Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1060/21 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 czerwca 2021 r., nr 2401-IOD-2.4104.45.2020.14 UNP: 2401-21-124591 w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1060/21 oddalił skargę P. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 9 czerwca 2021 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.

Skargę kasacyjną wywiódł skarżący. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Wskazał, że domaga się zmiany tego wyroku poprzez uchylenie decyzji Dyrektora IAS i zwrot nadpłaconego podatku w kwocie 3.200,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uiszczenia tego podatku, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność rozpoznania jej bez zbędnej zwłoki oraz na ograniczenia związane z sytuacją pandemiczną. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym, dlatego w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Osoby wykonujące zawody wymienione w tym przepisie (w tym notariusz) lub pełniące wymienione w nim funkcje powinny bowiem zagwarantować przygotowanie tego środka odwoławczego na odpowiednim poziomie merytorycznym.

Najistotniejszym wymaganiem skargi kasacyjnej, wyznaczającym granice zaskarżenia, jest wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, o czym stanowi art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Podstawy kasacyjne są określone w art. 174 tej ustawy. Według postanowień tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest doniosłym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony jest prawa do samodzielnego konkretyzowania zarzutów oraz czynienia założeń odnośnie do intencji strony w zakresie uzasadnienia zarzutów. Wynika to ze związania sądu, mocą art. 183 § 1 P.p.s.a., granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z tym ostatnio przywołanym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Z przepisu tego wynika, że granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreśla strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej, z wyjątkiem nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Tym bardziej nie może rozpoznać skargi kasacyjnej, jeśli nie wskazano w niej żadnych podstaw kasacyjnych. Taka zaś sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

W skardze kasacyjnej nie podano podstaw kasacyjnych, nie zarzucono naruszenia żadnego przepisu prawa, a jej uzasadnienie stanowi relację z tego co powiedziały organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji i poprzestaje na ich krytycznej ocenie. Skarżący nawiązał do regulacji z art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, ale wyłącznie w kontekście wykładni tego przepisu dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie zarzucił naruszenia ww. przepisu.

Stwierdzić więc należy, że wobec braku usprawiedliwionych podstaw skarga kasacyjna uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego i na podstawie art. 184 P.p.s.a. została oddalona. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

sędzia M. Łent sędzia J. Sokołowska sędzia J. Pruszyński