II SAB/Go 4/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-26	
Data wpływu	2026-01-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.	
Sędziowie	Grażyna Staniszewska
Kamila Karwatowicz /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta i Gminy	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 3, art. 13; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691; art. 64 § 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
,Sygn. akt II SAB/Go 4/26

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2025 r. Stowarzyszenie [...] (dalej Stowarzyszenie, strona skarżąca) w [...] zwróciło się do Burmistrza [...]o udostępnienie, na podany adres e-mail, informacji publicznej dotyczącej wydatków na szkolenia, warsztaty oraz podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników Urzędu Miasta i Gminy [...], w tym informacji obejmującej:

1. całkowitą kwotę wydatków poniesionych na szkolenia, warsztaty, kursy, konferencje, studia podyplomowe oraz inne formy podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników Urzędu Miasta i Gminy [...],

2. dane podać oddzielnie dla każdego roku: 2020, 2021, 2022, 2023 oraz 2024,

3. podanie kwoty odrębnie za wskazany rok.

Burmistrz, działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.) pismem z dnia [...] listopada 2025 r. wezwał Stowarzyszenie do wykazania w terminie 7 dni, iż pozyskanie tych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż w ocenie organu wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną. Jednocześnie zobowiązał wnioskodawcę do podania danych adresowych do doręczenia ewentualnej decyzji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] listopada 2025 r. Stowarzyszenie [...] wskazało, że wniosek nie dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Żądane dane mają charakter informacji prostej, ponieważ odnoszą się do dokumentów już istniejących będących w posiadaniu organu. Jednocześnie wnioskodawca podał dane adresowe.

Ponadto w dniu [...] listopada 2025 r. Stowarzyszenie nadesłało do organu, pocztą elektroniczną (za pośrednictwem e-Doręczeń), pakiet dokumentów dotyczących Stowarzyszenia w tym: Regulamin Stowarzyszenia [...] potwierdzenie wpisu do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, aktualną uchwałę o składzie zarządu dokument potwierdzający umocowanie osoby podpisującej wnioski – A.M., listę członków [...].

Burmistrz, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. wezwał Stowarzyszenie [...] do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów:

a) regulaminu Stowarzyszenia,

b) dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenie do ewidencji stowarzyszeń zwykłych,

– w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W wezwaniu organ poinformował, że "przez kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem należy rozumieć kopię dokumentu zawierającą klauzulę "zgodnie z oryginałem," lub "za zgodność z oryginałem" umieszczona na każdej stronie dokumentu wraz z pieczęcią wnioskodawcy, datą i czytelnym podpisem lub podpisem nieczytelnym wraz z imienną pieczęcią osoby uprawnionej do potwierdzania dokumentów za zgodność z oryginałem wraz ze wskazaniem pełnionej funkcji. W przypadku dokumentów wielostronicowych dopuszcza się możliwość potwierdzania za zgodność z oryginałem od strony X do strony X wraz z pieczątka wnioskodawcy, datą i czytelnym podpisem lub podpisem nieczytelnym wraz z imienna pieczęcią osoby uprawnionej do potwierdzani dokumentów za zgodność z oryginałem wraz ze wskazaniem pełnionej funkcji. Dokumenty wielostronicowe powinny być zszyte i mieć ponumerowane strony, przy czym dopuszczalna jest forma odręczna numeracji. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne w formie dopisków, poprawek lub uszkodzeń, powyższe okoliczności stwierdza się w poświadczeniu. Poświadczenia dokonuje osoba uprawniona do reprezentowania wnioskodawcy lub inna osoba upoważniona przez osobę uprawnioną do reprezentowania wnioskodawcy. Upoważnienie wymaga formy pisemnej i powinno być dołączone. Do poświadczenia kopii dokumentów za zgodność z oryginałem uprawnieni są również notariusz, adwokat, radca prawny.

Stowarzyszenie pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. w odpowiedzi na powyższe wezwanie przedłożyło Regulamin Stowarzyszenia [...], potwierdzenie wpisu do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, aktualną uchwałę o składzie zarządu dokument potwierdzający umocowanie osoby podpisującej wnioski – A.M., listę członków [...]

. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że od dnia [...] listopada 2025 r. dokumenty, których złożenia domaga się organ, zostały przekazane organowi za pośrednictwem systemu e-Doręczenia. Ponadto te same dokumenty zostały przekazane w dniu [...] grudnia 2025 r. jako załączniki do skargi na bezczynność organ, wobec czego konieczne jest niezwłoczne rozpoznanie wniosku.

Następnie Burmistrz, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. zawiadomił Stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku z dnia [...] listopada 2025 r. bez rozpoznania, albowiem w ocenie organu braki wniosku nie zostały uzupełnione w wymagany sposób, gdyż nie złożono oryginałów lub poprawnie poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii regulaminu Stowarzyszenia oraz dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych.

Pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] listopada 2025 r., zarzucając naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji w ustawowym terminie 14 dni oraz brak powiadomienia o powodach opóźnienia i nowym terminie w sposób zgodny z prawem,

3. art. 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa do swobodnego poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania informacji o sprawach publicznych, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji publicznej.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem strony skarżącej organ w ustawowym terminie nie udostępnił informacji, nie wydał decyzji odmownej, a nie powiadomił o przedłużeniu terminu Zdaniem Stowarzyszenia organ lekceważy konstytucyjne prawo do informacji publicznej i instrumentalnie wykorzystuje instytucję informacji przetworzonej w celu przedłużenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o oddalenie skargi. Zdaniem organu w związku z podejmowaniem licznych czynności mających materialne uzasadnienie w treści dokumentacji urzędowej zgromadzonej w sprawie niniejszej, stosując się do nadrzędnych przepisów proceduralnych, nie popadł w jakąkolwiek bezczynność, a postępowanie jako bezprzedmiotowe powinno ulec umorzeniu, przy czym w przypadku niepodzielenia powyższego wniosku w zakresie umorzenia, skarga powinno zostać oddalona.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2026 r. skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, jednocześnie uznając argumentację organu podana w odpowiedzi na skargę za błędną. Skarżąca zwróciła uwagę, że nawet jeżeli przyjąć, że żądanie przez organ w/w dokumentów było uzasadnione to w związku z ich nadesłaniem przez skarżącą, organ dysponował ich kompletem, a w tej sytuacji uznać należy że organ wykazuje nadmierny formalizm.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest bezczynność Burmistrza w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o które zwróciło się skarżące Stowarzyszenie wnioskiem z dnia [...] listopada 2025 r.

Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).

Niesporne w kontrolowanej sprawie było, że Burmistrz jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżące Stowarzyszenie informacje - jako odnoszące się do majątku jednostki - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Wskazać należy, że u.d.i.p. w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; NSA z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, CBOSA).

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi jednak spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji, w której występują podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. Innymi słowy, na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda inaczej, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji np. uznaje żądaną informację za informację przetworzoną, w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy albo w sprawie konieczne jest poniesienie kosztów przez wnioskodawcę, względnie by w sprawie chociażby potencjalnie zachodziła możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23, CBOSA). Jak podkreślił NSA w wyroku z 16 grudnia 2009 r., I OSK 1002/09, "wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 29 lutego 2012 r., I OW 196/11; wyroki NSA: z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15; z 26 maja 2017 r., I OSK 2534/16; z 27 września 2017 r., I OSK 7/17; z 12 października 2017 r., I OSK 430/17; z 18 stycznia 2018 r., I OSK 758/16, CBOSA).

W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że termin czternastodniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy również obowiązku poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i że w związku z tym faktem, w zakreślonym przez organ terminie, powinien on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu (por. A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, LEX/el. 2025, t. 1.3 do art. 13, wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2021 r., II SAB/Kr 37/21, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 marca 2021 r., II SAB/Rz 7/21, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie wniosek Stowarzyszenia [...] został złożony drogą elektroniczną dnia [...] listopada 2025 r. W odpowiedzi na wniosek, organ pismem z dnia [...] listopada 2025 r. wezwał Stowarzyszenie do wykazania w terminie 7 dni, iż pozyskanie tych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż w ocenie organu wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia [...] listopada 2025 r. Stowarzyszenie [...] wskazało, że wniosek nie dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Żądane dane mają charakter informacji prostej, ponieważ odnoszą się do dokumentów już istniejących będących w posiadaniu organu (k. 31-32 akt sądowych). Jednocześnie tego dnia Stowarzyszenie przesłało do organu za pośrednictwem e-Doręczenia, dokumenty dotyczące statusu prawnego Stowarzyszenia i upoważnienie dla A. M. (k. 59-60).

Następnie po wniesieniu przez Stowarzyszenie w dniu [...] grudnia 2025 r. skargi do tutejszego Sądu, organ pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez m.in. złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów regulaminu Stowarzyszenia, dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenie do ewidencji stowarzyszeń zwykłych. Stowarzyszenie [...] pismem z dnia [...] grudnia 2025 r., przesłanym elektronicznie (k. 94-95 akt sądowych) przedłożyło Regulamin Stowarzyszenia [...], potwierdzenie wpisu do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, aktualną uchwałę o składzie zarządu dokument potwierdzający umocowanie osoby podpisującej wnioski – A. M., listę członków [...]. Jednocześnie Stowarzyszenie wskazało w w/w piśmie, że organ już dysponował powyższymi dokumentami, gdyż w dniu [...] listopada 2025 r. zostały one przesłane za pośrednictwem e-Doręczeń. Dalej pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. Burmistrz powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. zawiadomił Stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku z dnia [...] listopada 2025 r. bez rozpoznania, albowiem w ocenie organu braki wniosku nie zostały uzupełnione w wymagany sposób.

Zdaniem Sądu z uwagi na fakt, że organ uznał żądaną informację za informację przetworzoną (przy czym na tym etapie postępowania Sąd nie jest uprawniony do przesądzenia czy w/w informacja jest informacją przetworzoną) i w konsekwencji wezwał do wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy należy uznać, że co do zasady do usunięcia braków formalnych wniosku mógł znaleźć zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że samo wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, jak i pozostawienie wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2025 r. bez rozpoznania, nastąpiło zgodnie z prawem. Należy bowiem podkreślić, że przepis art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Stosowanie tego przepisu nie może bowiem zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku, treść tego przepisu nie może też być wykładana szeroko (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., II OSK 1071/16, CBOSA). Instytucja unormowana w art. 64 § 1 i 2 k.p.a. odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle prowadzenia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Charakterystyczną cechą tych braków jest to, że ich usunięcie może nastąpić w stosunkowo prosty sposób (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2023 r., II OSK 2036/20, CBOSA). Brakiem formalnymi podania, do których usunięcia wzywa się wnoszącego podanie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. jest również podpisanie podania niezgodnie ze sposobem reprezentacji osoby prawnej albo bez wykazania odpowiednim dokumentem uprawnienia osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania osoby prawnej (wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II GSK 2760/15, CBOSA).

Zdaniem Sądu za brak formalny nie można uznać niezłożenia oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów regulaminu Stowarzyszenia oraz dokumentu potwierdzającego wpisanie Stowarzyszenia do ewidencji stowarzyszeń zwykłych. W okolicznościach sprawy, wskazany przez organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2025 r. powód pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie znajduje uzasadnienia w świetle akt sprawy. Po pierwsze wskazany przez organ brak przedłożenia ww. dokumentów w żądanej przez organ formie, nie stanowił przeszkody do nadania wnioskowi o udzielenie informacji publicznej dalszego biegu, w szczególności poprzez wydanie ewentualnej decyzji administracyjnej. Należy zauważyć, że organ nie wskazał w zawiadomieniu z dnia [...] grudnia 2025 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z jakich powodów konieczne było przedłożenie ww. dokumentów w oryginale lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. Zauważyć przy tym należy, iż Stowarzyszenie już wcześniej tj. [...] listopada 2025 r. przesłało do organu wymagane przez organ dokumenty, korzystając z drogi elektronicznej (e-Doręczenia), która jest dopuszczalna w procedurze administracyjnej drogą korespondencji z organem, a następnie także dokumenty te złożone zostały ponownie z pismem z [...] grudnia 2025 r. Przy czym należy zauważyć, że organ w wezwaniu z [...] grudnia 2025 r., informując stronę o sposobie złożenia dokumentów, w istocie pominął możliwość przesłania dokumentów droga elektroniczną, które jest tak samo dopuszczalne jak złożenie dokumentu osobiście czy za pośrednictwem doręczyciela (poczty), co stoi w sprzeczności z art. 9 k.p.a. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż organ informując stronę w wezwaniu z [...] grudnia 2025 r. o formie w jakiej powinny zostać złożone dokumenty, nie wskazał podstawy prawnej, ale jednocześnie treść tej informacji wskazuje, że organ bazował na treści art. 76a k.p.a., który w istocie odnosi się do dowodów, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie chodziło o złożenie dokumentu w postępowaniu dowodowym, a o wykazanie umocowania wnioskodawcy do występowania w postępowaniu. W tym zakresie zdaniem Sądu strona jest uprawniona do złożyć dokumentu w postaci oryginału lub kserokopii potwierdzonej przez siebie za zgodność z oryginałem.

Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że brak w aktach sprawy oryginału lub urzędowo uwierzytelnionego odpisu dokumentu nie oznacza, że taki dokument nie istnieje, zaś brak właściwego uwierzytelnienia dokumentu urzędowego nie pozbawia nieuwierzytelnionej kopii charakteru dowodu w postępowaniu administracyjnym, a jedynie wpływa na jego moc dowodową. O ile bowiem kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, to brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że dokument taki musi być oceniony w świetle całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r., I OSK 2842/15; wyrok NSA z 24 maja 2019 r., II GSK 1646/17; wyrok NSA z 4 marca 2021 r., II GSK 744/20, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania, ze wskazaniem na ww. argumentację, pozbawione było podstaw prawnych. Uzasadniony jest zatem wniosek, że organ nie rozpoznał w sposób prawidłowy w świetle przepisów u.d.i.p. złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił w ustawowym terminie żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w termie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie przedłużył też terminu do wydania decyzji na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Burmistrz pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] listopada 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] listopada 2025r. Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę skarżącego na bezczynność Burmistrza, zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku.

W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie organowi nie można postawić tego rodzaju zarzutów. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku strony skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej od organu Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota 100 zł stanowi równowartość wpisu od skargi.