II SAB/Łd 58/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-06-05	
Data wpływu	2025-04-18	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Jarosław Czerw
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Robert Adamczewski /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1814/25	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do załatwienia wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; Art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; Art. 119 pkt 4, art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 200, art. 205 § 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 5 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy D. do rozpatrzenia wniosku skarżącego J. K. z dnia 30 stycznia 2025 roku w zakresie pkt 1, 2, 3, 5, 6 w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy D. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy D. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc	
Uzasadnienie
J.K., wnioskiem z 30 stycznia 2025 r. zawierającym następujące pytania, zwrócił się do Wójta Gminy D. o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2023.822), które klasyfikuje hydranty wewnętrzne, zawory hydrantowe oraz hydranty zewnętrzne jako urządzenia przeciwpożarowe (par. 2 ust. 1 pkt 9 ww. rozporządzenia), czy urządzenia te zostały poddane w latach 2023 i 2024 przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym, zgodnie z par. 3 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia?

2. Jeśli tak, to: a) Czy wszystkie hydranty należące do gminy były poddane tym czynnościom w obu latach (2023 i 2024), czy każdorazowo była to tylko część urządzeń? b) Jeśli była to tylko część, proszę o podanie liczby urządzeń poddanych tym czynnościom w każdym z lat.

3. Czy przeglądy techniczne i czynności konserwacyjne były wykonywane przez pracowników gminy, czy zostały zlecone firmom lub instytucjom zewnętrznym?

4. Jeśli były to firmy lub instytucje zewnętrzne: a) Proszę o podanie ich nazw, b) Jaki był łączny koszt tych czynności w 2023 roku, a jaki w 2024 roku?

5. Czy w wyniku przeprowadzonych przeglądów i czynności konserwacyjnych powstały protokoły lub inne dokumenty potwierdzające wykonanie działań określonych w par. 3 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia?

6. Jeśli tak, to: a) Proszę o wskazanie, ile takich dokumentów sporządzono w 2023 i 2024 roku, b) Czy dokumenty te są dostępne do wglądu lub udostępnienia w formie kopii?

W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że "Pracownicy Urzędu Gminy D. każdego roku w ramach bieżącej konserwacji sieci wodociągowej dokonują przeglądów i konserwacji hydrantów zewnętrznych i wewnętrznych. Częściowo przeglądy zlecane są firmie zewnętrznej, która co roku dokonuje przeglądów hydrantów wewnętrznych. Na tę okoliczność są sporządzane protokoły, które są w posiadaniu Urzędu Gminy i dostępne do wglądu. Pracownicy Urzędu Gminy D. corocznie starają się dokonywać przeglądów wszystkich hydrantów zlokalizowanych na terenie Gminy D. W 2023 r. i 2024 r. gmina zleciła przeglądy firmie: A., a koszt w 2023 r. wyniósł 393,60 zł, a w 2024 r. 492,00 zł".

W konsekwencji J.K. zaskarżył bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek;

- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Wobec powyższego wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji zgodnie z treścią wniosku złożonego do organu 30 stycznia 2025 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że 30 stycznia 2025 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej, w efekcie którego 13 lutego 2025 r. organ powiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy i określił go na 30 marca 2025 r. Następnie 28 marca 2025 r. organ przesłał odpowiedź na wniosek, która w ocenie skarżącego, w odniesieniu do części pytań jest niepełna lub nie została udostępniona żądana informacja, a tym samym doszło tylko do częściowego udostępnienia żądanej informacji. Skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie organ wyczerpującej odpowiedzi udzielił tylko w zakresie pytania 4. Odpowiedzi na pozostałe pytania były częściowe, niepełne bądź w istocie ich nie udzielono.

Zdaniem skarżącego w zakresie pytania 1 z odpowiedzi organu: wynika, że "Pracownicy Urzędu Gminy D. każdego roku w ramach bieżącej konserwacji sieci wodociągowej dokonują przeglądów i konserwacji hydrantów zewnętrznych i wewnętrznych", brak jest natomiast bezpośredniego odniesienia się przez organ do istoty pytania, gdyż jeśli organ wspomina jedynie o corocznej aktywności pracowników Urzędu Gminy D., to nie wynika z tego, czy hydranty faktycznie były poddane wymaganym przeglądom technicznym i konserwacji. W zakresie pytania 2 skarżący wskazał, że odpowiedź organu nie zawiera informacji o liczbie hydrantów poddanych przeglądom, ani potwierdzenia, że wszystkie hydranty były poddane wymaganym przeglądom technicznym i konserwacji. Brak konkretnych liczb oznacza brak odpowiedzi na pytanie o liczbę hydrantów, które poddano przeglądom w każdym roku? Z kolei z odpowiedzi organu na pytanie 3 wynika tylko, że pracownicy Urzędu Gminy D. "starają się dokonywać przeglądów", co nie stanowi odpowiedzi na pytanie, czy przeglądy były rzeczywiście wykonywane. Nadto odpowiedź na pytanie 5 odnosi się do protokołów z przeglądów zlecanych firmie zewnętrznej, a taka odpowiedź jest niepełna, ze względu na brak odniesienia do przeglądów i konserwacji pozostałych hydrantów. Zdaniem skarżącego organ nie odpowiedział także na pytanie 6, skoro nie podał liczby dokumentów, co w istocie oznacza brak odpowiedzi, a ponadto w odpowiedzi na to pytanie odniósł się jedynie do kwestii dostępności protokołów z przeglądów hydrantów wewnętrznych dokonanych przez firmy zewnętrzne, co stanowi odpowiedź niepełną.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odpowiadając na wniosek o udzielenie informacji publicznej organ

udzielił rzetelnej odpowiedzi zgodnej ze stanem faktycznym, obejmującej wszystkie kwestie poruszone we wniosku.

Odnosząc się do zarzutów, sformułowanych przez skarżącego organ wyjaśnił, że:

"Ad 1. Z informacji przedstawionej przez organ wynika - wbrew twierdzeniom skarżącego - iż pracownicy Urzędu Gminy D. każdego roku w ramach bieżącej

konserwacji dokonują przeglądów hydrantów zewnętrznych zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów

budowlanych i terenów.

Ad 2. W ramach bieżącej konserwacji sieci wodociągowej są dokonywane przeglądy/próby ciśnieniowe hydrantów zgodnie z odpowiedzią do punku 1.

Ad 2a. Zgodnie z odpowiedzią na punkt 1 skargi w ocenie organu odpowiedź została

udzielona i wyczerpuje oczekiwania skarżącego.

Ad 3. W udzielonej odpowiedzi organ wyjaśnił, iż wszystkie przeglądy, które nie zostały zlecone podmiotowi zewnętrznemu zostały wykonane przez pracowników Urzędu Gminy.

Ad 5. Na wskazane pytanie organ odpowiedział wprost, iż jest w posiadaniu protokołów z przeglądów hydrantów, które są w posiadaniu urzędu i dostępne do wglądu.

Ad 6. Odpowiedź jest zawarta w punkcie ad. 5, gdzie organ jasno określił, że wszystkie protokoły są w jego posiadaniu i mogą być udostępnione na wniosek skarżącego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wyjaśnić należy, że pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże w sądowej praktyce stosowania prawa ukształtował się pogląd, zgodnie z którym bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70; wyroki NSA z 24 lipca 2013 r., I OSK 2749/12; z 3 lipca 2014 r., II OSK 348/13; z 4 września 2014 r., I OSK 413/14 - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - u.d.i.p.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Wójt Gminy D. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Wyjaśnić także należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym przy tym przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. i zawiera jedynie przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przyjąć zatem należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Dodać za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy, iż "informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa" (zob. uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13).

W tak rozumianym pojęciu informacji publicznej, w ocenie sądu mieszczą się żądane we wniosku informacje, co w niniejszej sprawie nie stanowi przedmiotu sporu.

W konsekwencji przypomnieć należy, iż po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany, co do zasady winien:

1) zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.), udostępnić wnioskodawcy żądaną informację publiczną;

2) ewentualnie w tym terminie wydać - zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. - decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli uzna, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p.;

3) albo jeżeli podmiot nie dysponuje informacją publiczną wskazaną w skierowanym do niego wniosku lub gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, by nie pozostawać w stanie bezczynności lub przewlekłości, winien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p

W rozpoznawanej sprawie, w odpowiedzi na wniosek skarżącego, pismem z 27 marca 2025 r. organ poinformował go, że: "Pracownicy Urzędu Gminy D. każdego roku w ramach bieżącej konserwacji sieci wodociągowej dokonują przeglądów i konserwacji hydrantów zewnętrznych i wewnętrznych. Częściowo przeglądy zlecane są firmie zewnętrznej, która co roku dokonuje przeglądów hydrantów wewnętrznych. Na tę okoliczność są sporządzane protokoły, które są w posiadaniu Urzędu Gminy i dostępne do wglądu. Pracownicy Urzędu Gminy D. corocznie starają się dokonywać przeglądów wszystkich hydrantów zlokalizowanych na terenie Gminy D. W 2023 r. i 2024 r. gmina zleciła przeglądy firmie: A., a koszt w 2023 r. wyniósł 393,60 zł, a w 2024 r. 492,00 zł".

Należy przypomnieć, że w swoim wniosku skarżący określił zakres żądanych informacji, wskazując, że informacja dotyczy następujących zagadnień:

1. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2023.822), które klasyfikuje hydranty wewnętrzne, zawory hydrantowe oraz hydranty zewnętrzne jako urządzenia przeciwpożarowe (par. 2 ust. 1 pkt 9 ww. rozporządzenia), czy urządzenia te zostały poddane w latach 2023 i 2024 przeglądom technicznym i czynnościom konserwacyjnym, zgodnie z par. 3 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia?

2. Jeśli tak, to: a) Czy wszystkie hydranty należące do gminy były poddane tym czynnościom w obu latach (2023 i 2024), czy każdorazowo była to tylko część urządzeń? b) Jeśli była to tylko część, proszę o podanie liczby urządzeń poddanych tym czynnościom w każdym z lat.

3. Czy przeglądy techniczne i czynności konserwacyjne były wykonywane przez pracowników gminy, czy zostały zlecone firmom lub instytucjom zewnętrznym?

4. Jeśli były to firmy lub instytucje zewnętrzne: a) Proszę o podanie ich nazw, b) Jaki był łączny koszt tych czynności w 2023 roku, a jaki w 2024 roku?

5. Czy w wyniku przeprowadzonych przeglądów i czynności konserwacyjnych powstały protokoły lub inne dokumenty potwierdzające wykonanie działań określonych w par. 3 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia?

6. Jeśli tak, to: a) Proszę o wskazanie, ile takich dokumentów sporządzono w 2023 i 2024 roku, b) Czy dokumenty te są dostępne do wglądu lub udostępnienia w formie kopii?

W ocenie sądu, zestawiając treść zadanych pytań z udzieloną odpowiedzią stwierdzić należy, że zarzuty skargi okazały się w pełni uzasadnione. Przy czym co istotne skarga nie obejmuje swym zakresie odpowiedzi na pytanie 4 ze względu na to, że skarżący uznał udzieloną przez organ odpowiedź za satysfakcjonującą.

W ocenie sądu rację ma skarżący, że:

- w zakresie pytania 1 w odpowiedzi organ nie odniósł się bezpośrednio do istoty pytania, a z udzielonej zbiorczej odpowiedzi nie wynika czy hydranty faktycznie były poddane wymaganym przeglądom technicznym i konserwacji;

- w zakresie pytania 2 odpowiedź organu nie zawiera informacji o liczbie hydrantów poddanych przeglądom, ani potwierdzenia, że wszystkie hydranty były poddane wymaganym przeglądom technicznym i konserwacji, a brak konkretnych liczb oznacza brak odpowiedzi na pytanie o liczbę hydrantów, które poddano przeglądom w każdym roku;

- w zakresie pytanie 3 z odpowiedzi wynika jedynie, że pracownicy Urzędu Gminy D. "starają się dokonywać przeglądów", co nie stanowi odpowiedzi na zadane pytanie, czy przeglądy były rzeczywiście wykonywane;

- w zakresie pytania 5 udzielona odpowiedź odnosi się jedynie do protokołów z przeglądów zlecanych firmie zewnętrznej, a taka odpowiedź jest niepełna, ze względu na brak odniesienia do przeglądów i konserwacji pozostałych hydrantów;

- w zakresie pytania 6 organ nie podał liczby dokumentów, co w istocie oznacza brak odpowiedzi, a ponadto w odpowiedzi na to pytanie odniósł się jedynie do kwestii dostępności protokołów z przeglądów hydrantów wewnętrznych dokonanych przez firmy zewnętrzne, co stanowi odpowiedź niepełną.

Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdza, że pismo organu z 27 marca 2025r. nie zawiera wszystkich informacji informacji, o które wnioskowała strona skarżąca.

Podkreślić należy, że właściwa realizacja wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W przeciwnym wypadku doszłoby do zdeprecjonowania idei dostępu do informacji publicznej, której założeniem jest jawność działań władzy publicznej. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki: wyrok NSA z 12 kwietnia 2012 r., I OSK 161/12; WSA w Kielcach z 20 lutego 2017 r., II SAB/Ke 76/16; WSA w Szczecinie z 19 stycznia 2021 r., II SAB/Sz 102/20; WSA we Wrocławiu z 27 marca 2019 r.; IV SAB/Wr 8/19, wyroki WSA w Łodzi z 12 kwietnia 2024 r., II SAB/Łd 11/24 i z 19 listopada 2024 r. II SAB/Łd 104/24 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać wypada, że w razie wątpliwości co do zakresu żądania organ powinien zwrócić się do wnioskodawczyni o jego doprecyzowanie.

W konsekwencji rozpatrując wniosek strony z 30 stycznia 2025 r. i kierując się wskazaniami zawartymi w niniejszym wyroku organ załatwi wniosek skarżącego zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, odpowiadając w sposób kompleksowy i precyzyjny na pytania 1,2,3,5 i 6.

Podsumowując, sąd stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku strony skarżącej z 30 stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie pytań 1,2,3,5 oraz 6 i w związku z tym, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku.

W ocenie sądu opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie sąd uwzględnił fakt, że organ zareagował na wniosek strony, natomiast załatwienie wniosku skarżącego poprzez przekazanie niepełnych informacji było, w ocenie sądu wynikiem błędnej kwalifikacji ich charakteru. Co prawda organ tkwił w błędnym przekonaniu względem prawidłowości załatwienia sprawy, to jednak mógł uznać, że przyjęty przez niego sposób załatwienia sprawy jest prawidłowy. Stąd też należało przyjąć, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania (punkt trzeci sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość poniesionego wpisu od skargi.

dc