III SA/Gd 429/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-11-17	
Data wpływu	2016-04-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Paweł Mierzejewski	
Symbol z opisem	6330 Status  bezrobotnego	
Hasła tematyczne	Bezrobocie	
Sygn. powiązane	I OZ 201/17
I OZ 966/17	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 718; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2015 nr 0 poz 149; art. 33 ust. 3, art. 33 ust. 4 pkt 4; Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
Dz.U. 2016 nr 0 poz 23; art. 39, art. 44  1 pkt 1, art. 44 par. 2, art. 44 par. 3, art. 44 par. 4; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 12 lutego 2016 r., wydaną na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4, w zw. z pkt 3 lit. b, art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2015 r., wydaną w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 4 oraz art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na mocy której orzeczono o utracie przez J. G. statusu bezrobotnego z dniem 13 listopada 2015 r. na okres 180 dni.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że J. G. utracił z dniem 15.07.2014 r. status osoby bezrobotnej na okres 120 dni z powodu pierwszego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy. W dniu 18 listopada 2014 r. został on ponownie zarejestrowany jako osoba bezrobotna.

W dniu 7 lipca 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy wezwał J. G. do stawiennictwa w urzędzie w dniu 13 listopada 2015 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez Urząd Pracy oraz potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. J. G. nie stawił się w urzędzie i nie poinformował w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W tej sytuacji zostało wysłane do niego zawiadomienie z dnia 2 grudnia 2015 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zostało doręczone stronie w dniu 18 grudnia 2015 r. w trybie zastępczym, tj. na podstawie art. 44 k.p.a.

Organ wyjaśnił, że na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożliwości wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. Rejestracja w charakterze bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy nie jest obligatoryjna i nie jest obowiązkiem, a prawem osoby zainteresowanej poszukiwaniem pracy za pośrednictwem urzędu pracy, która w tym celu realizuje określony przez urząd pracy program aktywizacji zawodowej. Rejestrując się w urzędzie pracy strona dobrowolnie poddała się rygorom ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz powinna przewidywać konieczność ponoszenia kosztów na dojazd do urzędu i poczynić starania w celu zabezpieczenia środków finansowych na ich pokrycie. Jeżeli bezrobotny nie zabezpieczył środków własnych na ten cel, mógł to uczynić przykładowo poprzez uzyskanie biletu kredytowanego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na przejazd do PUP w G.. Wnioskodawca wykazał w tym zakresie bierną postawę. Strona o przyczynie niestawiennictwa mogła poinformować urząd np. drogą pocztową, czego jednak nie uczyniła. Dla odstąpienia od sankcji przewidzianej przez art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy konieczne jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, tj. by przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona oraz by Urząd Pracy został o niej poinformowany w terminie 7 dni, które w sprawie nie zaistniały. Wskazana przez stronę przyczyna niestawiennictwa nie była uzasadniona. Nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w związku z zawiadomieniem strony o wszczęciu z urzędu przedmiotowej sprawy administracyjnej.

J. G. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Pomorskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie.

Zarzucił naruszenie:

– art. 87 ust. 1 w zw. z art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 146 ust. 3, art. 152 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 17 ustawy Prawo pocztowe i art. 44 § 4, art. 76 § 1 i 2 k.p.a., poprzez uznanie, że zostało mu doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego;

– art. 8, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na tym, że skarżący dopiero z decyzji organu odwoławczego dowiedział się o doręczeniu - w trybie zastępczym – zawiadomienia o wszczęciu postępowania;

– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez obejście art. 110, art. 107 § 1, art. 133 k.p.a. i utrzymanie w mocy innej decyzji niż ta, od której skarżący wniósł odwołanie.

Skarżący kwestionował skuteczność powiadomienia go o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej w związku z niestawiennictwem w terminie wyznaczonym przez urząd. Zdaniem skarżącego powiadomienie to było nieskuteczne.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie dodając, że art. 44 k.p.a. nie wymaga, by doręczenie nastąpiło za pośrednictwem operatora wyznaczonego, zdefiniowanego w art. 13 ustawy Prawo pocztowe, lecz operatora pocztowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu rozpoznania przez organ odwoławczy odwołania skarżącego od innej decyzji , niż ta, od której skarżący wniósł odwołanie stwierdzić należy, że zarzut ten jest niezasadny. W odwołaniu skarżący wyraźnie wskazał, że odwołuje się od decyzji z dnia 31 grudnia 2015 r., nr [...] i od tej właśnie decyzji organ odwoławczy odwołanie rozpoznał. Wbrew wywodom skargi z zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ odwoławczy uznał treść pisma przewodniego organu pierwszej instancji z dnia 4 lutego 2016 r. do odwołania skarżącego za uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zawiera m.in. ustalony przez ten organ przebieg postępowania oraz dokonaną przez organ odwoławczy ocenę prawidłowości doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu m.in. o art. 33 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( jt. Dz.U. z 2015 r., poz.149 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Z art. 33 ust. 3 ustawy wynika obowiązek bezrobotnego zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy stanowi natomiast, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw.

W przypadku drugiego niestawiennictwa ( jak w przypadku skarżącego) okresem tym jest 180 dni ( art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. b ustawy).

Z przywołanych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, że wyłącznie wówczas nie jest możliwe pozbawienie bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku jego niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki: przyczyna niestawiennictwa będzie uzasadniona oraz w ściśle określonym czasie powiatowy urząd pracy zostanie o niej poinformowany.

Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Tak więc organy zobowiązane były, na podstawie wyżej przywołanych przepisów, pozbawić skarżącego statusu bezrobotnego na okres 180 dni. Podjęta przez skarżącego dopiero w toku postępowania administracyjnego, czyli po upływie 7 dni od dnia wyznaczonego stawiennictwa próba podania przyczyn niestawiennictwa nie mogła przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Należy też podkreślić, że wskazany w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy termin "do 7 dni" nie jest terminem, który można przywrócić.

Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zasadnie ocenił, że podawana przez skarżącego przyczyna jego niestawiennictwa - brak środków materialnych – nie może być uznana za uzasadnioną w rozumieniu omawianego przepisu. Skarżący nie wykazał , by jego sytuacja była tak szczególna, że uniemożliwiała mu stawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy. Skarżący, jako zarejestrowany bezrobotny wiedział, że będzie musiał stawić się w powiatowym urzędzie pracy, wobec czego powinien zabezpieczyć środki na ten cel lub mógł starać się o uzyskanie biletu kredytowanego. Zauważyć przy tym należy, że koszt dojazdu skarżącego z jego miejsca zamieszkania do siedziby Powiatowego Urzędu Pracy to koszt biletu tramwajowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że nawet przy założeniu , że skarżącemu nie doręczono prawidłowo zawiadomienia o wszczęciu postępowania, mając na uwadze przedstawiane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego argumenty uznać by należało, że brak skutecznego zawiadomienia nie mógł wpłynąć i nie wpłynął na wynik sprawy. Jak już wskazano uzasadniona przyczyna niestawiennictwa musi być podana do wiadomości powiatowemu urzędowi pracy w ciągu do siedmiu dni od nie stawienia się w urzędzie, nie zaś w jakimkolwiek dowolnym terminie po tym niestawiennictwie. Podkreślenia wymaga, że, wbrew stanowisku skarżącego, kwestia prawidłowości doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie jest, sama w sobie, kwestią decydującą o wadliwości bądź niewadliwości wydanych decyzji. Istotne jest natomiast, że - w okolicznościach niniejszej sprawy – gdyby skarżący faktycznie nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a organy bezzasadnie uznały to zawiadomienie za doręczone mu skutecznie, to i tak na etapie postępowania odwoławczego wskazał on na przyczynę swego niestawiennictwa i podniósł kwestię wadliwego wszczęcia postępowania . Działania te jednak nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono skarżącemu prawidłowo. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Organ pierwszej instancji, zgodnie z powyższym przepisem, dokonał doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego za pośrednictwem operatora pocztowego- InPost. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej.

W myśl art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

Zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. , w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy ( art. 44 § 4 k.p.a.).

Doręczenie skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 2 grudnia 2015 r. , znajdujące się w aktach administracyjnych, powyższe warunki spełnia. Okoliczność tę prawidłowo przedstawił i przeanalizował organ odwoławczy.

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy Prawo pocztowe są bezzasadne. Organy nie mogły naruszyć art. 17 tej ustawy, który stanowi, że potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie , że dotyczy on potwierdzenia nadania przesyłki, nie zaś normuje tzw. fikcję doręczenia.

Z kolei art. 178 ust.1 ustawy Prawo pocztowe dotyczy "A" S.A. jako operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Skarżący mylnie przyjmuje, że w sprawie niniejszej istotne są unormowania dotyczące operatora wyznaczonego, bowiem istotny w niniejszej sprawie przepis art. 39 k.p.a. dotyczy operatora pocztowego. Omawiane powyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dotyczą operatora wyznaczonego , lecz operatora pocztowego.

Z kolei art. 92 ustawy Prawo pocztowe, którego naruszenie zarzuca skarżący określa, komu przysługuje prawo wniesienia reklamacji w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej. Przepis ten nie przystaje do stanu faktycznego sprawy.

Sąd nie znalazł też żadnych podstaw do podzielenia zarzutów skargi o naruszeniu - w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy - wskazanych w niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organom administracji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia przepisów Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , oddalił skargę jako bezzasadną.