doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 5 października 2015 r. (k. 37).

Składając zażalenie w dniu 13 października 2015 r., skarżąca nie dotrzymała terminu do jego wniesienia.

Żaden z argumentów podniesionych w zażaleniu nie prowadzi do odmiennych wniosków niż zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.