Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy ze skargi: A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego – pierwszej raty podatku od środków transportowych za 2003r. od pojazdu "[...]" oddala skargę.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S. od decyzji nr "[...]" wydanej w dniu 22 października 2003r. z upoważnienia Burmistrza Miasta G. przez Skarbnika Gminy w sprawie określenia zobowiązania podatkowego I raty podatku od środków transportowych za 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. na posiedzeniu w dniu 19 grudnia 2003 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania.

Na podstawie akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że decyzją będącą przedmiotem odwołania organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe - pierwszą ratę podatku od środków transportowych odnośnie pojazdu marki "[...]" o nr rejestracyjnym "[...]" w kwocie 500 zł oraz określił odsetki za zwłokę liczone od dnia 16 lutego 2003r. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że na właścicielach zarejestrowanych pojazdów ciąży obowiązek podatkowy, organ pierwszej instancji podał, że ustalił, iż A. S. nie zapłacił w terminie określonym przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych należnego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od środków transportowych za 2003r., wobec czego zasadne było określenie wysokości zobowiązania podatkowego.

Od powyższej decyzji A. S. złożył odwołanie, w którym wskazał, że składając wykaz środków transportowych, podał, że posiadane przez niego pojazdy są związane z działalnością rolniczą. Przedłożył zaświadczenie, że jest podatnikiem podatku rolnego. W jego ocenie, pojazdy wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej są zwolnione z podatku od środków transportowych, natomiast organ podatkowy ogranicza zwolnienie tylko do przyczep i naczep, które nie są zdolne do samodzielnego poruszania się. Dlatego też jego pojazd powinien być zwolniony z podatku od środków transportowych.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Kolegium zważyło, co następuje:

A. S. jest właścicielem środka transportu w postaci ciągnika siodłowego marki "[...]" nr rej. "[...]" o dopuszczalnej masie całkowitej 16 ton. W związku z tym jest podatnikiem podatku od środków transportowych na podstawie art.8 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton. Argumentacja podniesiona przez podatnika w odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z ustawy wynika, że przedmiotowym podatkiem nie są objęte jedynie przyczepy i naczepy o określonych w ustawie parametrach, związane wyłącznie z działalnością rolniczą podatnika podatku rolnego. Wyłączenie to nie dotyczy jednak pojazdów silnikowych, chociażby były one wykorzystywane w działalności rolniczej. Dla opodatkowania przedmiotowym podatkiem nie ma również znaczenia fakt, ze przyczepy bądź naczepy nie są zdolne do samodzielnego poruszania się. Ponadto pozostałe przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w części dotyczącej podatku od środków transportowych, nie zawierają unormowania wyłączającego lub zwalniającego z opodatkowania pojazdy będące ciągnikami siodłowymi z uwagi na ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności rolniczej.

Z uwagi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, których to ustaw naruszenie zarzucał skarżący.

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 19 grudnia 2003 r. Zaskarżył tę decyzję jako wydaną, jego zdaniem, z naruszeniem prawa.

Decyzji tej zarzucił naruszenie art.8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wniósł o jej zmianę i zwolnienie go z obowiązku uiszczania podatku od środków transportowych za pojazd "[...]".

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, który wskazał, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje zwolnienia odnośnie pojazdów silnikowych, nawet, jeśli są wykorzystywane wyłącznie do działalności rolniczej.

Podał, że posiada gospodarstwo rolne we wsi K. i w związku z tym jest podatnikiem podatku rolnego. Był również właścicielem pojazdu "[...]", 2 ciągników siodłowych i 3 naczep i pojazdy te wykorzystywał do celów prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego.

Zdaniem podatnika, nie ma powodu by ciągnik siodłowy, wykorzystywany do tego samego celu, co zwolniony z podatku od środków transportowych ciągnik rolniczy z naczepą, nie korzystał z takiego samego zwolnienia.

Skarżący podniósł również, iż skoro w punkcie 5 art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mówi się o przyczepach i naczepach, "które łącznie z pojazdem silnikowym...", to oznacza, iż praca ich nie jest samodzielna, a naczepa bądź przyczepa wraz z pojazdem silnikowym zyskują - jako zespół pojazdów - zwolnienie od podatku.

Skarżący stwierdził ponadto, że w celu dokładnego zbadania meritum sprawy należało zapoznać się z definicjami pojazdów i ich przeznaczeniem. Organ II instancji, badając zasadność odwołania podatnika nie posiłkował się definicjami konkretnych w tym wypadku pojazdów, nie odniósł się do ustawy prawo o ruchu drogowym, tzn. nie podjął wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego zbadania przedmiotu odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zrzutów skargi dotyczących kwestii zwolnienia pojazdu od podatku od środków transportowych stwierdziło, że brak jest do tego podstaw prawnych, gdyż wyłączenia z opodatkowania tym podatkiem dotyczą tylko naczep i przyczep związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Za bezzasadne uznało też zarzuty skargi, jakoby organ odwoławczy nie podjął wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego zbadania sprawy, w szczególności nie przeanalizował definicji poszczególnych typów pojazdów posiłkując się przepisami Prawa o ruchu drogowym, skoro skarżący w toku postępowania podatkowego nie kwestionował zarówno parametrów technicznych pojazdu jak również jego klasyfikacji jako samochodu ciężarowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mają uprawnienia wyłącznie kasacyjne, co oznacza, że nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne, bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym art.3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) cytowanej dalej jako P.p.s.a.

Za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Analiza mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., nr 9, poz.84 ze zm.) dokonana przez organ odwoławczy nie nasuwa zastrzeżeń. W sposób prawidłowy również zastosowano stawki wynikające z Uchwały z dnia 30 grudnia 2002 r. Nr "[...]" Rady Miejskiej w G.

Artykuł 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera zwolnienie od podatku od środków transportowych przyczep i naczep posiadających łącznie z pojazdem silnikowym dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton lub równą lub wyższą niż 12 ton, które to naczepy i przyczepy muszą być związane wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Przepis ten wyraźnie odnosi się jedynie do przyczep i naczep, nie wymienia obok nich jakichkolwiek pojazdów, nawet, jeśli byłyby one wykorzystywane do działalności rolniczej. Użyty w powoływanym przepisie zwrot "łącznie z pojazdami silnikowymi" dotyczy jedynie masy całkowitej naczep i przyczep, którą należy mierzyć właśnie łącznie z pojazdami silnikowymi, nie oznacza on w żadnym wypadku, iż pojazdy silnikowe są zwolnione od przedmiotowego podatku. Powoływany artykuł ustawy, jako zawierający wyjątek od zasady opodatkowania podatkiem od środków transportowych określonych w ustawie pojazdów, nie może być w żadnym razie interpretowany w tak dowolny i rozszerzający sposób, jak czyni to skarżący. Jego zarzut w powyższej materii nie może być uznany za zasadny, gdyż nie ma on żadnego odzwierciedlenia w przepisach ustawy. Stanowisko skarżącego sprowadza się jedynie do stwierdzenia, iż jego zdaniem, również ciągnik siodłowy wykorzystywany do działalności rolniczej powinien być od przedmiotowego podatku zwolniony. Jednakże w obecnym stanie prawnym takie zwolnienie nie funkcjonuje i z pewnością nie można wyprowadzić go z art. 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Trafnie również podniesiono w odpowiedzi na skargę, iż nie zachodziła potrzeba sięgania do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, skoro skarżący w toku postępowania podatkowego nie kwestionował ustaleń co do klasyfikacji pojazdu i jego parametrów technicznych. W załączniku do deklaracji DT-01 o posiadanych środkach transportowych podatnik wskazał te same dane pojazdu, jakie przyjęte zostały do ustalenia przedmiotu opodatkowania.

Ustalenia faktyczne, na jakich oparły się organy obu instancji są więc prawidłowe, nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa nakazujących organom podatkowym podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem działania takie zostały podjęte. Stan faktyczny został prawidłowo ustalony i nie budzi żadnych wątpliwości.

W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać więc należało za zgodną prawem a skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm).