K. C. złożył w dniu 12 maja 2009 r. na formularzu urzędowym PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i czwórką dzieci w wieku szkolnym. Skarżący osiąga z gospodarstwa rolnego i prowadzonej działalności gospodarczej dochód około 1500 zł miesięcznie. Wnioskodawca wykazał własność domu wielkości 200 m kw, mieszkania wielkości 160 m kw i nieruchomości rolnej o powierzchni 5,28 ha, obory, garażu i szopy. Ponadto posiada zasoby pieniężne o wysokości nominalnej 10000 zł, ciągnik z 1989 r. o wartości około 15000 zł i samochód dostawczy z 1995 r. wart 13000 zł. Wnioskodawca cierpi na astmę, jego żona jest chora na kręgosłup. Skarżący podał, że niekiedy musi pożyczać pieniądze od znajomych.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skoro skarżący posiada zasoby pieniężne o wysokości nominalnej 10000 zł i stać go na utrzymanie dwóch pojazdów o wartości powyżej 3000 Euro, to nie ma podstaw do zwalniania go od wpisu sądowego od skargi i innych kosztów sądowych, które jednorazowo nie przekraczają kwoty 100 zł.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.
